_.

Αλέξ. Τσίγγος, 4 Αυγούστου 2026

Ας ξεκινήσουμε από εκεί που ξεκινούν πάντα τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο. Από τη λέξη.

Το κίνημα των Τεμπών διατύπωσε το αίτημά του ως απονομή δικαιοσύνης. Η λέξη ακούγεται αθώα. Δεν είναι.

Σκεφτείτε τι σημαίνει «απονέμω» στα ελληνικά. Απονέμονται μετάλλια, εύσημα, χάρες, τιμητικές συντάξεις, παράσημα. Πάντοτε από κάποιον που στέκεται ψηλά, προς κάποιον που στέκεται χαμηλά. Ο στρατηγός απονέμει στον στρατιώτη. Ο πρύτανης στον φοιτητή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον τιμώμενο. Ποτέ αντίστροφα. Και πάντοτε κατά βούληση:

Αυτός που απονέμει μπορεί και να μην απονείμει. Κανείς δεν μπορεί να τον υποχρεώσει.

Όταν λοιπόν μια κοινωνία ζητά να της «απονεμηθεί» δικαιοσύνη, έχει ήδη αποδεχτεί, χωρίς να το καταλάβει, δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια κάποιου άλλου, ψηλότερα από εκείνη.

Δεύτερον, ότι αυτός ο άλλος έχει την ευχέρεια να τη δώσει ή να μην τη δώσει.

Δηλαδή ζητά χάρη από αυτόν που κατηγορεί.

Ζητά από το κράτος και τους διαχειριστές του, που παρήγαγε το έγκλημα να τιμωρήσει, με τη θέλησή του, τον εαυτό του.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν τις πλατείες όπως δεν είχε ξαναγίνει μετά το 2011. Στάθηκαν απέναντι στα κτίρια της εξουσίας και ζήτησαν. Δεν οργανώθηκαν σε σώμα με δικούς τους κανόνες, δικές τους διαδικασίες, δική τους διαρκή δομή, ώστε να επιβάλουν. Ζήτησαν να τους δοθεί.

(more…)