ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος
Saturday
30/12/2017
12:05 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Νικ. Ιγγλέσης
3

 

Του Νίκου Ιγγλέση, 29-12-2017 

 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στη δημόσια συζήτηση, εμφανίστηκε μια άποψη που υποστηρίζει ότι η ουσιαστική χρεοκοπία της Ελλάδας το 2010 και η υπαγωγή της στις Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια οφείλονται στις τεράστιες ζημίες (μαύρες τρύπες) των εγχώριων τραπεζών. Σύμφωνα με την άποψη αυτή τα χρέη των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων, από το 2008, ανήλθαν σε περίπου 250 δις. ευρώ και καλύφθηκαν από το Δημόσιο. Έτσι, το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος και φορτώθηκε στον ελληνικό λαό, ο οποίος πρέπει να το ξεπληρώσει.

Το τεράστιο αυτό τραπεζικό χρέος υποτίθεται ότι κατέστησε υποχρεωτική την υπογραφή, το 2010, του πρώτου Μνημονίου, ύψους 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια, το 2012, του δεύτερου Μνημονίου, ύψους 141 δις. Κατά την άποψη αυτή, η χώρα μας δανείστηκε συνολικά 251 δις. για να καλύψει τραπεζικά χρέη 250 δις. Η αλήθεια είναι ότι με τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια η Ελλάδα δανείστηκε 215,8 και όχι 251 δις., γιατί δεν εκταμιεύτηκαν όλα τα ποσά που είχαν εγκριθεί αρχικά, ενώ στις αρχές του 2015 επιστράφηκαν 10,9 δις. από τα 50 δις. που είχαν προβλεφθεί, με τη δεύτερη Δανειακή Σύμβαση, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και δεν είχαν χρησιμοποιηθεί.

Άμεσα τίθεται το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι οι ελληνικές τράπεζες, μεταξύ 2008 και 2012, είχαν καταγράψει χρέη 250 δις. και δεν μπορούσαν να τα εξυπηρετήσουν; Η απάντηση που δίνεται είναι ότι σ’ αυτό το ποσόν ανέρχονται συνολικά οι εγγυήσεις που χορήγησε το Δημόσιο προς τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα. Αλλά οι εγγυήσεις δεν είναι δάνεια-χρήμα, είναι απλά η υποχρέωση του εγγυητή να πληρώσει ο ίδιος τις υποχρεώσεις των τραπεζών μόνο στην περίπτωση που οι τελευταίες δεν αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες, προκειμένου αυτές να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους μέσω δανεισμού, δεν προκάλεσαν την εκταμίευση κανενός ποσού και κανένα ποσό, από το λόγο αυτό, δεν προστέθηκε στο χρέος της χώρας. Οι εγγυήσεις θα επιβάρυναν το δημόσιο χρέος μόνο αν οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα δάνεια που έλαβαν. Αυτό όμως δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα. Καμιά τραπεζική εγγύηση δεν έχει καταπέσει.

Το ύψος των εγγυήσεων

Με το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008 στις ΗΠΑ και τη γρήγορη επέκτασή της στη συνέχεια στην Ευρώπη, το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγυήσεων (ν.3723/2008) προς τις τράπεζες. Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων, όπως προσδιορίστηκε στη πορεία, δεν μπορούσε να υπερβεί τα 85 δις., ενώ για κάθε δάνειο ή ομόλογο η διάρκεια της εγγύησης ήταν από τρείς μήνες έως τρία χρόνια. Γι’ αυτό, είναι λάθος να αθροίζονται οι ανακυκλούμενες εγγυήσεις.

Μια τράπεζα μπορούσε να λάβει ένα δάνειο ή να εκδώσει ένα ομόλογο αξίας π.χ. 5 δις. με την εγγύηση του Δημοσίου για δύο χρόνια. Μετά τη λήξη αυτού του χρονικού διαστήματος το Δημόσιο μπορούσε να ανανεώσει την εγγύησή του για άλλο ένα χρόνο πάντα για το αρχικό ποσό των 5 δις. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει χορηγηθεί εγγύηση 10 δις., όπως νομίζουν όσοι αθροίζουν τις κατά καιρούς εγγυήσεις για να εμφανίσουν ένα εντυπωσιακό ποσόν. Σήμερα από το νόμο του 2008 οι εγγυήσεις που εξακολουθούν να υφίστανται ανέρχονται σε μόνο 380 εκατ. (προσοχή όχι δις.) και αφορούν ένα μόνο πιστωτικό ίδρυμα.

Επίσης το 2010 (ν.3845/2010) το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγύησης προς την Τράπεζα της Ελλάδος – ουσιαστικά προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – για παροχή δανείων προς τις εμπορικές τράπεζες για αντιμετώπιση προσωρινών βραχυπρόθεσμων προβλημάτων ρευστότητας (μηχανισμός ELA). Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων δεν μπορούσε να υπερβεί τα 60 δις. ευρώ. Σήμερα αυτές οι εγγυήσεις ανέρχονται σε 26 δις .Συμπέρασμα: καμιά από τις εγγυήσεις που δόθηκαν κατά καιρούς δεν επιβάρυνε το δημόσιο χρέος, γιατί καμιά εγγύηση δεν έχει, προσώρας, καταπέσει.

Πόσο μας κόστισαν οι τράπεζες;

Σε αντίθεση με τις εγγυήσεις, το δημόσιο χρέος επιβαρύνθηκε από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το 2013, κατά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση, δόθηκαν από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 24,4 δις., έναντι μετοχών, στις τέσσερις συστημικές τράπεζες και άλλα 17,6 δις. για την εξυγίανση – εκκαθάριση – των μη συστημικών τραπεζών. Σύνολο, δηλαδή, 42 δις., που προήλθαν από δανεισμό του Δημοσίου και προστέθηκαν στο χρέος της χώρας.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση (2014) έγινε αποκλειστικά με ιδιωτικά κεφάλαια (8,3 δις.). Το 2015 έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, πάλι με ιδιωτικά κεφάλαια, με την εξαίρεση δύο τραπεζών (Εθνική και Πειραιώς) που έλαβαν συνολικά περίπου 5,4 δις., γιατί δεν είχαν επιτύχει επαρκή προσφορά ιδιωτικών κεφαλαίων. Από το ποσόν αυτό μόνο το 25% δόθηκε έναντι μετοχών και το υπόλοιπο 75% έναντι μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos). Ήδη το 2017 αποπληρώθηκαν περίπου 2 δις. από τις ομολογίες αυτές, γιατί, με επιτόκιο 8%, είναι ασύμφορες για τις τράπεζες. Με τις δύο τελευταίες ανακεφαλαιοποίησεις εκμηδενίστηκε η αξία των κρατικών μετοχών και τα 42 δις. επιβάρυναν το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες αφελληνίστηκαν και πέρασαν σε ξένα χέρια έναντι εξευτελιστικού τιμήματος. Τα 42 συν τα 5 δις. (3 δις. σήμερα) είναι η μοναδική πραγματική επιβάρυνση του δημόσιου χρέους από τις εγχώριες τράπεζες, γι’ αυτό είναι έωλο να υποστηρίζεται ότι η χρεοκοπία του 2010 οφείλεται στις ζημιές και τα ακάλυπτα δάνεια των τραπεζών.

Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα μπήκε σε κρίση για τρείς βασικά λόγους:

Πρώτον: Η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου οδήγησε σε μεγάλη ύφεση την οικονομία που μείωσε τα εισοδήματα, με αποτέλεσμα την προοδευτική αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων (κόκκινα δάνεια). Οι ελληνικές τράπεζες, μέχρι το τέλος του 2009, διατηρούσαν μια ισορροπία μεταξύ των καταθέσεων (237,5 δις.) και των χορηγήσεων (240,3 δις.).

Δεύτερον: Η οικονομική και πολιτική ανασφάλεια οδήγησε σε φυγή προς το εξωτερικό κυρίως των μεγάλων καταθέσεων (πάνω από 100.000 ευρώ), γιατί κανείς δε θέλησε να επιβάλλει ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Αυτό έγινε πολύ αργότερα, το 2015, με τα capital controls. Έτσι οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 28 δις. το 2010, κατά 35 δις. το 2011, κατά 13 δις. το 2012, ενώ το πρώτο πεντάμηνο του 2015 μειώθηκαν κατά 30 δις., για να φτάσουν σήμερα στα περίπου 123 δις. Οι τράπεζες, δηλαδή, την περίοδο των Μνημονίων έχασαν καταθέσεις 114 δις.

Τρίτον: Το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου (PSI), το 2012, από το οποίο οι ελληνικές τράπεζες έχασαν περίπου 27 δις. ευρώ, λόγω μείωσης της αξίας των τίτλων που κατείχαν. Για αυτό μετά το PSI έγινε η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η χρεοκοπία της χώρας δεν προήλθε από το τραπεζικό σύστημα. Οι εγχώριες τράπεζες δεν είχαν «τοξικά» ομόλογα, αντίθετα με την Ιρλανδία που υπέγραψε Μνημόνιο λόγω της κατάρρευσης των τραπεζών της που κατείχαν μεγάλο αριθμό «τοξικών» ομολόγων. Η Κύπρος επίσης μπήκε σε Μνημόνιο λόγω του πιστωτικού συστήματός της, που κατέρρευσε το 2013 μετά το ελληνικό PSI. Οι τράπεζες της Κύπρου ήταν «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα που «κουρεύτηκαν». Στην Ελλάδα όμως, δεν ήταν το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε στη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, αλλά τα Μνημόνια που οδήγησαν στην τραπεζική κρίση. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο συσκοτίζει , ασυνείδητα ίσως, το ρόλο του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στη χρεοκοπία της χώρας. Αν φταίει το τραπεζικό σύστημα, τότε αρκεί να το εξυγιάνουμε, να τοποθετήσουμε ικανές διοικήσεις και στην καλύτερη περίπτωση να ζητήσουμε την επιστροφή των κεφαλαίων που δόθηκαν σ’ αυτό. Έτσι μπορεί η χώρα ν’ απαλλαγεί από την αιτία που προκάλεσε την οικονομική καταστροφή της και να συνεχίσει την πορεία της μέσα στην Ευρωζώνη.

Που πήγαν τα λεφτά;

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Αφού δεν πήγαν στις τράπεζες, που πήγαν τα λεφτά των τριών Δανειακών Συμβάσεων; Η Ελλάδα από τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια έλαβε, όπως προαναφέραμε, συνολικά 215,8 δις., ενώ από την τρίτη Δανειακή Σύμβαση, μέχρι το τέλος του 2016, άλλα 38,8 δις. Συνολικά, δηλαδή, η χώρα μας έχει δανειστεί από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ 254,6 δις. ευρώ.

Το ίδιο χρονικό διάστημα η Ελλάδα πλήρωσε για χρεολύσια παλαιότερων δανείων (ανακύκλωση χρέους) 144,6 δις. και για τόκους 65,7 δις., σύνολο 210,3 δις. Τα υπόλοιπα χρήματα πήγαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την κάλυψη των πρωτογενών (πριν την πληρωμή των τόκων) ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Σ’ ολόκληρη την επταετία, 2010-2016, το πρωτογενές έλλειμμα ανήλθε συνολικά σε μόλις 14,7 δις. Από τα δάνεια (254,6 δις.) που λάβαμε μόνο το 5,8% (14,7 δις.) πήγε για πληρωμή μισθών, συντάξεων και άλλων δαπανών του κράτους, ενώ το 94,2% (239,9 δις.) για την εξυπηρέτηση του αέναου χρέους ώστε η χώρα μας να μην κάνει στάση πληρωμών και καταρρεύσει η Ευρωζώνη. Οι Ευρωπαίοι δεν έσωσαν την Ελλάδα, κατέστρεψαν την Ελλάδα για να σώσουν τους εαυτούς τους, τις τράπεζές τους, που ήταν (την περίοδο 2010 – 2011) «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα και το σαθρό οικοδόμημα του ευρώ.

Το πραγματικό χρέος

Η άποψη για την ευθύνη των τραπεζών στην ελληνική χρεοκοπία συνοδεύεται και από τον ισχυρισμό ότι το δημόσιο χρέος είναι πολύ υψηλότερο, πιθανώς και διπλάσιο, των 326 δις. (Σεπτέμβριος 2017) που έχει ανακοινωθεί. Υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα δανείστηκε 531 δις. το 2016 και 541 δις. το 2017. Στο ερώτημα ποιος μας δάνεισε αυτά τα κολοσσιαία ποσά και τι έκανε η χώρα μας αυτά τα χρήματα δε δίνεται καμιά απάντηση, απλώς παραπέμπουν σε δήθεν επίσημα στοιχεία.

Η αλήθεια είναι ότι το Δημόσιο πραγματοποιεί κάθε χρόνο, πέρα από το μακροπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο δανεισμό με έντοκα γραμμάτια (ΕΓΕΔ) διάρκειας τριών ή έξι μηνών και repos διάρκειας ολίγων ημερών. Η άθροιση όλων των κατά διαστήματα ανανεώσεων οδηγεί στα δυσθεώρητα νούμερα που αναφέραμε. Συγκεκριμένα, στην Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού (2018), σελίδα 124, διευκρινίζεται για το 2017: «Οι δαπάνες εξόφλησης εντόκων γραμματίων και repos αφορούν τις συνολικές ετήσιες εξοφλήσεις, οι οποίες αναχρηματοδοτούνται με νέες αντίστοιχες εκδόσεις, δεδομένου ότι τόσο το υφιστάμενο συνολικό ύψος των ΕΓΕΔ όσο και το υφιστάμενο υπόλοιπο των repos δεν ξεπερνούν, έκαστο, τα 15.000 εκατ. ευρώ». Συνολικά, δηλαδή, 30 δις. που περιλαμβάνονται στο δημόσιο χρέος των 326 δις. Ίσως κάποιοι δε διαβάζουν ή δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν. Ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και το μόνο που δε χρειάζεται είναι επιπλέον σύγχυση και αποπροσανατολισμό.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 29-12-17

Comments
  1. Comment From Christos Koutsoukos
    07/01/2018 at 17:46

    από ανάρτηση (F.B.) του κ. Σπύρου Λαβδιώτη (χωρίς τους χαρακτηρισμούς):
    Γράφτηκε ένα (..) άρθρο παραμονές Πρωτοχρονιάς, χωρίς να παραθέτει πηγές, απλώς λόγια του «αέρα», πλήρως παραπλανητικό, το οποίο βρίθει από ανακρίβειες και λανθασμένους αριθμούς. Το άρθρο αυτό φέρει τον τίτλο “Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος” και εξιλεώνει τις τράπεζες για τη συμφορά που προκάλεσαν στην ελληνική οικονομία και φτωχοποίησαν την ελληνική κοινωνία. Το άρθρο αναρτήθηκε από τον φίλο Σπύρο Στάλια στην ιστοσελίδα του στο facebook. Έτσι, σ’ αυτόν τον ιστότοπο ξεκίνησε η αντίκρουση του με την εισαγωγική φράση, «Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα από την Μυθολογική θεά Άτη : « η υπό του θείου επιβληθείσα μανία των φρένων, θόλωσης του νου».
    Και διευκρίνισα τότε, «μόνο τον Νόμο 3723 του 2008 εάν διαβάσετε, ότι από τα 28 δις ευρώ, τα 8 δις ευρώ είναι πραγματικό χρήμα, αποτελούν ομολογίες του ΟΔΔΗΧ και τα 5 δις ευρώ αποτελούν το ποσό που έδωσε το ελληνικό δημόσιο για να αγοράσει προνομιούχες μετοχές των τραπεζών (οι οποίες στη συνέχεια μηδενίστηκαν), αρκούν για να αποδειχθεί το ανυπόστατο των εγγυήσεων. Διαβάστε προσεκτικά το άρθρο του και θα διαπιστώσετε τις αντιφάσεις, δεν ομιλώ για αριθμούς οι οποίοι είναι λανθασμένοι. Εξ ου και δεν υπάρχουν πηγές. Αυτά προς το παρόν, μια καλύτερη χρονιά».
    Συνεχίζουμε στο ιστότοπο μου, γιατί το κουβάρι ενός περίπλοκου θέματος, όπως του τραπεζικού χρέους και η μετατροπή του, ή πιο εύστοχα «βάπτισμα» σε δημόσιο χρέος για να ξετυλιχθεί απαιτεί χρόνο. Συγκεκριμένα, το άρθρο “Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος” με περισσή εσφαλμένη λογική αναφέρει ότι «οι εγγυήσεις δεν είναι δάνεια-χρήμα, είναι απλά η υποχρέωση του εγγυητή να πληρώσει ο ίδιος τις υποχρεώσεις των τραπεζών μόνο στην περίπτωση που οι τελευταίες δεν αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες, προκειμένου αυτές να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους μέσω δανεισμού, δεν προκάλεσαν την εκταμίευση κανενός ποσού και κανένα ποσό, από το λόγο αυτό, δεν προστέθηκε στο χρέος της χώρας».
    Ακολουθεί, η αντίκρουση της αναληθούς πρότασης και της πλάνης του αρθρογράφου, με πλαίσιο αναφοράς τα πρώτα δύο έτη της χρηματοπιστωτικής τραγωδίας της Ελλάδος, 2008- 2009• (α) «Παρέχεται η εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, μέχρι του συνολικού ποσού των 15 δις ευρώ, προς τα πιστωτικά ιδρύματα που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος … για δάνεια που θα συναφθούν μέχρι 31.12.2009 με ή χωρίς έκδοση τίτλων και θα έχουν διάρκεια από τρεις μήνες έως τρία έτη» ( Νόμος 3723/2008, άρθ. 2).
    (β) «Ανώνυμες τραπεζικές εταιρίες που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος… δύνανται να αυξάνουν το μετοχικό τους κεφάλαιο με την έκδοση προνομιούχων μετοχών… [Ως] τιμή διάθεσης των ως άνω μετοχών ορίζεται η ονομαστική αξία των κοινών μετοχών της τελευταίας έκδοσης. Οι μετοχές αναλαμβάνονται μέχρι 31.12.2009 από το Ελληνικό Δημόσιο με απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών μετά από εισήγηση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος… περί του ποσού που διατίθεται ανά τράπεζα για την ανάληψη των μετοχών εντός του συνολικώς διατιθέμενου από το Ελληνικό Δημόσιο ανωτάτου ποσού των 5 δις ευρώ»… [Οι] προνομιούχες μετοχές εξαγοράζονται από την τράπεζα υποχρεωτικά, στην τιμή διάθεσης, μετά πάροδο πέντε ετών…» ( Νόμος 3723/2008, άρθ. 1). Ως γνωστόν η χρηματιστηριακή αξία των μετοχών μηδενίστηκε, και αντί οι τράπεζες να τις εξαγοράσουν μέσα σε πέντε χρόνια, η κυβέρνηση επί πρωθυπουργίας Σαμαρά, προχώρησε σε σύναψη ενός νέου δανείου 5 δις ευρώ το 2014, εν μέσω πανηγυρισμών του success story ότι βγήκαμε στις «αγορές». (γ) Το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι εγγυήσεις είναι ζεστό χρήμα υπό μορφή δανείων τεκμηριώνεται εξάλλου και από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2009 :«Η Κυβέρνηση στο πλαίσιο της συμφωνίας των κρατών– μελών της ευρωζώνης, προχώρησε στην κατάθεση σχεδίου νόμου [ Νόμος 3723/2008] για την ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η επιβάρυνση του ύψους του δημοσίου χρέους από την εφαρμογή των διατάξεων αυτού του νομοσχεδίου μετά την ψήφισή του από τη Βουλή, εκτιμάται ότι θα είναι ιδιαίτερα μικρή (φθάνοντας κατ’ ανώτατο όριο τα 5 δισ. Ευρώ και επιμεριζόμενη στα έτη 2008 και 2009)…» ( Κρατικός Προϋπολογισμός 2009, Εισηγητική Έκθεση, Κεφάλαιο 4, σελ. 130). [ Το πόσο εσφαλμένες ήταν οι εκτιμήσεις του Υπουργείου Οικονομικών θα το αναδείξει η Έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου επί του Ισολογισμού για το έτος 2009, σε μια άλλη καταχώρηση].
    Επιπρόσθετα, ο κρατικός προϋπολογισμός 2010, σε σχέση με τα πεπραγμένα του οικονομικού έτους 2009, τεκμηριώνει ότι « Κατά το τρέχον έτος, μέχρι 31/10/2009, πραγματοποιήθηκαν 3 ειδικές εκδόσεις ομολόγων κυμαινόμενου επιτοκίου συνολικού ύψους 5,3 δισ. ευρώ. Οι εκδόσεις αφορούσαν την ανάληψη προνομιούχων μετοχών πιστωτικών ιδρυμάτων εκ μέρους του Δημοσίου, στο πλαίσιο του ν.3723/2008 για την ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας, καθώς και την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ. (Προϋπολογισμός 2010, Εισηγητική Έκθεση, σελ 110).
    Ας δούμε όμως ακόμη μια φορά τι αναφέρει ο προϋπολογισμός 2010: « Με την ψήφιση του ν. 3723/2008 ‘Ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς χρηματοοικονομικής κρίσης’ επιχειρήθηκε η θωράκιση της ελληνικής οικονομίας από τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης με την ενίσχυση της ρευστότητας. Σκοπός ήταν να αποκτήσουν οι τράπεζες επιπλέον κεφάλαια για την άνετη χορήγηση πιστώσεων στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις…» (Κρατικός Προϋπολογισμός 2010, σελ. 115). Δυστυχώς, έτσι δεν εξελίχθησαν τα πράγματα και τα κεφάλαια χρησιμοποιήθηκαν για να κλείσουν τις «μαύρες τρύπες» των κολοσσιαίων ζημιών τους, οι οποίες τώρα ( απόφαση Eurogroup 2015) απειλούν και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Η τεκμηρίωση των € 552 δις θα συνεχιστεί γιατί είμαστε ακόμη στην αρχή. Σπύρος Λαβδιώτης

  2. Comment From Christos Koutsoukos
    07/01/2018 at 23:28

    Από σχετική ανάρτηση της κ. Νάγιας Δρακονταειδή στο F.B.

    1) Προφανώς ο Κος Ιγγλέσης και o Κος Κουμαρέλας, ΔΕΝ γνωρίζουν ότι οι πρώην Ελληνικές τράπεζες ΔΕΝ ελέγχονταν από το 2000, από όταν δηλαδή μπήκαμε στην ΟΝΕ. Γεγονός που το επιβεβαίωσαν, ο τότε υπ. οικονομικών Φ. Σαχινίδης και με έκθεσή της, η ΤτΕ. Το δε 2008, Κώστας Καραμανλής, Αλογοσκούφης και ο πρόεδρος της ενώσεως Ελληνικών τραπεζών, Αράπογλου, διαβεβαίωναν πως οι τράπεζες ήταν υγιείς, άρα απόλυτα ασφαλείς. 
    2) Τα λεγόμενα “Πιστωτικά Ιδρύματα”, δηλαδή οι ανώνυμες τραπεζικές εταιρείες (που, κατά τον νόμο και την άδεια λειτουργίας εκάστης ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟ ΣΚΟΠΟ, όπως προβλέπεται από τον κωδικοποιημένο νόμο 2190/1920 “περί ανωνύμων εταιρειών”, αλλά, ταυτόχρονα και προεχόντως, παρέχουν κοινωνικό έργο στήριξης της Εθνικής Οικονομίας και της ίδιας της Χώρας), για να μη χρεοκοπούν, οφείλουν και επιβάλλεται να λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο των κανόνων, που έχουν καθοριστεί από την Βασιλεία ΙΙ και ΙΙΙ και αφορούν στο Ευρωπαϊκό Τραπεζικό Σύστημα. Δηλαδή να τηρούν απαρέγκλιτα : συγκεκριμένους δείκτες, συγκεκριμένες υποχρεώσεις, υπαγόμενες σε κανόνες, κανονισμούς και ρυθμίσεις, έτσι ώστε μέσω των διοικήσεών τους, να αυτό-περιορίζουν τον τρόπο λειτουργίας τους, αποφεύγοντας την ασυδοσία. 
    3) Ένας ΒΑΣΙΚΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ είναι ο δ.ρ. διαθεσίμων, ο οποίος ορίζει το ποσοστό των καταθέσεων, που πρέπει να έχουν οι τράπεζες σε μετρητά, στα ταμεία τους, κάθε χρονική στιγμή, για την κάλυψη της ζήτησης των καταθετών. 
    Το ποσοστό αυτό έπρεπε να ανέρχεται, στο 15% των καταθέσεων, από το 2002 έως και τον 9/2005 και από τότε και μέχρι το 2012 στο 20% των καταθέσεων, σύμφωνα με την ΠΔΤΕ 2.560/2005, στην οποία ορίζεται, ότι αν το Πιστωτικό Ίδρυμα παρεκκλίνει επί το έλαττον πάνω από 2 μονάδες, πρέπει, δηλαδή οφείλει και επιβάλλεται απαρεγκλίτως, να το γνωστοποιήσει άμεσα στην Τ.τΕ., να αναφέρει τους λόγους απόκλισης καθώς και τα κατάλληλα και άμεσα μέτρα που έχει λάβει ή σκοπεύει να λάβει για να συμμορφωθεί, με τα ελάχιστα όρια. Αλλιώς, σύμφωνα με το άρθρο 8 του Ν 3601/2007, ο Διοικητής της Τ.τ Ελλάδος μπορεί να ανακαλέσει την άδεια λειτουργία του Π. Ιδρύματος. Όμως, από τα δημοσιευμένα στοιχεία των ισολογισμών των τραπεζών, προκύπτει με βεβαιότητα, ότι, από το 2002 έως και το 2012, καμία τράπεζα ΔΕΝ κάλυπτε τον δείκτη αυτό και ουδέποτε ελέγχθηκαν από τις αρμόδιες εποπτικές Αρχές. Για την ακρίβεια κάλυπταν το πολύ μέχρι το 5% των καταθέσεων. Το υπόλοιπο δε 75% ή 80% αντίστοιχα των καταθέσεων, όφειλαν και οφείλουν να το διαθέτουν για χορήγηση δανείων, αφού σκοπός τους είναι η εμπορία χρήματος.
    Κατόπιν των ανωτέρω, συμπεραίνεται ότι ούτε η ΕΚΤ, ΔΕΝ έλεγχε τις πράξεις των τραπεζών και το που διοχέτευαν τα ποσά. Διαφορετικά, θα έπαυε να τους ρευστοποιεί ομόλογα. 
    4) Εφ’ όσον λοιπόν ήταν υγιείς, τότε γιατί δανείστηκαν, με ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ [ΑΝΤΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΩΣ ΕΓΓΥΗΣΗ, ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΟΠΕΡ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΗΤΑΝ ΑΝΑΞΙΟΧΡΕΕΣ], στο διάστημα 2008-2012, 183 δις (μέσω της ΕΚΤ και τoυ μηχανισμού ELA) + 50 δις για την ανακεφαλαιοποίησής τους ;
    5) Επειδή σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Ελληνικό δημόσιο ΔΕΝ επιτρέπεται να δανείσει Α.Ε. ή ιδιώτη, οι τράπεζες έπαιρναν τα ομόλογα του δημοσίου και τα ρευστοποιούσαν στην ΕΚΤ, μέχρι ενός ορίου. Όταν αυτό καλύφθηκε, τότε επινόησαν τον μηχανισμό ELA. Τα πρώτα 23 δις ομόλογα + 5 δις μετρητά, τα έδωσε ο … επανακάμπτων σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο Κώστας Καραμανλής, με τον νόμο 3723/12ος/2008. Τα ποσά αυτά, επιβεβαιώνονται βάσει υπουργικών αποφάσεων 2009 /2010/αρχές 2011 και ΦΕΚ, σειρά βήτα. 
    6) Η ανάγκη λοιπόν να ενισχυθούν οι τράπεζες με δημόσιο χρήμα, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ, ήταν αποτέλεσμα της μη νόμιμης λειτουργίας τους. 
    7) Εξάλλου από το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής για την αλήθεια του δημοσίου χρέους, προκύπτει με βεβαιότητα και σαφήνεια, ότι η οικονομική κρίση που ξέσπασε στη Χώρα κατά το 2008 ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, εφ’ όσον, πέραν των άλλων, στην 22η σελίδα του πορίσματος αναφέρεται, «ότι η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, διογκώνοντας στατιστικά το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος του 2009, ΒΟΗΘΗΣΕ! να παρουσιαστούν τα στοιχεία μιας τραπεζικής κρίσης, σαν να συνιστούσαν κρίση δημοσίου χρέους». ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Δύο ημέρες προ της μυστικά προσχεδιασμένης υπαγωγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ, το eurogroup είχε καλέσει όλα τα μέλη της Ευρωζώνης, να στηρίξει τις οικονομίες τους, χωρίς μνημόνια. Ο ΓΑΠ όμως έσπευσε να ολοκληρώσει, την υποχρέωση που είχε αναλάβει, από την θέση που κατείχε, πολιτικά ψευδόμενος και υποκρινόμενος. «Λεφτά υπάρχουν. Που πήγαν τα λεφτά ;» Αλλιώς, ούτε το κρυμμένο – ακαταχώρητο swap του Σημίτη, θα αναγνωριζόταν, ούτε ατελείωτες αξιολογήσεις και μνημόνια θα ακολουθούσαν, υπό μορφήν «προχωράμε αργά και ανάλογα με τις αντιδράσεις, αναλόγως πράττουμε». Ποιος ΔΕΝ το έχει πει αυτό; Από τον Γιούνγκερ, μέχρι τον Τσίπρα. 
    8) Προφανώς οι παραπάνω κύριοι αγνοούν επίσης ή παριστάνουν πως αγνοούν, το τι σαφέστατα αναγράφονται στα εν λόγω ΦΕΚ : α) ΑΝ ΔΕΝ τα αποπληρώσουν οι τράπεζες, θα επιβαρύνουν τους Έλληνες πολίτες, «πλέον πάσης φύσεως τόκων και επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος των οποίων ΔΕΝ μπορεί να υπολογιστεί». β) Οι ενισχύσεις δόθηκαν στις τράπεζες «αποκλειστικά για να παρέχουν δάνεια σε ζωτικής σημασίας επιχειρήσεις, σε στεγαστικά, να κυκλοφορήσει χρήμα στην οικονομία, προκειμένου να μην υπάρξει ύφεση» συνεπώς ανεργία, μείωση μισθών και συντάξεων. Χωρίς αυτόν τον όρο, ΔΕΝ θα μπορούσαν να δανειστούν τα κρατικά ομόλογα. Αντ΄ αυτού, ΟΧΙ μόνον ΔΕΝ στήριξαν την Ελληνική οικονομία, αντίθετα την στραγγάλισαν. Όπως προκύπτει, από τους ΑΔΙΆΨΕΥΣΤΟΥΣ ισολογισμούς, οι τράπεζες ΔΕΝ δάνειζαν το υπόλοιπο 80% ή 75% των καταθέσεων, αλλά το 120%, 140% έως και 170%, δηλαδή ΥΠΕΡΔΑΝΕΙΖΑΝ, με μοναδικό σκοπό, δια της υπερχρέωσης των ανυποψίαστων πελατών τους, να κερδοσκοπούν ασύστολα.
    9) Προφανώς ΔΕΝ γνωρίζουν επίσης οι κύριοι όταν ισχυρίζονται ότι «προσώρας καμία τραπεζική εγγύηση δεν έχει καταπέσει», ότι τα ομόλογα του Κωστάκη που ρευστοποίησαν οι τράπεζες στην ΕΚΤ, έληξαν μετά από 3 χρόνια. Αντί οι τράπεζες να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους, να εξοφλήσουν και να επιστρέψουν τα ομόλογα στο Δημόσιο για να καταστραφούν, αυτά τελικά το 2012, επιβάρυναν το δημόσιο χρέος. Την ίδια χρονιά (2012), προστέθηκαν επίσης στο δημόσιο χρέος, τα 40 δις που δανείστηκε το κράτος, υποτίθεται για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, Αντ΄ αυτού όμως τα έδωσε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μέσω του ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας), παρ’ όλο τον πακτωλό χρημάτων που ήδη είχαν ρευστοποιήσει. Η ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ έγινε με την περίφημη ΠΝΠ της 19.04.2012 (ΦΕΚ 94Α/19-4-2012) που εξέδωσε κατεπειγόντως ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας για δήθεν λόγους Εθνικού συμφέροντος! Θεωρήθηκε ύψιστο εθνικό συμφέρον, η διάσωση ανωνύμων εταιρειών (που χρεοκόπησαν από δικές τους παράνομες ενέργειες), σε βάρος του Ελληνικού Λαού.
    10) Από όταν άρχισε να γίνεται γνωστή αυτή η απάτη, τα υπόλοιπα 160 δις αντικαθίστανται με νέα, με υψηλότερα επιτόκια και συνεχώς ανακυκλώνονται. Ή αντικαθίστανται με swaps, όπως έγινε επί Γιάνη Βαρουφάκη και Δημήτρη Μάρδα. Ο Σαχινίδης, το καλοκαίρι του 2011, βγάζει μία υπουργική απόφαση στην οποία αναφέρει όλες τις ρευστοποιήσεις ομολόγων της κάθε τράπεζας, το επιτόκιο των οποίων ανέρχεται σε euribor + 12% . 
    Που σημαίνει ότι , για τα 160 δις, έχουν χρεωθεί οι τόκοι 8 χρόνων : 2010 + 2011 + 2012 + 2013 + 2014 + 2015 + 2016 + 2017. Το επιτόκιο από το 2010 έως 2014 ήταν, 14% (2% + 12% euribor). Ο Γιάνης με το ένα «ν» ο οποίος γνώριζε την όλη κατάσταση , μαζί με τον μέγα Μάρδα, αντικατέστησαν ομόλογα με swap, λήξεως το 2057, κατεβάζοντας το επιτόκιο στο 8% Συνεπώς, αξιότιμοι κύριοι, ΔΕΝ πρόκειται περί «εντυπωσιασμού», όπως εσείς αναγράφετε.
    11) Ουδεμία συστημική τράπεζα, ΔΕΝ έχει αναλάβει καμία από τις υποχρεώσεις της, χρέη που οι ίδιες δημιούργησαν, υπαιτιότητα της αχαλίνωτης, συχνά επίμονης χορήγησης, παντοίας εμπνεύσεως, δανείων, συμπεριλαμβανομένων και των στεγαστικών. ΔΑΝΕΙΖΑΝ ΑΕΡΑ ΚΟΠΑΝΙΣΤΟ ή ΑΔΗΛΟ ΧΡΗΜΑ. Από το 2010, καλούνται οι κεραυνοβολημένοι Έλληνες πολίτες, να σηκώσουν τα βάρη των Α.Ε. ήτοι των τραπεζών, μέσω βαριάς φορολογίας και εξαθλιωτικής υποβάθμισης της κοινωνικής διαβίωσης, με δραματική αύξηση των αυτοκτονιών. Επιπλέον, ήταν ένα βολικό πάτημα, για την δόλια εκποίηση της Δημόσιας περιουσίας.
    12) Πότε θα απαντήσουν ή θα λογοδοτήσουν οι υπαίτιες, στα ερωτήματα : 
    α) που πήγαν τα 233 δις, εφ’ όσον ΟΥΤΕ ΣΕΝΤ ΔΕΝ παρείχαν στην Ελληνική οικονομία, αντίθετα περιόριζαν συνεχώς το πλαφόν στις επιχειρήσεις, χωρίς να υπάρχει απολύτως κανένας λόγος; Υπ’ όψιν ότι, σύμφωνα με έκθεση της ΤτΕ : Το σύνολο των ζημιών από ομόλογα των τραπεζών (λόγω PSI) και κόκκινα δάνεια, από όλες τις τράπεζες προ συγχώνευσής τους, ανέρχονταν στα 40 δις 
    β) Με ποιο δικαίωμα λοιπόν, απαιτούν παράνομους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, οι οποίοι αναντίρρητα αντίκειται στα χρηστά ήθη ΚΑΙ σε κάθε έννοια Ηθικής και Δικαιοσύνης , με σκοπό να εκποιήσουν και την ιδιωτική περιουσία, εφ’ όσον ΗΔΗ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ (μέσω του χρέους), 78 ΔΙΣ ΕΥΡΩ (50 ΔΙΣ ΕΥΡΩ Η ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ + τα πρώτα 23 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ-ΟΜΟΛΟΓΑ, ΠΟΥ ΑΥΞΗΣΑΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ + 5 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΜΕΤΡΗΤΑ ΜΕ ΤΟ Ν. 3.723/08) ;
    Επομένως έχουν εξοφληθεί, ή όχι, τα κόκκινα δάνεια, τα οποία βεβαιωμένα το 2012 ΔΕΝ υπερέβαιναν τα 78 δις. Ευρώ ; και από ποιους ; Χωρίς αμφιβολία ιδιοκτήτης των κόκκινων δανείων, είναι εν τοις πράγμασι ο Ελληνικός Λαός.
    Άλλωστε με τα 233 δις. ευρώ που έλαβαν οι τράπεζες και ΔΕΝ τα διέθεσαν στην οικονομία, έχουν ΕΙΣΠΡΑΞΕΙ όχι μόνο τα κόκκινα δάνεια, αλλά το σύνολο των δανείων (στεγαστικών και επιχ/κων), τα οποία το 2009, ΑΝΈΡΧΟΝΤΑΝ ΣΕ 219 δις ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της Τ.τ Ελλάδος.
    Ποιος είναι αυτός λοιπόν που ΔΕΝ αντιλαμβάνεται, ότι ήταν μία καλά προσχεδιασμένη μακρόπνοη οικονομική στρατηγική, για την εξαφάνιση κάθε Ελληνικού στοιχείου; Είτε αυτό λέγεται, μεταβίβαση της ιδιωτικής περιουσίας σε Funds τα οποία είναι θυγατρικές των τραπεζών. Είτε λέγεται λεηλασία από πολυεθνικές ή ξένες κρατικές εταιρείες, κάθε είδους Δημόσιου πλούτου και Ελληνικής επιχειρηματικότητας. Είτε λέγεται ορυκτός πλούτος, επτασφράγιστο μυστικό από την εποχή του ήρωα, ομολογητή της αλήθειας και συγγραφέα του βιβλίου, «Η ΒΑΡΕΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» του αείμνηστου ήρωα Δημήτρη Μπάση. Είτε λέγεται κλοπή ή σκόπιμη καταστροφή ή αποσιώπηση ή αδιαφορία περί του Ελληνικού πολιτισμού, των κλασικών γραμμάτων και κακοποίηση του Ελληνικού πνεύματος.
    Καθένας που προσπαθεί με κάθε μέσον να τραβήξει ή να μπερδέψει την αντίληψη περί των πραγμάτων, όπως αναλύθηκαν παραπάνω, αλλού τότε προσβλέπει…
    Νάγια
    Υς : Το 1964 με ΦΕΚ, αναγνώρισε όλη μαζί η πολύχρωμη «δημοκρατική αφρόκρεμα» τής τότε πολιτικής ζωής του ταλαιπωρημένου τούτου τόπου : Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Ζίγδης, Τούμπας, Βαρδινογιάννης κλπ, αναγνώρισαν λοιπόν το χρέος που ο δικτάτορας Μεταξάς είχε διαγράψει. Οι σημερινοί και όσοι πέρασαν ενδιάμεσα, ενήργησαν στο ίδιο πολιτικό μήκος κύματος. Στις δηλώσεις του, παραδείγματος χάριν ο Κων/νος Μητσοτάκης, ΔΕΝ αναφερόταν τυχαία για την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Aπό τότε το ήθελε. Έχει σημασία από ποια πλευρά το αντιλαμβάνεται ένα μήνυμα, ο παραλήπτης. Ο ίδιος υπέγραψε στην Βραζιλία το 1992, την agenda 2021. Το σχέδιο ΑΝΑΝ που απέρριψε ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος, αυτού του είδους τα μνημόνια που υφιστάμεθα, αφορούσε.
     

  3. Comment From Christos Koutsoukos
    09/01/2018 at 13:35

    Από σχετική ανάρτηση του κ. Οθωνα Κουμαρέλλα στο F.B για την ανάρτηση του κ. Νικ. Ιγγλέση.

    Χωρίς να θέλω να παρεισδύσω σε μια αδιέξοδη διένεξη γύρω από ερμηνείες, αλλά επειδή είχα την «ατυχία» να εμπλακώ πολύ νωρίς, ήδη από το 2011 σε αυτή την ιστορία και γνωρίζω τα νούμερα και τις ερμηνείες που έχουν δοθεί κατά καιρούς από διάφορους, μπορώ μετά λόγου γνώσεως, να ισχυριστώ, ότι ο αγαπητός Σπύρος (Λαβδιώτης) στις απαντήσεις του και με τις παραπομπές στους σχετικούς νόμους, ουσιαστικά επιβεβαιώνει το άρθρο του κ. Ιγγλέση.

    Οι ελληνικές τράπεζες όντως επιβάρυναν το δημόσιο χρέος της χώρας με τα ποσά των κεφαλαιοποιήσεων (από το ΤΧΣ του νόμου 3864/2010), που έγιναν μετά το PSI και προκειμένου να αντισταθμιστεί η χασούρα που είχαν λόγω του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν. Το συνολικό ύψος των κονδυλίων που απορροφήθηκαν και επιβάρυναν το δημόσιο χρέος δεν ξεπερνούν συνολικά τα 47 δις ευρώ. Τα χρήματα αυτά διατέθηκαν μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που επικαλείται ο κ. Λαβδιώτης παραπέμποντας στον ιδρυτικό του νόμο και που δεν αμφισβητεί το άρθρο του κ. Ιγγλέση, κάθε άλλο μάλιστα!

    Αναφορικά με τα 28 δις του νόμου 3723/2008 (Αλογοσκούφη), από αυτά τα 15 ήσαν έτσι κι αλλιώς εγγυήσεις, ενώ από τα υπόλοιπα με 5 δις εξαγόρασε το δημόσιο προνομιούχες μετοχές των τραπεζών με την υποχρέωση επιστροφής στην τιμή κτίσης τους μετά την παρέλευση 5ετίας με ετήσια απόδοση 10% (άρθρο 1 §3). Ενώ ταυτόχρονα θα εξέδιδε με βάση το νόμο ομόλογα ύψους 8 δις διάρκειας τριών ετών που τα διέθεσε απ’ ευθείας στις τράπεζες. Θεωρητικά ακόμα κι αν το κράτος δανείστηκε για τα 13 αυτά δις (5 οι προνομιούχες μετοχές + 8 τα προς έκδοση ομόλογα), αυτά έχουν επιστρέψει τώρα πια στα κρατικά ταμεία και μάλιστα με κέρδος. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι έστω έμμεσα επιβαρύνθηκε το δημόσιο χρέος.

    Αλλά κι αν το δεχτούμε, ή ότι δεν επεστράφη από τις τράπεζες ούτε ένα ευρώ πίσω στο κράτος, τότε η συνολική επιβάρυνση από το ΤΧΣ (ανακεφαλαιοποιήσεις + νόμος Αλογοσκούφη) ανέρχεται σε 47+13=60 δις ευρώ, Από τα οποία τα 27 δις ήταν αποζημιώσεις λόγω PSI, δηλαδή δεν υπήρξε ευθύνη των τραπεζών. Αλλά και συνολικά τα 60 δις να υπολογίσουμε αυτά απέχουν πολύ από τα υποτιθέμενα 250 δις ευρώ χρέη των τραπεζών που καλύφθηκαν από το ελληνικό δημόσιο και μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Οι εγγυήσεις είναι διαφορετικό ζήτημα και απ’ όσο γνωρίζω μέχρι στιγμής δεν έχει καταπέσει ούτε ένα ευρώ.

    Η χρεοκοπία προήλθε εξ αιτίας της αδυναμίας του δημοσίου να ανταποκριθεί στις δανειακές του ανάγκες προκειμένου να εξυπηρετεί τα παλαιότερά του χρέη και αυτό κυρίως λόγω της ένταξης στην ΟΝΕ, του τρόπου που αυτή έγινε και την παράλογη επιμονή στο να παραμένουμε. Όλα αυτά έχουν αναλυθεί σε βάθος και επαρκώς και είναι κουραστικό και δυσάρεστο να επανερχόμαστε κάθε φορά στα ίδια για να μη δημιουργείται σύγχυση στον κόσμο, από νεότερες αυθαίρετες προσεγγίσεις.

    Την ανάλυση για το πως χρεοκοπήσαμε και τους βασικούς υπαίτιους, θα την βρείτε εδώ: https://hereticalideas-gr.blogspot.gr/…/blog-post_20.html, εξ ου και η αδήριτη ανάγκη διαγραφής των χρεών και καθιέρωσης εθνικού νομίσματος. Ενώ το άρθρο του κ. Ιγγλέση βάζει αρκούντως τα πράγματα στη θέση τους, αναφορικά με τη συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών στην χρεοκοπία της χώρας. Έχουμε άλλα πολλά να καταλογίσουμε στη συμπεριφορά των τραπεζών, αλλά με βάση τα πραγματικά δεδομένα κι όχι με αυθαίρετες ερμηνείες υπαρκτών, ή ανύπαρκτων μεγεθών.

    Το πρόβλημα είναι το δάνειο χρήμα ένεκα νομίσματος, τελεία και παύλα!! Ας ελπίσουμε κι ας ευχηθούμε, ο καινούργιος χρόνος να μας φέρει τα καλά τα νέα για το εθνικό νόμισμα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Upload File

You can include images or files in your comment by selecting them below. Once you select a file, it will be uploaded and a link to it added to your comment. You can upload as many images or files as you like and they will all be added to your comment.