_.

Αλέξ. Τσίγγος, 28 Αυγούστου 2026

Γιατί το αίτημα «τα χρήματα στην κοινωνία» είναι ομολογία υποταγής στην υποτέλεια και την εξάρτηση!

«Ποτέ όμως κανείς δεν μιλάει στο όνομα κανενός άλλου»

Κορνήλιος Καστοριάδης, «Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας», Πρόλογος, 1974

Ο Καστοριάδης το έγραψε τον Δεκέμβριο του 1974, και πρόσθεσε αμέσως τη μοναδική εξαίρεση, τη ρητή εξουσιοδότηση. Ο Πλάτων μιλούσε στο όνομα του όντος, ο Μαρξ στο όνομα των νόμων της ιστορίας και του προλεταριάτου. Και όποιος πολιτικός προφέρει το «εν ονόματι», έγραφε, είτε εξαπατά είτε αυταπατάται, και για όποιον τον ακούει η διαφορά δεν έχει καμία σημασία. Ούτε καν η αναγνώριση των πολλών δεν σώζει το πράγμα, θύμιζε, αφού εκατομμύρια Γερμανοί αναγνώρισαν τον εαυτό τους στον λόγο του Χίτλερ και εκατομμύρια κομμουνιστές στον λόγο του Στάλιν.

Εδώ και δεκαετίες μια αριστερά ενθυλακώνει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό στη διατήρηση της υποτέλειας, και το κείμενο αυτό υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για αθώα συνήθεια αλλά για το κλειδί ολόκληρης της στάσης της απέναντι στο χρέος και έτσι και στο συγκεκριμένο θέμα και το βασικότερο, στο διαρκές αδιέξοδο και την αδυναμία της να μιλήσει για ένα άλλο σχέδιο, πέρα του καλύτερου διαχειριστή, για αυτό τον τόπο.

Όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόωρη αποπληρωμή δημοσίου χρέους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ, η αντιπολίτευση απάντησε με το δικαιότερο αίτημα του κόσμου. Τα χρήματα αυτά να πάνε στην κοινωνία. Στη 13η σύνταξη, στην υγεία, στη στέγη που πνίγει τα νοικοκυριά. Ακούγεται αυτονόητο, ακούγεται λαϊκό, ακούγεται αριστερό. Και όμως το αίτημα αυτό είναι η βαθύτερη ομολογία υποταγής που διαχρονικά συμβαίνει στη δημόσια ζωή και δη από τα κόμματα που μιλήσανε είτε για την Αλλαγή, είτε για το Πρώτη Φορά Αριστερά, ευαγγελιζόμενα το τέλος μιας Ελλάδας εξαρτημένης και την έναρξη ενός Έλληνα ελεύθερου. Σε μια χώρα που δεν παράγει, το χρήμα που κυκλοφορεί στις συναλλαγές μας προέρχεται από τον αέναο δανεισμό της. Και η «δίκαιη αναδιανομή» αυτού του χρήματος δεν είναι τελικά αναδιανομή πλούτου. Είναι η αναδιανομή της υποτέλειάς μας.

Πρώτο βήμα. Το σκάνδαλο που δεν είναι σκάνδαλο

Η αριθμητική της υπόθεσης είναι γνωστή και αδιαμφισβήτητη. Το χρέος που προπληρώνεται είναι ρυθμισμένο με επιτόκιο γύρω στο 1,5%, με λήξεις που φτάνουν πέρα από το 2035. Θα αντικατασταθεί από νέο με το κράτος να δανείζεται από τις αγορές με 3,9% επιτόκιο. Η διαφορά στη δεκαετία ξεπερνά τα 3 δισεκατομμύρια, χαρισμένα στις τράπεζες του δανειστή. Η αντιπολίτευση έκανε τον λογαριασμό, τον βρήκε σωστό, και ονόμασε την πράξη σκάνδαλο.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: documentonews.gr

_.

Αλέξ. Τσίγγος, 4 Αυγούστου 2026

Ας ξεκινήσουμε από εκεί που ξεκινούν πάντα τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο. Από τη λέξη.

Το κίνημα των Τεμπών διατύπωσε το αίτημά του ως απονομή δικαιοσύνης. Η λέξη ακούγεται αθώα. Δεν είναι.

Σκεφτείτε τι σημαίνει «απονέμω» στα ελληνικά. Απονέμονται μετάλλια, εύσημα, χάρες, τιμητικές συντάξεις, παράσημα. Πάντοτε από κάποιον που στέκεται ψηλά, προς κάποιον που στέκεται χαμηλά. Ο στρατηγός απονέμει στον στρατιώτη. Ο πρύτανης στον φοιτητή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον τιμώμενο. Ποτέ αντίστροφα. Και πάντοτε κατά βούληση:

Αυτός που απονέμει μπορεί και να μην απονείμει. Κανείς δεν μπορεί να τον υποχρεώσει.

Όταν λοιπόν μια κοινωνία ζητά να της «απονεμηθεί» δικαιοσύνη, έχει ήδη αποδεχτεί, χωρίς να το καταλάβει, δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια κάποιου άλλου, ψηλότερα από εκείνη.

Δεύτερον, ότι αυτός ο άλλος έχει την ευχέρεια να τη δώσει ή να μην τη δώσει.

Δηλαδή ζητά χάρη από αυτόν που κατηγορεί.

Ζητά από το κράτος και τους διαχειριστές του, που παρήγαγε το έγκλημα να τιμωρήσει, με τη θέλησή του, τον εαυτό του.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν τις πλατείες όπως δεν είχε ξαναγίνει μετά το 2011. Στάθηκαν απέναντι στα κτίρια της εξουσίας και ζήτησαν. Δεν οργανώθηκαν σε σώμα με δικούς τους κανόνες, δικές τους διαδικασίες, δική τους διαρκή δομή, ώστε να επιβάλουν. Ζήτησαν να τους δοθεί.

(more…)