ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Η Μεγάλη Νομισματική Απάτη της Ευρωζώνης: Πώς η «Ουδετερότητα του Χρήματος» Καταδικάζει τη Δημοκρατία και τη Λαϊκή Ευημερία
Monday
16/11/2026
00:25 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Δημοκρατία Ε.Ε. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας Χρήμα
0

 

_.

 

 

 

Σπύρος Στάλιας, 12 Νοεμβρίου 2026

 

 

 

Για δεκαετίες, η οικονομική ορθοδοξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας επιβάλλει την ιδέα ότι το δημόσιο χρέος είναι «αμαρτία» και ότι το κράτος πρέπει να διαχειρίζεται τα οικονομικά του όπως ακριβώς ένα νοικοκυριό.

Όμως, αυτή η παραδοχή δεν είναι ένα αθώο ακαδημαϊκό λάθος. Είναι μια συνειδητή πολιτική και θεωρητική απάτη.

Στο άρθρο αυτό γίνεται μια προσπάθεια αποδόμησης του θεμελιώδους ψεύδους της «ουδετερότητας του χρήματος» και εξηγείται:

  • Γιατί το χρήμα δεν είναι ένα άχρωμο μέσο ανταλλαγής, αλλά ο καταλύτης της παραγωγής και της απασχόλησης.
  • Πώς το δημόσιο έλλειμμα αποτελεί, βάσει τομεακών ισοζυγίων, το καθαρό πλεόνασμα του ιδιωτικού τομέα.
  • Πώς το ευρώ μετατράπηκε σε έναν σύγχρονο «Κανόνα Χρυσού», αφαιρώντας τη νομισματική κυριαρχία από τα κράτη-μέλη και παραδίδοντάς τα στις ορέξεις των αγορών.
  • Πώς η τεχνοκρατική αρχιτεκτονική των Βρυξελλών ακυρώνει τη δημοκρατία, μετατρέποντας τις εκλογές σε κενό γράμμα.
  • Η ανάκτηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας και η αποκατάσταση της αλήθειας για τη φύση του χρήματος είναι η μόνη οδός για την προστασία των δημόσιων αγαθών, της παιδείας, της υγείας και της λαϊκής ευημερίας.

Ένα από τα ισχυρότερα δόγματα της σύγχρονης οικονομικής ορθοδοξίας είναι η πεποίθηση ότι τα δημόσια ελλείμματα και το κρατικό χρέος αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την οικονομία της αγοράς.

Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέσπισε αυθαίρετους κανόνες —όπως το όριο 60% στο δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ και το όριο 3% στο έλλειμμα— αντιμετωπίζοντάς τους ως απαράβατους νόμους της φύσης. Στο όνομα αυτής της «δημοσιονομικής υπευθυνότητας», δημόσιες υποδομές καταρρέουν, τα εκπαιδευτικά συστήματα αποδιοργανώνονται και το κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται, οι αμοιβές μειώνονται, ή εθνική ασφάλεια πάσχει και η ενεργειακή εξάρτηση έχει καταστεί κακός δαίμονας της ευρωζωνικής κοινωνίας.

Αυτοί οι κανόνες δεν βασίζονται σε κάποιο αθώο ακαδημαϊκό σφάλμα. Συνιστούν μια συνειδητή πολιτική απάτη, μια στρατηγική εξαπάτηση από την ελίτ με σκοπό την ιδεολογική θωράκιση της λιτότητας. Για να κατανοήσει κανείς γιατί η Ευρωζώνη οδηγείται σε μόνιμη οικονομική στασιμότητα και κοινωνική αποσύνθεση, πρέπει να ανατρέξει στο βαθύτερο αξίωμα πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα: την υπόθεση της ουδετερότητας του χρήματος.

1. Το Θεμελιώδες Ψεύδος: Η Υπόθεση της Ουδετερότητας του Χρήματος

Η νεοκλασική και νεοφιλελεύθερη οικονομική σκέψη αντιμετωπίζει το χρήμα ως ένα «πέπλο» (veil) που απλώνεται πάνω από την πραγματική οικονομία. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση:

Οι μεταβολές στην ποσότητα του χρήματος επηρεάζουν αποκλειστικά τις ονομαστικές τιμές (πληθωρισμός) και όχι τα πραγματικά μεγέθη, όπως την παραγωγή, τις επενδύσεις ή την απασχόληση.

Το χρήμα θεωρείται εξωγενές και ουδέτερο στη μακροχρόνια περίοδο.

Η οικονομία αντιμετωπίζεται στην ουσία ως ένα εξελιγμένο σύστημα ανταλλαγής αγαθών (barter economy), όπου το χρήμα απλώς διευκολύνει τις συναλλαγές.

Εάν αποδεχθεί κανείς αυτή την υπόθεση, τα συμπεράσματα των νεοφιλελευθέρων καθίστανται απολύτως λογικά: το κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει πραγματικό πλούτο αυξάνοντας τις δαπάνες του. Το μόνο που πετυχαίνει είναι η διαστρέβλωση των τιμών, ο πληθωρισμός και η εκτόπιση του ιδιωτικού τομέα (crowding–out effect).

Η Μετακεϋνσιανή Ανατροπή

Αλλά όλοι γνωρίζουμε, μετά την κρίση του 1929 και τον John Maynard Keynes ότι αυτά δεν ισχύουν στο σύγχρονο καπιταλισμό/σοσιαλδημοκρατία και ότι ο καπιταλισμός είναι μια χρηματική οικονομία παραγωγής (monetary production economy).

Η Παραγωγή ξεκινά με Χρήμα: Η παραγωγική διαδικασία δεν ξεκινά από αγαθά, αλλά από τη χρηματοδότηση. Χωρίς προκαταβολική πίστωση και ρευστότητα, η παραγωγή δεν ξεκινά ποτέ. Το χρήμα είναι ο καταλύτης της οικονομικής δραστηριότητας, όχι ένα άχρωμο μέσο.

Ενδογενές Χρήμα: Το χρήμα δεν «τυπώνεται» εξωγενώς από μια κεντρική τράπεζα που το μοιράζει με ελικόπτερο, αλλά δημιουργείται ενδογενώς από το τραπεζικό σύστημα μέσω της χορήγησης πιστώσεων/δανείων («τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις»). Η επέκταση της πίστωσης κινητοποιεί λιμνάζοντες πόρους, δημιουργεί θέσεις εργασίας και διαμορφώνει το πραγματικό ΑΕΠ.

Αβεβαιότητα και Προτίμηση Ρευστότητας: Σε έναν κόσμο ριζικής αβεβαιότητας (Knightian uncertainty), το χρήμα λειτουργεί ως το απόλυτο καταφύγιο αξίας. Όταν οι προσδοκίες επιδεινώνονται, οι ιδιώτες αποταμιεύουν και οι επιχειρήσεις αποσύρονται από τις επενδύσεις, οδηγώντας σε δομική ανεργία. Η διαχείριση του χρήματος καθορίζει άμεσα αν μια κοινωνία θα ευημερεί ή θα βυθιστεί στην ύφεση.

2. Η Κατασκευασμένη Συναίνεση: Τεχνοκράτες και ΜΜΕ στην Υπηρεσία της Ελίτ

Η επικράτηση του δόγματος της «ουδετερότητας του χρήματος» δεν ήταν το αποτέλεσμα κάποιας ακαδημαϊκής αναζήτησης, αλλά η συστηματική κατασκευή μιας ιδεολογικής ηγεμονίας.

Οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, οι κεντρικοί τραπεζίτες και τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επιστρατεύτηκαν για να επιβάλουν την ψευδαίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί όπως ακριβώς ένα νοικοκυριό. Με αδιάκοπη προπαγάνδα, το αφήγημα TINA (There Is No Alternative) καλλιέργησε τον κοινωνικό φόβο:

Οι δημόσιες επενδύσεις και η ενίσχυση του κράτους πρόνοιας βαφτίστηκαν ως «απερίσκεπτος λαϊκισμός».

Η λιτότητα, οι περικοπές μισθών και η διάλυση του κράτους πρόνοιας, παρουσιάστηκαν ως «τεχνικοί μονόδρομοι σωτηρίας».

Αυτή η τεχνητή συναίνεση νομιμοποίησε στα μάτια της κοινής γνώμης μια πρωτοφανή αναδιανομή πλούτου, αποκρύπτοντας επιμελώς ότι ένας κυρίαρχος εκδότης νομίσματος δεν μπορεί να ξεμείνει από το δικό του νόμισμα, ούτε εξαρτάται από τους φόρους για να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες του.

3. Το Δημόσιο Έλλειμμα ως Πηγή Ιδιωτικού Πλούτου

Βασιζόμενοι στους κανόνες της διπλογραφικής λογιστικής των τομεακών ισοζυγίων (Wynne Godley), έχει αποδειχθεί ότι η εξίσωση του κράτους με ένα νοικοκυριό αποτελεί επικίνδυνη παραπληροφόρηση.

Το Τομεακό Ισοζύγιο

Σε μια κλειστή οικονομία (ή στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας), το άθροισμα των ισοζυγίων του Δημόσιου Τομέα, του Ιδιωτικού Τομέα και του Εξωτερικού Τομέα ισούται μηδενικά:

(more…)

ΓΙΑΤΙ Η ΓΑΛΛΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ: Η Αριστοτελική Ανατομία μιας Προαναγγελθείσας Κατάρρευσης
Wednesday
28/10/2026
13:53 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Ε.Ε. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας
0

_.

 

 

 

Σπύρος Στάλιας, 25 Οκτωβρίου 2026

 

 

 

 

Η σύγχρονη πολιτική και κοινωνική κρίση στη Γαλλία συχνά παρουσιάζεται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και την ευρωπαϊκή τεχνοκρατία ως μια «παράλογη» αντίσταση της γαλλικής κοινωνίας στις αναγκαίες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Η κυρίαρχη νεοκλασική αφήγηση εστιάζει εμμονικά στο διογκωμένο δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, αποδίδοντάς τα στην «ανευθυνότητα» του γαλλικού κράτους και στην «πολυτέλεια» των κοινωνικών κεκτημένων.

Η παρούσα ανάλυση απορρίπτει αυτούς τους ιδεολογικούς αφορισμούς και προσεγγίζει τη γαλλική οικονομία μέσα από τη μεθοδολογία της αυστηρής Αριστοτελικής αιτιότητας («ἐπειδὴ τόδε ἐστί, τόδε γίγνεται»)και μετακεϋνσιανής Ακαδημίας Σκέψης. Για να κατανοήσουμε γιατί η Γαλλία μετατρέπεται σε κοινωνικό και πολιτικό «μπουρλότο», οφείλουμε να εντοπίσουμε την πρώτη κινητήρια αιτία και να παρακολουθήσουμε την αλυσίδα των αποτελεσμάτων της χωρίς λογικά άλματα.

Για τη διασφάλιση της επιστημονικής εγκυρότητας και την εξάλειψη κάθε υποκειμενικότητας, η μελέτη στηρίζεται σε τρεις πυλώνες:

1. Τη Λογιστική Ταυτότητα των Τομεακών Ισοζυγίων (Wynne Godley):

(G – T) + (I – S) + (X – M) = 0

(G: Κρατικές Δαπάνες – Τ: Φόροι) + (Ι: Ιδιωτικές Δαπάνες – S: Ιδιωτικές Αποταμιεύσεις) + (Χ: Εξαγωγές – Μ: Εισαγωγές) = 0.

Η θεμελιώδης αυτή μακροοικονομική ισότητα αποδεικνύει ότι τα ισοζύγια του Δημόσιου Τομέα (G – T), του Ιδιωτικού Τομέα (I – S) και του Εξωτερικού Τομέα (X – M)είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Κανένας τομέας δεν μπορεί να αναλυθεί απομονωμένος από τους άλλους.

2. Την Καλετσκιανή Θεωρία Διανομής Εισοδήματος (Michał Kalecki):

Υ: Ακαθόριστο Εισόδημα = W: Μισθοί + Ρ: Κέρδη + Τ: Φόροι

Όπου η συμπίεση των αμοιβών εργασίας (W) ως εργαλείο «τεχνητής ανταγωνιστικότητας» υποσκάπτει την εγχώρια ζήτηση, πιέζει τα παραγωγικά κέρδη (P) και καταστρέφει τη φορολογική βάση (T).

3. Τα Επίσημα Στοιχεία της Βάσης AMECO:

Όλες οι μεταβλητές αντιστοιχίζονται στους επίσημους κωδικούς της μακροοικονομικής βάσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG ECFIN), καθιστώντας την αλληλουχία των επιχειρημάτων πλήρως επαληθεύσιμη.

(more…)

Δέκα Χρόνια Μετά, η Δικαίωση μιας «Καρκινικής» Πραγματικότητας: Η Παγίδα της Καμπύλης C.
Monday
28/09/2026
22:21 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Dept-Χρέος ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας
0

_.

 

 

 

 

Σπύρ. Στάλιας (Οικονομολόγου Ph.D), 25 Σεπτεμβρίου 2026

 

 

 

 

 

 

Εισαγωγή: 2016, Δέκα Χρόνια Μετά η Πρόβλεψη Έγινε Βίωμα

Απρίλιος 2016. Πριν από ακριβώς μία δεκαετία, σε μια παρέμβασή μου [βλεπε 1η υποσημείωση), είχα επιχειρήσει να αναδείξω μια θεμελιώδη αλήθεια που το ευρωπαϊκό ιερατείο προσπερνούσε εσκεμμένα: τη δομική ασυμβατότητα μεταξύ των διαφορετικών μορφών αύξησης και ανάπτυξης, όπως τις διατύπωσε η Margrit Kennedy στο κλασικό της έργο Interest and Inflation Free Money [2].

Έγραφα τότε για την Καμπύλη C, την καμπύλη που εκφράζει τον ανατοκισμό και την εκθετική αύξηση του τοκοφόρου χρέους:

«Η καμπύλη C έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη φύση όταν εμφανίζεται, είναι συνυφασμένη με τον γρήγορο θάνατο ή αν εφαρμοστεί συνειδητά από τους ανθρώπους σαν μορφή ανάπτυξης, φέρνει καθολική καταστροφή. Η μορφή της καμπύλης C απεικονίζει την ανάπτυξη του καρκίνου στον άνθρωπο. Καθώς εμφανίζεται, σε λίγο χρόνο αναπτύσσεται, ξεπερνά τις καμπύλες Α και Β, και η ανάπτυξη του μετά είναι τόσο γρήγορη στο χρόνο, που γίνεται παράλληλη του κάθετου άξονα, και καταστρέφει στο τέλος τον φορέα. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται εκθετική αύξηση στο χρόνο των καρκινικών κυττάρων ή εκθετική αποσύνθεση του ανθρώπου στο χρόνο που πάσχει από αυτόν.»

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η ανάλυση της Kennedy —αλλά και η δική μου βαθιά πίστη σε αυτήν— δικαιώνεται πλήρως και αμείλικτα. Η Ελλάδα δεν βιώνει μια απλή δημοσιονομική στενότητα, αλλά τη σταδιακή οργανική της αποσύνθεση, καθώς το «καρκίνωμα» του εκθετικού χρέους τρέφεται από τις σάρκες της πραγματικής παραγωγικής βάσης.

Τι να εννοούσε άραγε ο σοφός άνδρας όταν έλεγε ότι «ο σύνθετος τόκος (τα πανωτόκια) είναι το 8ο θαύμα του κόσμου· όποιος τον αντιλαμβάνεται τον εισπράττει και όποιος δεν τον καταλαβαίνει τον πληρώνει»;

1. Οι Τρεις Καμπύλες της Ζωής και της Οικονομίας

Για να κατανοήσουμε πώς οδηγήθηκε η πατρίδα μας στη σημερινή κατάσταση, αρκεί να θυμηθούμε τις τρεις μορφές ανάπτυξης μέσα στον χρόνο, όπως αποτυπώνονται στο θεμελιώδες διάγραμμα των τύπων ανάπτυξης:

Η Καμπύλη Α (Natural curve / Φυσική Ανάπτυξη): Απεικολίζει τη φυσική εξέλιξη κάθε ζωντανού οργανισμού και φυσικού συστήματος. Ο άνθρωπος αναπτύσσεται μέχρι τα 20–21 του χρόνια και στη συνέχεια η ανάπτυξή του σταθεροποιείται οριζόντια, συνεχίζοντας τη ζωή του με ποιοτικές διαφοροποιήσεις εντός των φυσικών ορίων.

Η Καμπύλη Β (Linear curve / Πραγματική Παραγωγή): Δείχνει τη δυνητική, πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Με δεδομένους ανθρώπινους και φυσικούς πόρους και την επικρατούσα τεχνολογία, η παραγωγή αυξάνεται με γραμμική ή αριθμητική πρόοδο.

Η Καμπύλη C (Exponential curve / Εκθετική Αύξηση): Στη βιολογία, η μορφή αυτή ταυτίζεται με την ανάπτυξη του καρκίνου. Εμφανίζεται, επιταχύνεται βίαια, ξεπερνά τις καμπύλες Α και Β, γινόμενη σχεδόν παράλληλη με τον κάθετο άξονα, και στο τέλος καταστρέφει τον φορέα. Στην οικονομία, η Καμπύλη C εκφράζει τον ανατοκισμό και την εκθετική συσσώρευση του χρέους.

Σχήμα 1

Σχήμα 1:  Η μαθηματική και βιολογική ασυμβατότητα των τριών καμπυλών (Basic Types of Growth Patterns). Η φύση αναπτύσσεται ομαλά και σταθεροποιείται (A – Natural curve), η παραγωγή αυξάνεται γραμμικά (B – Linear curve), ενώ ο ανατοκισμός του χρέους εκτοξεύεται εκθετικά (C – Exponential curve). Όταν η πολιτική λιτότητας τσακίζει την Καμπύλη Β, η Καμπύλη C απορροφά ολόκληρο τον εθνικό πλούτο.

Όταν η πραγματική παραγωγή μιας χώρας καθηλώνεται στην Καμπύλη Β (ή συμπιέζεται ακόμα χαμηλότερα λόγω της πολιτικής της λιτότητας), ενώ οι απαιτήσεις των πιστωτών τοκίζονται με βάση τους κανόνες της Καμπύλης C, το αποτέλεσμα δεν είναι οικονομική προσαρμογή· είναι ο μαθηματικά βέβαιος θάνατος του φορέα.

(more…)

Πώς ευρώ, τραπεζίτες και λιτότητα τροφοδοτούν τη Νέα Δεξιά
Friday
18/09/2026
13:10 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Δημοκρατία ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας
0

_.

 

 

 

 

 

Σπ. Στάλιας, 18 Σεπτεμβρίου 2026

 

 

 

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Τα υψηλά ποσοστά του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ (42-43%) και συνολικά στην Ανατολική Γερμανία προκαλούν κύματα ανησυχίας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η καθεστηκυία τάξη για την άνοδο του AfD αναρωτιέται πώς γίνεται ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος να στρέφεται προς την ακροδεξιά.

Αντιμετωπίζει το φαινόμενο ως μια «αιφνίδια πολιτισμική παρέκκλιση». Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η άνοδος αυτή αποτελεί το νομοτελειακό αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που η ίδια η πολιτική ελίτ επέβαλε, θεωρώντας εσφαλμένα ότι οι συνέπειες θα περνούσαν «ντούκου». Η σημερινή κρίση δεν στερείται ιστορικού προηγουμένου. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), στην Ευρώπη ιδρύθηκαν 18 νέες Δημοκρατίες. Μέσα σε λίγα χρόνια, όλες σχεδόν κατέρρευσαν, δίνοντας τη θέση τους σε αυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα.

Η θεμελιώδης αιτία της κατάρρευσης αυτής δεν ήταν ιδεολογικό ατύχημα, αλλά η ακραία οικονομική αδικία: η επιβολή εξαντλητικής λιτότητας στους λαούς, η υπερχρέωση, ο υπερπληθωρισμός και η αποπληθωριστική εμμονή στον “Χρυσό Κανόνα” (Gold Standard), ο οποίος λειτουργούσε τότε όπως το Ευρώ σήμερα.

Όταν η ορθοδοξία της εποχής επέβαλε τη μεταφορά πλούτου προς τις οικονομικές ελίτ και τις τράπεζες, αποστερώντας από την εργατική τάξη τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, οι δημοκρατικοί θεσμοί έχασαν τη νομιμοποίησή τους. Ο φασισμός και ο ναζισμός θριάμβευσαν πάνω στα συντρίμμια μιας Δημοκρατίας που είχε ταυτιστεί με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το ιστορικό δίδαγμα είναι αμείλικτο: η βασική αιτία της ανόδου της Ακροδεξιάς και του AfD ήταν και παραμένει η κοινωνική αδικία που προκαλεί ο οικονομικός δογματισμός.

 

Σήμερα: Αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών

Ρίζα του σημερινού προβλήματος είναι η αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών στο διάστημα 2000–2025. Στη σημερινή Ευρωζώνη, ο νεοφιλελευθερισμός του Ευρώ αναπαράγει τους ίδιους μηχανισμούς. Η βασική αιτία της κοινωνικής δυσφορίας εδράζεται στη δομική ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος της εργασίας τα τελευταία 25 χρόνια.

Όπως αποτυπώνεται στα μακροοικονομικά στοιχεία της περιόδου 2000–2025, η οικονομική μεγέθυνση δεν διανεμήθηκε ισότιμα:

Οικονομικό Μέγεθος (Ευρωζώνη 2000–2025) Συνολική Μεταβολή (%) Μέσος Ετήσιος Ρυθμός
Παραγωγικότητα Εργασίας (Real Labour Productivity) +20,3% ~0,75%
Πραγματικοί Μισθοί (Real Compensation per Employee) +11,0% ~0,42%
Πραγματικά Εταιρικά Κέρδη (Gross Operating Surplus) +28,0% ~1,00%

Ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατά 20,3%, οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μόλις κατά 11,0%, την ίδια στιγμή που τα πραγματικά εταιρικά κέρδη εκτινάχθηκαν στο +28,0%. Η συστηματική αυτή απόκλιση σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι παράγουν περισσότερο πλούτο, αλλά λαμβάνουν όλο και μικρότερο μερίδιο από αυτόν.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: slpress.gr

 

 

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής: Καταπιεστική Φορολογία, Πρωτογενή Πλεονάσματα και η Αποστράγγιση των Νοικοκυριών
Saturday
29/08/2026
16:04 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Νοικοκυριά ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας Φορολογία
0

ΠΙΝΑΚΑΣ: Η πληρωμή του δέκατου

 

 

Σπ. Στάλιας, 28 Αυγούστου 2026

 

 

Εισαγωγή: Η Θεωρητική Αυταπάτη των Μνημονίων και η Πραγματικότητα των 16 Ετών

Η επιβολή των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα δεν αποτελούσε απλώς ένα πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, αλλά την πλήρη εφαρμογή του κλασικού νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Το αφήγημα των δανειστών και των εγχώριων υποστηρικτών τους οικοδομήθηκε πάνω σε μια σειρά αλληλένδετων υποθέσεων:

• Δημοσιονομική Προσαρμογή & Δημόσια Αποταμίευση: Η βίαιη περικοπή των δημοσίων δαπανών και η υπερφορολόγηση θα δημιουργούσαν πρωτογενή πλεονάσματα (G – T < 0) [1]. Αυτά, πέραν της αποπληρωμής των τόκων, λογίζονταν ως «κρατική αποταμίευση» (S_g = T – G &gt; 0), η οποία υποτίθεται ότι θα αύξανε τη συνολική εθνική αποταμίευση και θα πίεζε τα επιτόκια προς τα κάτω.

• Εσωτερική Υποτίμηση & Εξωτερικός Τομέας: Η δραστική συμπίεση του μοναδιαίου κόστους εργασίας (ULC) μέσω της μείωσης μισθών και συντάξεων θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τιμών, μετατρέποντας το εμπορικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό (X >M).

• Συσσώρευση Ιδιωτικών Αποταμιεύσεων: Η εισροή πόρων από το εξωτερικό πλεόνασμα (X > M) θα υπεραντιστάθμιζε τη δημοσιονομική αφαίρεση, τροφοδοτώντας τις καθαρές ιδιωτικές αποταμιεύσεις (S_p).

• Το Δόγμα S = I: Οι συσσωρευμένες εθνικές αποταμιεύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) θα μετατρέπονταν αυτόματα σε παραγωγικές επενδύσεις (I), πυροδοτώντας την αναπτυξιακή επανεκκίνηση.

(more…)

Η Τραγωδία ενός Στοχαστή: Πώς η Αγωνία του Στέλιου Ράμφου για το Ελλειμματικό Ήθος των Νεοελλήνων τον Οδήγησε στη Λησμονιά της Πόλεως.
Saturday
22/08/2026
01:02 GMT+2
Κείμενα Γνώμης ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σπ. Στάλιας Στέλιος Ράμφος
0

 

Σπ. Στάλιας, 19 Αυγούστου 2026

 

 

 

Ο Στέλιος Ράμφος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση στη μεταπολεμική ελληνική διανόηση. Πρόκειται για έναν βαθύ μελετητή που γνώριζε όσο λίγοι το «ήθος» και τις «αρετές» που συγκρότησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό στις μεγάλες ιστορικές του καμπές.

Γνώριζε τις ομηρικές αρετές της ανδρείας, της τιμής και της συμπόνιας .

Εμβάθυνε στις κλασικές αρετές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη , την γνώση, τη φρόνηση, την οσιότητα, την ανδρεία που συνιστούν τον δίκαιο άνθρωπο, τη μεσόητα και, πάνω απ’ όλα, την απόλυτη προτεραιότητα της Πόλεως απέναντι στο άτομο. Μελέτησε τις χριστιανικές και πατερικές αρετές της ασκήσεως, της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και του υπαρξιακού βάθους του Προσώπου.

Γνώριζε, δηλαδή, με ποιον τρόπο κάθε ιστορική εποχή προσπάθησε να διαμορφώσει έναν «ολοκληρωμένο άνθρωπο», ικανό να υπερβαίνει τον ατομισμό του για να υπηρετεί το κοινό αγαθό.

Πώς, λοιπόν, ένας στοχαστής αυτού του βεληνεκούς κατέληξε, την περίοδο των μνημονίων, να γίνει ο πνευματικός απολογητής του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού;

Η Αγωνία που Μετατράπηκε σε Δογματισμό

Η αφετηρία του Στέλιου Ράμφου δεν ήταν κακόβουλη. Διακατεχόταν από μια ειλικρινή, υπαρξιακή αγωνία για τα δομικά ελαττώματα της νεοελληνικής κοινωνίας: την ανευθυνότητα, τον πελατειασμό, τον λαϊκισμό και την ψυχολογική «ανηλικιότητα» ενός λαού που περίμενε τα πάντα από ένα πατερναλιστικό Κράτος.

(more…)

Εκλογές 2027: Ναι σε όλους Αν…..
Monday
25/05/2026
03:47 GMT+2
Κείμενα Γνώμης ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΟΜΜΑΤΑ Σπ. Στάλιας
0

_.

 

 

 

 

Σπύρος Στάλιας, 24 Μαίου 2026

 

 

 

 

Η προεκλογική τροχιά για τον Μάιο του 2027 έχει ήδη ανάψει για τα καλά. Παρά την ίδρυση νέων σχηματισμών και τις ανακατατάξεις προσώπων, παρατηρείται ένα οξύμωρο φαινόμενο: όλα τα κόμματα αποφεύγουν τη βαθιά συζήτηση για την οικονομία όπως «ο διάβολος το λιβάνι», μεριμνώντας και τυρβάζοντας περί άλλων.

Το πολιτικό σύστημα βολεύεται να μιλά αποκλειστικά με τους όρους των αγορών. Εκεί, η επίσημη μακροοικονομική βιτρίνα δείχνει επιφανειακά θετική: πρόωρες αποπληρωμές δανείων, πτώση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και ρυθμοί ανάπτυξης γύρω στο 2%. Αυτή η συνεχής πολιτική των μνημονίων βαφτίζεται «άνοιξη».

Πρόκειται όμως για μια διπλή πραγματικότητα. Αυτή η συνταγή εξυπηρετεί τη βιωσιμότητα του χρέους προς τα έξω, αλλά αφαιρεί ζωτικό χώρο από την εσωτερική οικονομία, αφήνοντας τα νοικοκυριά εκτεθειμένα στην ακρίβεια και την αποαποταμίευση.

Αν θέλαμε να σπάσουμε αυτή τη συνωμοσία της σιωπής και να αξιολογήσουμε την πραγματική αξιοπιστία των κομμάτων που ζητούν την ψήφο του Λαού, θα έπρεπε να τους θέσουμε τέσσερις συγκεκριμένες, ερωτήσεις, βασισμένες στη σκληρή αριθμητική των τομεακών ισοζυγίων:

1. Η Μαθηματική Παγίδα των Ισοζυγίων

«Εφόσον το ευρωπαϊκό πλαίσιο επιβάλλει στο Δημόσιο μόνιμα πρωτογενή πλεονάσματα, και το Εξωτερικό Ισοζύγιο της χώρας είναι σταθερά ελλειμματικό, πώς ακριβώς θα καταφέρει ο εγχώριος Ιδιωτικός Τομέας (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) να αποταμιεύσει και να μην χρεώνεται;»

Το κριτήριο: Από τη βασική μακροοικονομική λογική, αν το κράτος αφαιρεί χρήμα και το εξωτερικό εμπόριο στέλνει χρήμα εκτός χώρας, ο ιδιωτικός τομέας είναι μαθηματικά αδύνατον να πλεονάσει.

Όποιος υπόσχεται γενική ευημερία χωρίς αλλαγή αυτών των δύο μεγεθών, απλώς κοροϊδεύει.

2. Το Μοντέλο της «Μονοκαλλιέργειας»

«Ποιο είναι το συγκεκριμένο σχέδιό σας για να παράγουμε διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά υψηλής προστιθέμενης αξίας, και πώς θα σταματήσει η οικονομία να εξαρτάται αποκλειστικά από τον τουρισμό και το real estate;»

Το κριτήριο: Ο τουρισμός και οι πωλήσεις ακινήτων σε ξένους δημιουργούν μια πρόσκαιρη φούσκα ρευστότητας. Αν η απάντηση των κομμάτων περιέχει γενικόλογα για «ψηφιακό μετασχηματισμό» χωρίς στήριξη της εγχώριας μεταποίησης και βιομηχανίας, η συνταγή της εξάρτησης παραμένει η ίδια.

3. Ενεργειακή Αυτονομία και Άμυνα

«Με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην τελική φάση της απολιγνιτοποίησης, πώς θα εξασφαλίσετε φθηνή ιδιοπαραγόμενη ενέργεια για τη βιομηχανία χωρίς εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, και πώς θα χρηματοδοτηθεί η άμυνα χωρίς τη διάλυση του προϋπολογισμού;»

Το κριτήριο: Η εθνική κυριαρχία απαιτεί ενεργειακή και αμυντική αυτονομία. Ένα αξιόπιστο κόμμα οφείλει να μιλήσει για αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας και για συμπαραγωγή αμυντικού υλικού στην Ελλάδα, αντί για απλές αγορές δισεκατομμυρίων από το εξωτερικό που διογκώνουν το εξωτερικό έλλειμμα.

4. Ο Ορίζοντας «Μετά το 2027»

«Το 2026-2027 ολοκληρώνονται τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και σταδιακά πλησιάζουμε στο 2032, όπου λήγει η περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των τόκων του χρέους. Ποιο είναι το σχέδιο επιβίωσης της χώρας όταν αυτές οι δύο δικλείδες ασφαλείας εξαφανιστούν;»

Το κριτήριο: Σχεδόν κανένα κόμμα δεν σχεδιάζει μακροπρόθεσμα. Αν η απάντησή τους βασίζεται στο «μέχρι τότε οι αγορές θα μας εμπιστεύονται», απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα στο μέλλον, προετοιμάζοντας το επόμενο βίαιο σοκ.

Επίλογος

Μέχρι τις κάλπες του 2027, το σύστημα μπορεί να «τσουλάει» με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών κονδυλίων και της επικοινωνιακής διαχείρισης. Όμως, η μετά το 2027 εποχή θα είναι η στιγμή της αλήθειας.

Για να θεωρηθεί ένα πολιτικό κόμμα άξιο της ψήφου του Λαού, πρέπει να έχει το πολιτικό θάρρος να παραδεχθεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει «ψηλότερα» αν δεν σπάσει το πλαίσιο της μνημονιακής δημοσιονομικής πολιτικής.

Αν δεν τολμά να μιλήσει γι’ αυτό, είναι καταδικασμένο να γίνει απλώς ο επόμενος διαχειριστής της ίδιας δομικής μιζέριας.

Από το 1932 στο 2025: Το Διαχρονικό Τραύμα του «Σκληρού Νομίσματος» στην Ελλάδα
Tuesday
17/02/2026
12:30 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Εθνικό Νόμισμα Σπ. Στάλιας
0

_.

 

 

 

 

Σπ. Στάλιας, 25 Δεκεμβρίου 2025

 

 

 

 

Η Ιστορική Παγίδα: Η Εμμονή στην Ορθοδοξία

Στο έργο του «Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου», ο Mark Mazower τονίζει ότι η ιστορική πορεία του Ελευθερίου Βενιζέλου σημαδεύτηκε από μια τραγική αντίφαση. Ενώ υπήρξε οραματιστής, η δογματική του προσκόλληση σε ξένα πρότυπα οδήγησε σε δύο μεγάλες καταστροφές:

• Η Μικρασιατική Εκστρατεία: Ήταν μία στρατιωτική και πολιτική υπερεπέκταση πέρα από τις πραγματικές δυνατότητες (οικονομικές και διπλωματικές) της χώρας εκείνη τη στιγμή. Ξεπέρασε τις αντοχές της χώρας. Ήταν θέμα χρόνου για να επέλθει η ήττα μετά την απόβαση μας στη Σμύρνη.

• Η «Μάχη της Δραχμής» (1928-1932): Ήταν μια νομισματική υπερεπέκταση, όπου η εμμονή στον Κανόνα του Χρυσού, παρά τις προειδοποιήσεις του Keynes και του Βαβαρέσου και του Διοικητού της Τραπεζης της Αγγλίας, εξάντλησε την εγχώρια οικονομία για να ικανοποιηθούν οι διεθνείς αγορές και οι τράπεζες.

• Και στις δύο περιπτώσεις, η άρνηση για έγκαιρη υποχώρηση οδήγησε σε άτακτη κατάρρευση.

Η Μεγάλη Αφαίμαξη του Σήμερα

Σχεδόν έναν αιώνα μετά, η Ελλάδα του 2025 βρίσκεται σε μια ανάλογη κατάσταση ως χρήστης του Ευρώ. Η ανάλυση των στοιχείων της AMECO/Eurostat και των Sectoral Balances (Godley) αποκαλύπτει μια νέα μορφή «μάχης της δραχμής»:

•Τότε: Η χώρα στύλωνε τα πόδια στον Χρυσό, εξαντλώντας τα αποθέματα των αγροτών.

•Σήμερα: Η χώρα επιτυγχάνει πλεονάσματα και ικανοποιεί τις «ορέξεις των αγορών», ενώ η αποταμίευση των νοικοκυριών έχει βυθιστεί σε αρνητικά επίπεδα (-3%).

•Το Κοινό Σημείο: Και στις δύο περιπτώσεις, η εγχώρια αποταμίευση και η κατανάλωση θυσιάζονται για τη διατήρηση ενός νομίσματος που η χώρα δεν μπορεί να εκδώσει.

Η Έξοδος του 1932: Το Μάθημα της Αυτάρκειας

Όπως σημειώνει ο Mazower, η αναγκαστική εγκατάλειψη του Κανόνα του Χρυσού τον Απρίλιο του 1932 δεν έφερε την καταστροφή, αλλά την αναγέννηση. Η υποτίμηση της δραχμής λειτούργησε ως μέσο για την αυτάρκεια.

•Βιομηχανική Έκρηξη: Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε κατά 50% μεταξύ 1928 και 1938. Η Ελλάδα άρχισε να παράγει δικά της υφάσματα, λιπάσματα και τρόφιμα. Αυτή η υποκατάσταση των εισαγωγών έδωσε ώθηση στην εγχώρια παραγωγή. Tο κράτος παρέμβαινε παντού, ελέγχοντας τις τιμές και τις εισαγωγές.

•Αγροτική Σιτάρκεια: Η χώρα στράφηκε στην εσωτερική τροφική ασφάλεια.

•Κούρεμα Χρεών: Η σεισάχθεια στους αγρότες απελευθέρωσε την κατανάλωση.

Η Ελλάδα κινήθηκε προς την αυτάρκεια, αποδεικνύοντας ότι η ανάπτυξη είναι εφικτή όταν το νόμισμα υπηρετεί την παραγωγή και όχι το αντίστροφο. Παρά τη δικτατορία, η οικονομία το 1940 ήταν πιο ισορροπημένη δομικά (μικρότερο εξωτερικό έλλειμμα) από ό,τι το 1931, γεγονός που επέτρεψε στη χώρα να αντέξει και να νικήσει ένα Πόλεμο.

Το Αδιέξοδο του 2026.

Σήμερα, η επιστροφή στην αυτάρκεια του ’30 είναι αδύνατη λόγω των κανόνων της Ευρωζώνης. Ωστόσο, η οικονομία χρειάζεται δημοσιονομική επέκταση για να αποκατασταθεί το πλεόνασμα του ιδιωτικού τομέα.

Όταν το 2026 θα στερέψουν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά στο ίδιο δίλημμα που αντιμετώπισε ο Βενιζέλος το 1932 και που τελικά το πλήρωσε λόγω της εμμονής του, όπως λόγω της εμμονής του πληρώσαμε και την καταστροφή του 1922.

•Θα συνεχίσει την «αφαίμαξη» των πολιτών για να παραμείνει αρεστή στους οίκους αξιολόγησης και στους Τραπεζίτες;

•Ή θα αναζητήσει τρόπους ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγικής βάσης και των μισθών, αναγνωρίζοντας ότι ένα νόμισμα χωρίς κοινωνική ευημερία είναι ένα κενό γράμμα.

Η ανάπτυξη έρχεται όταν το νόμισμα υπηρετεί τους ανθρώπους και την παραγωγή, όχι το αντίστροφο.

Συμπέρασμα

Η ιστορία της Ελλάδας είναι μια διαρκής πάλη ανάμεσα στην ανάγκη για διεθνή αποδοχή (Κανόνας του Χρυσού, Ευρώ) και στην ανάγκη για εγχώρια επιβίωση.

Ο Βενιζέλος πλήρωσε το τίμημα της εμμονής του με δύο καταστροφές. Η σημερινή ηγεσία, αντιμέτωπη με την «αφαίμαξη» των νοικοκυριών, καλείται να μάθει από το 1932: η ανάπτυξη έρχεται όταν το νόμισμα υπηρετεί τους ανθρώπους και την παραγωγή, όχι το αντίστροφο.

Χριστούγεννα σήμερα. Όσο το αρνάκι σιγοψήνεται στη γάστρα, ας θυμόμαστε ότι η πραγματική οικονομία δεν είναι οι αριθμοί της AMECO, αλλά η δυνατότητα κάθε σπιτιού να γεμίζει το τραπέζι του χωρίς να υποθηκεύει το μέλλον του.

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Η Μαρία Καρυστιανού αντιμέτωπη με την Αληθινή Ιστορία: Ένας «Σταυρός» δίχως Ανάσταση;
Wednesday
21/01/2026
17:48 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Εθνικό Νόμισμα Μαρία Καρυστιανού Πολιτική Σπ. Στάλιας ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ
0

 

 

 

Σπύρος Στάλιας, 19 Ιανουαρίου 2026

 

 

 

Η Μαρία Καρυστιανού αντιμέτωπη με την Αληθινή Ιστορία: Ένας «Σταυρός» δίχως Ανάσταση;

του Spyros Stalias Οικονομολόγου Ph.D

Η διαδρομή της Ελλάδας από το 2002 έως σήμερα ακολουθεί με μαθηματική ακρίβεια τη δομή μιας αρχαίας τραγωδίας. Η είσοδος στο ευρώ υπήρξε η Ύβρις της άγνοιας κινδύνου και της εθνικής αυταπάτης. Η Άτη (η τύφλωση) μας οδήγησε στις επεκτατικές πολιτικές μιας πλασματικής ευημερίας, για να ακολουθήσει η Νέμεσις: τα Μνημόνια, η βίαιη φτωχοποίηση και η μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη αποικία χρέους.

Σήμερα, το έγκλημα των Τεμπών στέκει ως η τραγικότερη κορύφωση αυτής της πορείας. Δεν ήταν ένα τυχαίο τεχνικό σφάλμα. Ήταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της Ύβρεως μιας εξουσίας που θεώρησε ότι μπορεί να θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των υποδομών στον βωμό των λογιστικών πλεονασμάτων. Όταν η ασφάλεια των πολιτών υποβαθμίζεται σε «δημοσιονομικό κόστος», η καταστροφή παύει να είναι ατύχημα και γίνεται προδιαγεγραμμένο γεγονός.

Η Απάτη της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας

Οι Εθνικοί Λογαριασμοί είναι αμείλικτοι: η Ελλάδα είναι μια χώρα υποθηκευμένη μέχρι το 2099, καταδικασμένη να χρωστά ακόμα και μετά το 2070. Σε αυτό το καθεστώς «χρήστη ξένου νομίσματος», κάθε συζήτηση για εθνική ανασυγκρότηση παραμένει κενή περιεχομένου.

(more…)

Η Αριστερά υπόσχεται “Καπιταλισμό χωρίς Αντίδοτο” και όχι Σοσιαλισμό. Ή αγνοεί ή ψεύδεται.
Friday
10/10/2025
13:09 GMT+2
Κείμενα Γνώμης ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Καπιταλισμός Μνημόνια ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σιδηροδρομικό δυστύχημα Τεμπών Σπ. Στάλιας
0

Σχόλιο GMR: Αυτό το άρθρο του κου Σπύρου Στάλια συμπληρώνει με εξαιρετικά τεκμηριωτικό τρόπο το άρθρο του ιδίου  “Το Κύρος της Γαλλίας Βούλιαξε στη Μονεταριστική της Ψευδαίσθηση“  εντός του οποίου το τοποθετούμε ως “συμπληρωματική τεκμηρίωση”.  Αμφότερα δε τα άρθρα του κου Σπύρου Στάλια, εντάσσονται στην συνολική κατά Χρεοκρατίας-Μνημονίων  (που αποτελούν μόνιμη αιτία-αγνοημένη στην ποινική προδικασία των Τεμπών-ποινικά ελεγχόμενης, ανασφάλειας/ατυχημάτων, εις βάρος λαού και πατρίδας, γι’ αυτό και ζητάμε σύγκληση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για αυτή την κορυφαία και πολυπλόκαμα ανασφαλή και ποινικά ελεγκτέα σύμφωνα και με το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, αιτία)  τεκμηρίωση, που περιέχεται στον σύνδεσμο “δ.ά.δ.α. ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΤΙdebtocracy ΠΡΑΓΜΑΤΟΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ “.

_.

 

 

 

Σπ. Στάλιας, 08 Οκτωβρίου 2025

 

 

 

Το σημείο για την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη αρχίζει με την σταδιακή μεταμόρφωση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου σε ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα. Ο τότε ΠρωθυπουργόςΤζέιμς Κάλαχαν (James Callaghan), στο ετήσιο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος στις 28 Σεπτεμβρίου 1976 είπε την κομβική φράση που έθεσε ουσιαστικά το τέλος στην εποχή της πλήρους απασχόλησης μέσω κρατικών δαπανών, λέγοντας:

‘Πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να “ξεφορτωθούμε” την ανεργία απλώς αυξάνοντας τις κρατικές δαπάνες… Σας λέω με ειλικρίνεια ότι αυτή η επιλογή δεν υπάρχει πλέον (that option no longer exists)…’

Και συμπλήρωσε, αναφερόμενος στην εθνική ευημερία και την πλήρη απασχόληση:

‘… δεν μπορεί να υπάρξει μόνιμη βελτίωση στα δικά μας πρότυπα ζωής αν δεν πάψουμε πρώτα να μην χρεωνόμαστε όλο και περισσότερο ως έθνος.» (There can be no lasting improvement in your own living standards until we can achieve it without going deeper and deeper into debt as a nation’.

Η ομιλία αυτή αναγνωρίζεται ευρέως ως η στιγμή που ένας Εργατικός Πρωθυπουργός εγκατέλειψε δημόσια τον πυρήνα της μεταπολεμικής Κεϋνσιανής Συναίνεσης.

Ουσιαστικά, άνοιξε τον δρόμο για την υιοθέτηση πολιτικών που αργότερα θα συνδέονταν με τον νεοφιλελευθερισμό και την έμφαση στον έλεγχο της προσφοράς χρήματος, στον περιορισμό του δημοσίου χρέους και στην αντιμετώπιση του πληθωρισμού ως πρώτης προτεραιότητας. Άνοιξε ο δρόμος για την Θάτσερ, στην Αμερική ερχόταν ο Ρέιγκαν.

Το ταξίδι αυτό ολοκληρώθηκε με την τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού) και με την παρουσία της εξελιγμένης πια ΕυρωπαϊκήςΑριστεράς, που για λόγους ρεαλισμού και άλλων ανόητων πολιτικών συλλογισμών υιοθέτησε την Νεοφιλελεύθερη Πολιτική της Ευρωζώνης. Και ενώ αυτά, ακόμα στην Ελλάδα η Αριστερά πιπιλίζει την σοσιαλδημοκρατία/σοσιαλισμό στην Ελλάδα της Ευρωζώνης που τα έχει αρνηθεί. Αθλιότης!

(more…)

123..