Σχόλιο GMR: [Το γεγονός ότι κανείς από τους αρχιτέκτονες αυτής της “διάσωσης” – είτε στο Βερολίνο, είτε στις Βρυξέλλες, είτε στην Αθήνα – δεν κλήθηκε ποτέ να λογοδοτήσει για αυτές τις απώλειες, συνιστά ένα βαθύ ηθικό και πολιτικό έλλειμμα.]

“Διάσωση” με αυτοκτονίες και καταστροφές Ελλήνων πολιτών, με Ελλάδα με εξουδετερωμένη αυτεξουσιότητα και εκχωρημένη ιδιωτική και δημόσια περιουσία, με 57 νεκρούς και πάνω από 130 τραυματίες στο πολυαιτιακό και πολυπαραγοντικό εργατικό ατύχημα των Τεμπών, όπου σύμφωνα με τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ βασική αιτία ήταν η χρόνια παραβίαση του θεσμικού πλαισίου Υγείας και Ασφάλειας της Εργασίας με ξεκάθαρα προσδιορισμένη υποκείμενη αιτία-παράγοντα τα Μνημόνια.

Στην εκδίκαση του ατυχήματος των Τεμπών απουσιάζουν από το κατηγορητήριο, παραβίαση του Θεσμικού πλαισίου ΥΑΕ-Μνημόνια, με ευθύνη Εισσγγελέων, Ανακριτών, Δικαστών, Π&ΕτΑΠ και το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ με ευθύνη των δικηγόρων της πλευράς των Θυμάτων και ολόκληρου του ΔΣΑ που υποτίθεται πως “συμπαραστέκεται”^(*).

Αποτέλεσμα;

Ο κος Κ.Καραμανλής θεωρεί εαυτόν αθώο (και η Ελληνική Δικαιοσύνη συμφωνεί) και θα επικαλείται προς τούτο, “μα η ΡΑΣ όχι μόνο επέτρεπε την λειτουργία των τραίνων αλλά είχε χορηγήσει και σχετικό πιστοποιητικό”.

Αν όμως υπήρχε κατηγορητήριο (ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ) για την ΥΑΕ (ως κατ’ εξοχήν εργατικό/ΥΑΕ ατύχημα), ο κος Κ.Κ. ως “υπερπρόεδρος” των εθνικών σιδηροδρόμων/υπουργός μεταφορών, θα λογοδοτούσε ποινικά ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΥΑΕ, μαζί και με τους συνυπεύθυνους υπουργούς εργασίας μηδέποτε ελέγξαντες ΥΑΕ στα τραίνα, μαζί με πρωθυπουργούς (ιδιαίτερα “επιτελικούς”), μαζί με Τρόϊκα και Commission (δείτε https://greek-market-research.com/article/apantisi-tis-commission-pros-tin-epitropi-anaforon-peti-epi-tis-anaforas-mas-1939-2025/ ).

Ομως ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ μην ανησυχείτε.

Θα μας σώσει (μας λένε) η μετατροπή του ΔΙΚΑΙΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ των Τεμπών, σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ (και διαρκώς προεκλογικό!) ΖΗΤΗΜΑ, από ΟΛΟΥΣ οσους ήδη έθαψαν το δικαιϊκό ζήτημα, αφήνοντας έξω από το ποινικό και επικοινωνιακό κατηγορητήριο ΥΑΕ-ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε ΑΥΤΗ την πολιτικοποίηση των Τεμπών είναι, ΜΑΖΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΜΑΧΗ ΜΕ “ΣΗΜΑΙΑ Ο ΝΙΚΟΣ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ” —–> https://greek-market-research.com/article/simaia-o-nikos-nalmpantis/ .

(*) – Είναι εν προκειμένω καταλυτική η διαφθοροποιός επίδραση της ανοχής στην εγκληματικά διεφθαρμένη επιβολή μνημονίων-χρεοκρατίας.

Υστερόγραφο:

Σχετική συμπληρωματική τεκμηρίωση βλέπετε επίσης στα άρθρα του κυρίου Σπύρου Λάντσα, [Οι πέντε αρχές της ΕΕ που η ίδια παραβίασε στην ελληνική κρίση –https://slpress.gr/politiki/oi-pente-arxes-tis-ee-pou-i-idia-paraviase-stin-elliniki-krisi/ ], [Η ελληνική οικονομία σε συμπληγάδες – https://slpress.gr/oikonomia/i-elliniki-oikonomia-se-simpligades/] και ως σύνδεση των από την υποταγή στην χρεοκρατία “ατυχημάτων” λαού (Τεμπη) και Πατρίδας (εκχώρηση εθνικού εδάφους), [Η ευρωπαϊκή αυτογελοιοποίηση και η ελληνική αδράνεια στο Αιγαίο – https://slpress.gr/ethnika/i-evropaiki-aftogeloiopoiisi-kai-i-elliniki-adraneia-sto-aigaio/].

Από δε πλευράς GMR τα παραπάνω εντάσσονται καταγγελτικά και επικοινωνιακά στους συνδέσμους https://greek-market-research.com/clink/d-a-d-a-dimosias-antidebtocracy-pragmatognomosynis/ και https://greek-market-research.com/article/to-zoymi-toy-atychimatos-ton-tempon/ .

_.

Σπύρ. Λάντσας, 18 Ιουνίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Η Ostpolitik – η “Πολιτική προς Ανατολάς” – αποτελεί τον διαχρονικό γεωπολιτικό κώδικα του Βερολίνου, έναν εθνικισμό των εξαγωγών (Export-Nationalismus) που συνδέει τη γερμανική βιομηχανική υπεροχή με τον γεωστρατηγικό έλεγχο της Ευρασίας. Η γεωγραφική λογική αυτού του δόγματος παραμένει σταθερή από την εποχή του σιδηροδρόμου Βερολίνου-Βαγδάτης (1914) έως τους αγωγούς Nord Stream (2011-2021): Κυριαρχία στη χερσαία ενεργειακή ζώνη, έλεγχος των διαδρόμων μεταφοράς και συστηματική παράκαμψη των ανταγωνιστικών θαλάσσιων δυνάμεων.

Για να γίνει κατανοητή η γεωπολιτική διάσταση της ελληνικής χρεοκοπίας, μέσα από τις αναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις που επέβαλε το ΤΑΙΠΕΔ, δεν μεταβιβάστηκε απλώς δημόσια περιουσία· μεταβιβάστηκε στρατηγική γεωγραφία:

• ΟΤΕ (Deutsche Telekom): Ο ψηφιακός και τηλεπικοινωνιακός κόμβος των Βαλκανίων πέρασε υπό γερμανικό κρατικό έλεγχο.

• 14 Περιφερειακά Αεροδρόμια (Fraport): Η βασική αεροπορική υποδομή της χώρας και η διαχείριση των τουριστικών πυλών πέρασαν σε εταιρεία ελεγχόμενη από το γερμανικό κρατίδιο της Έσσης.

• Λιμάνι Πειραιά (COSCO): Αν και η ιδιωτικοποίηση αυτή επιβλήθηκε από τους δανειστές για την άντληση εσόδων, λειτούργησε ως “παράθυρο” για την κινεζική διείσδυση στη Μεσόγειο (στρατηγική “Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος”). Η Γερμανία, ως ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Κίνας στην Ευρώπη, ανέχθηκε αυτή την κίνηση, παρά το γεγονός ότι ο Πειραιάς αναβαθμίστηκε σε άμεσο ανταγωνιστή των δικών της βόρειων λιμανιών.

• ΑΔΜΗΕ (State Grid) & Απολιγνιτοποίηση: Το 24% των δικτύων μεταφοράς ενέργειας παραχωρήθηκε σε κινεζικά συμφέροντα. Παράλληλα, η μετέπειτα επιβεβλημένη, βίαιη “απολιγνιτοποίηση” αχρήστευσε το μοναδικό εγχώριο καύσιμο της Ελλάδας, καθιστώντας τη χώρα απόλυτα εξαρτημένη από το εισαγόμενο φυσικό αέριο.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: slpress.gr

_.

Σπύρος Λάντσας, 17 Ιουνίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Η ελληνική χρεοκοπία του 2010 παρουσιάστηκε επισήμως ως το μοιραίο αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης δημοσιονομικής ασυδοσίας. Η ερμηνεία αυτή, αν και μερικώς αληθής, παραμένει βαθύτατα ελλιπής. Υπάρχει μια εναλλακτική ανάγνωση των γεγονότων – μια προσέγγιση ερμηνευτική, που δεν φιλοδοξεί να αποδειχθεί με δικαστική ακρίβεια, αλλά εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική με βάση τα ίχνη που άφησαν πίσω τους τα ίδια τα γεγονότα.

Η ανάγνωση αυτή θέλει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης να υπηρέτησε συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα σε βάρος του ελληνικού λαού, με την ανοχή – αν όχι τη συνενοχή – των εγχώριων πολιτικών και θεσμικών ελίτ. Η Γερμανία, ως ένας οικονομικός κολοσσός με ετήσια φορολογικά έσοδα που ξεπερνούσαν τότε τα 500 δισ. ευρώ και ΑΕΠ 3,4 τρισ. δολαρίων το 2010, δεν αντιμετώπιζε κανέναν υπαρξιακό κίνδυνο από το ελληνικό χρέος. Η εμμονή της στη σκληρότητα των μέτρων – παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις ότι η τυφλή λιτότητα επιδείνωνε το πρόβλημα αντί να το λύνει – εγείρει εύλογα ερωτήματα για τους πραγματικούς της στόχους.

Η Ελλάδα, λόγω της μοναδικής γεωγραφικής της θέσης – με τα κομβικά λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης, τη στρατηγική βάση της Σούδας και τα υποθαλάσσια κοιτάσματά της – αποτελούσε τον φυσικό αντίποδα στη γερμανική ηπειρωτική ηγεμονία. Ήταν, με άλλα λόγια, ένας δυνητικός κόμβος αμερικανικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μια οικονομικά ισχυρή Ελλάδα, ικανή να αναπτύξει αυτόνομα τους ενεργειακούς της πόρους, θα αποτελούσε μόνιμη στρατηγική πρόκληση για τον τότε αναπτυσσόμενο γερμανο-ρωσικό ενεργειακό άξονα. Αν αυτή η ερμηνεία ευσταθεί, τότε ο πρωταρχικός στόχος των Μνημονίων δεν ήταν η δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, αλλά η γεωπολιτική της εξουδετέρωση (την οποία θα εξετάσουμε πιο διεξοδικά σε επόμενο σημείωμα).

Το πιο σκοτεινό δεδομένο αυτής της περιόδου, ωστόσο, δεν κρύβεται στα δημοσιονομικά στατιστικά, αλλά στις ανθρώπινες ζωές. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ Open, ο δείκτης αυτοκτονιών στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 35% μεταξύ 2010 και 2012, ανεβαίνοντας από τις 3,37 στις 4,56 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Σε απόλυτους αριθμούς, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε άνοδο των θανάτων από αυτοκτονία από 377 το 2010 σε 533 το 2013, για να φτάσουν τους 567 το 2018 – οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την έναρξη της υποτιθέμενης “διάσωσης”. Αυτοί οι νεκροί δεν αποτελούν μια στατιστική παρένθεση. Αιωρούνται πάνω από κάθε επιχείρημα που ακολουθεί.

Η θεσμική υποκρισία της ΕΕ στην ελληνική κρίση

Η αδράνεια των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στις λογιστικές ανωμαλίες που προηγήθηκαν της χρεοκοπίας δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί σε απλή αμέλεια. Η Eurostat δεσμευόταν από ένα σαφές κανονιστικό πλαίσιο (Κανονισμοί 322/97 και 223/2009), το οποίο προέβλεπε τακτικές και υποχρεωτικές τεχνικές επιτροπές με τις εθνικές στατιστικές αρχές. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί γνώριζαν – ή όφειλαν να γνωρίζουν – την πραγματική οικονομική κατάσταση κάθε κράτους-μέλους.

(more…)