_.

Σπ. Στάλιας, 18 Σεπτεμβρίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Τα υψηλά ποσοστά του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ (42-43%) και συνολικά στην Ανατολική Γερμανία προκαλούν κύματα ανησυχίας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η καθεστηκυία τάξη για την άνοδο του AfD αναρωτιέται πώς γίνεται ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος να στρέφεται προς την ακροδεξιά.

Αντιμετωπίζει το φαινόμενο ως μια «αιφνίδια πολιτισμική παρέκκλιση». Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η άνοδος αυτή αποτελεί το νομοτελειακό αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που η ίδια η πολιτική ελίτ επέβαλε, θεωρώντας εσφαλμένα ότι οι συνέπειες θα περνούσαν «ντούκου». Η σημερινή κρίση δεν στερείται ιστορικού προηγουμένου. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), στην Ευρώπη ιδρύθηκαν 18 νέες Δημοκρατίες. Μέσα σε λίγα χρόνια, όλες σχεδόν κατέρρευσαν, δίνοντας τη θέση τους σε αυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα.

Η θεμελιώδης αιτία της κατάρρευσης αυτής δεν ήταν ιδεολογικό ατύχημα, αλλά η ακραία οικονομική αδικία: η επιβολή εξαντλητικής λιτότητας στους λαούς, η υπερχρέωση, ο υπερπληθωρισμός και η αποπληθωριστική εμμονή στον “Χρυσό Κανόνα” (Gold Standard), ο οποίος λειτουργούσε τότε όπως το Ευρώ σήμερα.

Όταν η ορθοδοξία της εποχής επέβαλε τη μεταφορά πλούτου προς τις οικονομικές ελίτ και τις τράπεζες, αποστερώντας από την εργατική τάξη τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, οι δημοκρατικοί θεσμοί έχασαν τη νομιμοποίησή τους. Ο φασισμός και ο ναζισμός θριάμβευσαν πάνω στα συντρίμμια μιας Δημοκρατίας που είχε ταυτιστεί με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το ιστορικό δίδαγμα είναι αμείλικτο: η βασική αιτία της ανόδου της Ακροδεξιάς και του AfD ήταν και παραμένει η κοινωνική αδικία που προκαλεί ο οικονομικός δογματισμός.

Σήμερα: Αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών

Ρίζα του σημερινού προβλήματος είναι η αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών στο διάστημα 2000–2025. Στη σημερινή Ευρωζώνη, ο νεοφιλελευθερισμός του Ευρώ αναπαράγει τους ίδιους μηχανισμούς. Η βασική αιτία της κοινωνικής δυσφορίας εδράζεται στη δομική ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος της εργασίας τα τελευταία 25 χρόνια.

Όπως αποτυπώνεται στα μακροοικονομικά στοιχεία της περιόδου 2000–2025, η οικονομική μεγέθυνση δεν διανεμήθηκε ισότιμα:

Ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατά 20,3%, οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μόλις κατά 11,0%, την ίδια στιγμή που τα πραγματικά εταιρικά κέρδη εκτινάχθηκαν στο +28,0%. Η συστηματική αυτή απόκλιση σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι παράγουν περισσότερο πλούτο, αλλά λαμβάνουν όλο και μικρότερο μερίδιο από αυτόν.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: slpress.gr