ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.
ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D, 18 Μαίου 2017
Τα οικονομικά της Απάτης
To 2002 τέθηκε σε κυκλοφορία το ευρώ με το βασικό σκεπτικό ότι οι χώρες της ευρωζώνης θα απηλλάσσοντο άπαξ δια πάντως από τον πληθωρισμό, την υποτίμηση των νομισμάτων τους και τις συχνές ακανόνιστες διακυμάνσεις των νομισμάτων τους.
Υποτίθετο ότι το κοινό νόμισμα θα δούλευε σε δυο επίπεδα. Σε ένα πρώτο επίπεδο οι οικονομίες ανάλογα με την παραγωγικότητα τους, την εξειδίκευση τους, τους διαφορετικούς οικονομικούς κύκλους και την δυναμικότητα τους, θα συνέκλιναν απλά και μόνο επειδή θα είχαν κοινό νόμισμα. Σε ένα δεύτερο επίπεδο υποτίθετο ότι το κοινό νόμισμα θα εξάλειφε τα εμπόδια και το κόστος αντιστάθμισης που δημιουργεί η μεταβλητότητα των διαφόρων νομισμάτων, στο εμπόριο και στα ταξίδια των πολιτών. Για τα κράτη το κοινό νόμισμα θα ήταν πλεονέκτημα σε σχέση με το εισαγόμενο πληθωρισμό από τις υποτιμήσεις, για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών. Φωνές περί του αντιθέτου, ότι όλα αυτά δεν συγκροτούν άριστη νομισματική περιοχή, αγνοήθηκαν.
Έτσι λοιπόν οι Ευρωπαίοι παρέδωσαν στους Γερμανούς τις εκτυπωτικές τους μηχανές για να μην υπάρξει ποτέ πια στην Ευρώπη υποτίμηση. Παράλληλα ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με έδρα την Φρανκφούρτη, την έκδοση του ευρώ για να μην υπάρξει ποτέ πια πληθωρισμός στην Ευρώπη. Με βάση τον στόχο κάτω από 2% ετήσιο πληθωρισμό, η ευελιξία των τιμών και των μισθών υποτίθετο ότι αυτόματα θα προσάρμοζαν τα ισοζύγια πληρωμών των κρατών μελών.
Όλα αυτά έπεισαν ότι με την έλευση του ευρώ οι οικονομίες θα συνέκλιναν, αλλά αυτό έως σήμερα δεν επισυνέβη, αντίθετα οι οικονομίες όλο και αποκλίνουν και παρατηρήστε προσεκτικά το παρακάτω Γράφημα 1. Οι ρυθμοί ανάπτυξης των ΑΕΠ είναι εντελώς διαφορετικοί.
Γράφημα 1
Επίσης υποτίθετο ότι με την έλευση του ευρώ σε σύντομο διάστημα τα Ισοζύγια Τρεχουσών Συναλλαγών θα εξισορροπούσαν, αλλά ούτε αυτό συνέβη. Αντίθετα όλες οι χώρες της ευρωζώνης βρεθήκαν με ελλείμματα.
Γράφημα 2
Αν παρατηρήσετε το παραπάνω γράφημα, πριν την εισαγωγή του ευρώ όλες οι χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, είχαν ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών, πλην της Γαλλίας. Με την έλευση του ευρώ, η Γερμανία καταστεί πλεονασματική, η Γαλλία ελλειμματική και όλες οι υπόλοιπες χώρες διεύρυναν τα ελλείμματα τους. Αν προσθέσουμε τα ελλείμματα όλων των χωρών θα δούμε ότι αυτά αποτελούν το πλεόνασμα της Γερμανίας. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αποδεδειχθήκαμε καλή συντρόφια για την Γερμανία!
του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγος Ph.D, 8-5-2017
Σύμφωνα με τους διεθνώς ισχύοντες κανόνες των εθνικών λογαριασμών, οι εξισώσεις Υ= C+G+I+(X–M) και Y=C+S+T, θα πρέπει να επαληθεύονται από τα πραγματικά στατιστικά δεδομένα εκάστου έτους. Όπου Υ= Ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, C= ιδιωτική κατανάλωση G=δαπάνες της Γενικής Κυβέρνησης I=δαπάνες ιδιωτικού τομέα για τον ακαθάριστο σχηματισμό κεφαλαίου, X=εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών M=εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, T= οι φόροι επί της παράγωγης και των εισαγωγών και S=αποταμιεύσεις ιδιωτικού τομέα που προκύπτουν από την σχέση Υ-C–T=S.
Εφ όσον Υ= C+G+I+(X–M) και Y=C+S+T τότε C+G+I+(X–M)= C+S+T και άρα (G–T)+(I–S)+(X–M)=0 που εξ ορισμού ισχύει πάντα και παντού.
Ο όρος (G–T) εκφράζει το ισοζύγιο του κρατικού τομέα. Αν G>T τότε οι δαπάνες του κράτους είναι μεγαλύτερες από τις εισπράξεις του Τ, και άρα ο κρατικός τομέας τον χρόνο αυτό έκανε έλλειμμα και αν G<T το κράτος έκανε πλεόνασμα τον χρόνο αυτό.
Ο όρος (I–S) εκφράζει το ισοζύγιο του ιδιωτικού τομέα. Αν I>S τότε ο ιδιωτικός τομέας τον συγκεκριμένο αυτό χρόνο δαπάνησε περισσότερα απ ότι εισέπραξε και συνεπώς βρίσκεται σε έλλειμμα και αν I<S τότε ο ιδιωτικός τομέας έχει πλεόνασμα.
Τέλος ο όρος (X–M) εκφράζει το ισοζύγιο του εξωτερικού τομέα της οικονομίας. Αν X>M τότε έχουμε περίσσευμα και αν X<M θα έχουμε έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών και περίσσευμα οι ξένοι που συναλλασσόμαστε
Από την παράσταση (G–T)+(I–S)+(X–M)=0 προκύπτει ότι αν ένας τομέας της οικονομίας έχει περίσσευμα τότε τουλάχιστον ένας από τους άλλους δυο θα έχει έλλειμμα. Με όρους αποθεμάτων, αν κάποιος τομέας θέλει να σωρεύει καθαρό χρηματικό πλούτο τότε κάποιος άλλος τομέας θα πρέπει να κάνει έλλειμμα. Αποκλείετε και ο τρεις τομείς της οικονομίας να σωρεύουν πλούτο δηλαδή να έχουν πλεόνασμα ταυτοχρόνως.
Τα παρακάτω γραφήματα (σε εκατ ευρώ) εκφράζουν το ισοζύγιο της ελληνικής οικονομίας που προσδιορίζει το ΑΕΠ από το έτος 2004 έως το 2016 και οι παραπάνω εξισώσεις επιβεβαιώνονται από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.
AΕΠ και ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ 2004-2016
Από τον πινάκα 2 (Η Ελλάδα με Αριθμούς, ΕΛΣΤΑΤ Απρίλιος 2017) έχουμε τα εξής δεδομένα για το 2016 σε εκατ. Ευρω:175,5 =ΑΕΠ, 124,0=C, 34,5=G, 18,4=I και -1,2=(X–M), S=26,0 και T=25,7 που είναι φόροι που παρήχθησαν το 2016, φόροι επί της παραγωγής και των εισαγωγών.
Κατά συνέπεια το έλλειμμα, (G–T)= -8,8, του δημόσιου τομέα, χρηματοδότησε το περίσσευμα, (S–I)= +7,6, του ιδιωτικού τομέα συν το περίσσευμα, (M–X)=+1,2, του εξωτερικού τομέα έως το τελευταίο ευρώ και οι παραστάσεις (G–T)+(I–S)+(X–M)=0 ή (G–T)=(S–I)-(M–X) ικανοποιούνται πλήρως.
Αν πάμε τώρα στον πινάκα 11, της ίδιας έκδοσης, που αναφέρεται στα κύρια μεγέθη της Γενικής Κυβέρνησης, εκεί βλέπουμε ότι η Κυβέρνηση όχι μόνον δεν έχει πρωτογενές έλλειμμα αλλά έχει περίσσευμα και μετά την πληρωμή των τόκων.
Ειδικότερα, αν από τα έσοδα 87,4 δις ευρώ, αφαιρέσουμε τις πρωτογενείς δαπάνες 80,5, η Γενική Κυβέρνηση έχει πλεόνασμα 6,9 δις ευρώ, και αν από αυτό το ποσό αφαιρέσουμε τους τόκους ύψους 5,6, που πληρώθηκαν, η Γενική Κυβέρνηση έχει ένα πλεόνασμα 1,3 δις ευρώ.
Αυτό το περίσσευμα δεν ικανοποιεί την εξίσωση μας (G–T)+(I–S)+(X–M)=0 που προσδιορίζει το ΑΕΠ. Δηλαδή δεν έχουμε αύξηση του ελλείμματος του ιδιωτικού τομέα για να χρηματοδοτήσει το περίσσευμα του δημόσιου τομέα, ούτε αύξηση των εξαγωγών που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν το περίσσευμα του δημόσιου τομέα. Και οι δυο τομείς είχαν πλεόνασμα όποτε κατ ανάγκη η Γενική Κυβέρνηση θα πρέπει να έχει έλλειμμα. Με άλλα λόγια δεν μπορεί και οι τρεις τομείς της οικονομίας να έχουν περίσσευμα ταυτοχρόνως.
Η ΕΛΣΤΑΤ άμεσα θα πρέπει να προβεί σε διευκρινήσεις για να μας διαφωτίσει. Έχουμε έλλειμμα ή περίσσευμα το 2016 ή τέλος πάντων τι συμβαίνει με τους πίνακες 2 και 11. Κάτι μας διαφεύγει;
spyridonstalias@hotmail.com
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D, 26 Mar. 2017
Η επίσημη ανακοίνωση για τα 60 χρόνια της ΕΕ που αναρτήθηκε στην σελίδα της ΕΕ γράφει μεταξύ άλλων:
‘Εξήντα χρόνια πριν, εδώ στη Ρώμη, τέθηκαν τα θεμέλια της σημερινής Ευρώπης, που ζει την μακροβιότερη περίοδο ειρήνης στην Ιστορία της. Η Συνθήκη της Ρώμης δημιούργησε μια κοινή αγορά ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων και δημιούργησε τις συνθήκες ευημερίας και σταθερότητας προς όφελος των Ευρωπαίων Πολιτών’.
Για την ιστορία, η Συνθήκη της Ρώμης, επισήμως γνωστή ως η Συνθήκη Ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας,, υπογράφτηκε την 25η Μάρτιου του 1957 και ετέθη σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 1958. Την είχαν αποδεχτεί, η τότε Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Γαλλία και το Λουξεμβούργο. Πρωταρχικός στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα κοινό δασμολόγιο και να καθιερωθούν κοινές πολιτικές στις μεταφορές και στην αγροτική πολιτική. Σιγά σιγά με τον χρόνο, άρχισαν στην ένωση να προσχωρούν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και σήμερα 29 χώρες γιορτάζουν την Συνθήκη της Ρώμης, στη Ρώμη.
Η Συνθήκη της Ρώμης αναθεωρήθηκε δραστικά δυο φορές, Την πρώτη με την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, με την όποια αφαιρέθηκε από τον επίσημο τίτλο της ένωσης η λέξη ‘οικονομική‘, και η δεύτερη αναθεώρηση έγινε το 2009 με την Συνθήκη της Λισσαβόνας η όποια φέρει τον επίσημο τίτλο ’Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης‘.
Εδώ εγείρεται η εύλογη απορία.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D,
22 Μαρτίου 2017
Ας δούμε την Υπόθεση του Διπλού Ελλείμματος που εδώ και εννέα χρόνια μας έστειλε στη λιτότητα στην ανεργία και στη φτώχεια. Η Υπόθεση των Δίδυμων Ελλειμμάτων, αυστηρά θεωρεί, ότι αν οι αποταμιεύσεις είναι μεγαλύτερες από τις δαπάνες του ιδιωτικού τομέα ή η διαφορά τους είναι σταθερή, τότε το έλλειμμα του δημόσιου τομέα προκαλεί έλλειμμα στον εξωτερικό τομέα, δηλαδή το εξωτερικό χρέος αυξάνεται και κατά συνέπεια η λιτότητα είναι επιβεβλημένη.
Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) μπορούμε να το δούμε από δύο πλευρές. Από την πλευρά των δαπανών και από την πλευρά του εισοδήματος που παρήχθη.
Αν το δούμε από την πλευρά των δαπανών έχουμε:
ΑΕΠ= C + I +G + (X – M)
που σημαίνει ότι η συνολική εθνική δαπάνη (ΑΕΠ) αποτελείται από το άθροισμα της τελικής δαπάνης για κατανάλωση (C), συν την δαπάνη για επενδύσεις (Ι), συν τις συνολικές κρατικές δαπάνες (G), δηλαδή τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες του κράτους, συν την διαφορά εισαγωγών-εξαγωγών (X – M) ή πιο ακριβέστερα, συν το έλλειμμα ή περίσσευμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολογος Ph.D, 11 Μαρ. 2017
Διανύοντας τον ένατο χρόνο μνημονίων και λιτότητας, έχει γίνει πια σαφές στην συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, ακόμα και σε αυτούς που ζουν στην ορθόδοξη παθητικότητα τους, λόγω φόβου και άγνοιας, ότι στην ευρωζώνη, δεν υπάρχει κάποιος ενδογενής μηχανισμός, ο οποίος λειτουργώντας, θα επαναφέρει την οικονομία στην πλήρη απασχόληση έστω και μακροχρονίως.
Αυτό το γνωρίζαμε και από την οικονομική ιστορία αλλά και από την θεωρία. Τώρα το ζούμε.
Αυτοί που καμώνονται πως δεν το γνωρίζουν, τα θλιβερά πολιτικά κόμματα και οι δούλοι βουλευτές των τραπεζιτών, προφανώς εξυπηρετούν τους στόχους της φιλοδοξίας τους και της αρπακτικότητας τους.
Δεδομένων αυτών, για την επαναφορά της χώρας στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης και της πλήρους απασχόλησης, τα φώτα πέφτουν ξανά στην ανεξάρτητη δημοσιονομική πολιτική, πως και γιατί το κράτος δαπανά και φορολογεί, ως έναν μηχανισμό, μέσω του οποίου, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορεί να ενισχύσει την συνολική ζήτηση, με στόχο την ανάπτυξη και την πλήρη απασχόληση.
Η δημοσιονομική πολιτική μιας επικυρίαρχης χώρας, χώρας που εκδίδει το νόμισμα της, δεν έχει κανένα λόγο να υπακούει σε περιορισμούς τύπου Μάαστριχτ ή όποιο άλλο περιορισμό, εξισορρόπησης εσόδων-εξόδων σε ετήσια βάση ή σε κάποιο διάστημα του χρόνου.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος PhD, 20-2-2017
Η επιβολή της λιτότητας και των μνημονίων το 2010 είχε ως στόχο την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής Οικονομίας.
Λόγω της δυναμικής της Γερμανικής Οικονομίας, η αξία του ευρώ, από της εισαγωγής του, διατηρήθηκε και διατηρείται σε λίαν υψηλά επίπεδα, σε σχέση με τα άλλα διεθνή νομίσματα, με αποτέλεσμα να υπονομευτεί η ανταγωνιστικότητα των οικονομιών όλων των χωρών του Νότου.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το μοναδιαίο εργατικό κόστος των προϊόντων και των υπηρεσιών να είναι υψηλότερο από αυτό της Γερμανίας. Κατά συνέπεια, η επιβολή των μέτρων λιτότητας, αποσκοπούσε μέσω της μείωσης των πάσης φύσεως αμοιβών, να αυξηθεί η παραγωγικότητα της Ελληνικής Οικονομίας.
Η αύξηση της παραγωγικότητας της Ελληνικής Οικονομίας υποτίθεται ότι θα αύξανε τις εξαγωγές, που με την σειρά τους θα έφερναν ευρώ για την ανάπτυξη και την αποπληρωμή των χρεών, αφού η άλλη πηγή για την ανεύρεση ευρώ, ο δανεισμός, είναι απαγορευτικός για την Ελλάδα.
Η οδός αυτή είναι μονόδρομος τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, αφού δεν διαθέτουν το δικό τους νόμισμα.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Φεβ. 9. 2017
Κάθε Κυβέρνηση στον κόσμο, ανεξαρτήτου μορφής πολιτεύματος και οικονομικής οργάνωσης, θα επιθυμούσε το νόμισμα της να έχει μια σταθερή ισοτιμία ως προς τα αλλά νομίσματα, θα επιθυμούσε να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική και τέλος θα επιθυμούσε η διακίνηση των κεφαλαίων να είναι ελεύθερη.
Το άσχημο, και μάλιστα το πολύ κακό, είναι, ότι από τις τρεις αυτές οικονομικές επιλογές, μόνο δυο μπορεί να επιλέξει. Δεν μπορεί να έχει και τις τρεις μαζί. Δεν μπορούν και οι τρεις επιλογές να συνυπάρξουν. Είναι σαν να καίγεται το σπίτι σου και να σου πουν, διάλεξε δυο απ’ όσα αγαπητά αντικείμενα έχεις μέσα στο σπίτι να σώσεις, αλλά το τρίτο θα καεί.
Με άλλα λόγια, παρατηρώντας την παραπάνω εικόνα (policy trilemma):
α) αν μια κυβέρνηση επιλέξει την πολιτική A δηλαδή να έχει σταθερή ισοτιμία νομίσματος και ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων τότε παύει να είναι επικυρίαρχη, αφού δεν μπορεί να καθορίσει τα δικά της επιτόκια, και κατ’ αναλογία,
β) αν επιλέξει την πολιτική B τότε θα πρέπει το νόμισμα της ελεύθερα να διακυμαίνεται, να μην είναι σταθερό και,
γ) αν επιλέξει την C πολιτική τότε δεν θα πρέπει να επιτρέψει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων.
Στην οικονομική θεωρία αυτό λέγεται το ασύμβατο τρίγωνο ή ασύμβατη τριάδα. Στην διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται κυρίως ως The Impossible Trinity και προέρχεται από την μετακεϋνσιανή ακαδημία γνώσης. Δεν αμφισβητείτε από καμία άλλη σχολή σκέψης.
Σπύρος Στάλιας, οικονομολόγος Ph.D, 5 Φεβ. 2017
Η επιμονή του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της ΕΕ και των ντόπιων νεοφιλελεύθερων φωστήρων τραπεζιτών και των πολιτικών τους, η χώρα μας, από φέτος και εφ’ εξής, να παρουσιάζει πλεόνασμα πάνω από 3%, αποδεικνύει ότι ακόμα στο μυαλό τους δεν έχουν ανακαλύψει τι διασυνδέει τον δημόσιο τομέα, τον ιδιωτικό τομέα και το εξωτερικό τομέα της οικονομίας.
Όσο αυτό δεν το ανακαλύπτουν, σας διαβεβαιωθώ ότι η χώρα από φέτος βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια καθολική κατάρρευση, η οποία θα εκδηλωθεί αιφνιδίως με σφοδρή κοινωνική σύγκρουση.
Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι οι πλεονασματικές πολιτικές ή αλλιώς οι πολιτικές λιτότητας, που δήθεν περιορίζουν το κράτος, ουσιαστικά καταστρέφουν τον ιδιωτικό τομέα.
Είναι ένα σοβαρό θέμα το οποίο χρήζει μιας επιμελημένης ανάλυσης.
Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D, 25 Ιαν. 2017
Ένα από τα επιτακτικά θέματα που τίθενται από την πλειοψηφία των πολιτών πια, παρά το φόβο που διασπείρουν διάφοροι κύκλοι που ελέγχονται από τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς τους, που είναι στη Βουλή, είναι πως καθορίζεται η αξία του Εθνικού Νομίσματος ή γιατί θα έχει αξία το Εθνικό Νόμισμα αν θα φύγουμε από το Ευρώ.
Εισαγωγή
Ας αρχίσουμε από την θέση, ότι όταν ένα Κράτος που εκδίδει το δικό του νόμισμα, και το νόμισμα αυτό διακυμαίνεται ελεύθερα στις αγορές, ο μόνος περιορισμός που έχει να δαπανήσει το Κράτος, έτσι ώστε να επιτύχει την πλήρη απασχόληση, είναι η διαθεσιμότητα των πόρων της οικονομίας. Άλλος περιορισμός δεν υπάρχει στην άσκηση μιας ελεύθερης δημοσιονομικής πολίτικης.
Δημοσιονομική Πολιτική ονομάζουμε τις ενέργειες δαπάνης και φορολόγησης του Κράτους.
Κατά συνέπεια η δημοσιονομική πολιτική είναι αναπτυξιακό όργανο στα χέρια του Κράτους με προεξάρχοντα άξονα τις δαπάνες του και με αμυντικό άξονα την φορολογία.
Με άλλα λόγια προηγείται η δαπάνη της ανάπτυξης, ασχέτως αν ακούτε ‘να μειωθούν οι δαπάνες του Κράτους και θα πάμε στην ανάπτυξη’. Κλείστε τ’ αυτιά σας, είναι ανοησία αυτό το τελευταίο, όπως ανοησία είναι ότι της δαπάνης προηγείται η φορολογία.
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
14 Ιαν. 2017
Όλοι ακούμε από την τηλεόραση αλλά και διαβάζουμε συνεχώς σε έγκριτες και έγκυρες εφημερίδες, ότι οι Τράπεζες αδυνατούν να δανείσουν, επειδή οι πολίτες, λόγω της κατάστασης, έχουν ‘σηκώσει’ τις καταθέσεις τους, και ό,τι κατατίθεται αμέσως αποσύρεται, σε μεγάλο ποσοστό, από τους κατόχους των λογαριασμών.
Έτσι οι τράπεζες πάσχουν από ρευστότητα. Πώς να δώσουν δάνεια;
Περιμένουν με αγωνία να εφαρμοστεί και στη χώρα μας η ποσοτική χαλάρωση του κύριου Ντράγκι και έτσι πάλι οι τράπεζες να ανοίξουν τις πιστωτικές κάνουλες στους επενδυτές.
Πρωταθλητές σε αυτή την είδους πληροφόρηση, είναι η ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας, η εφημερίδα “Καθημερινή” και ο “ΣΚΑΪ”, ο έτερος Καππαδοκίας στο χώρο των μίντια.
Ας δούμε τι ακριβώς ισχυρίζονται οι πολιτικοί και οικονομικοί συντάκτες των μέσων αυτών αλλά και άλλων νεοφιλελευθέρων μέσων.
Με εντολή της Τράπεζας Ελλάδος, η κάθε τράπεζα υποχρεούται από κάθε κατάθεση 1 ευρώ να παρακρατά, ας πούμε, 0,10 ευρώ, ή 10% του 1 ευρώ ως υποχρεωτικό κλασματικό αποθεματικό. Αν τώρα διαιρέσουμε το 1 ευρώ με το 0,10 έχουμε τον λεγόμενο πολλαπλασιαστή χρήματος m, που ισούται 1/0,10=10. Τι μας λέει ο πολλαπλασιαστής χρήματος. Ότι για κάθε 1 νέο ευρώ που κατατίθεται σε μια τράπεζα, η προσφορά χρήματος (Μ) θα αυξηθεί κατά 10 ευρώ, αφού τα υποχρεωτικά αποθεματικά είναι 10%. Δηλαδή Μ=m x MB, όπου Μ η προσφορά χρήματος, m ο πολλαπλασιαστής χρήματος και ΜΒ η νομισματική βάση της οικονομίας, στην περίπτωση μας το 1 ευρώ που καταθέτουμε.