ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Η αναγνώριση και ή η άρνηση αναγνώρισης από την Ελλάδα του νέου ανεξάρτητου κράτους με τη προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ
Monday
12/02/2018
02:53 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κέρη Μαυρομμάτη
1

 

 

της Δρ Κέρης Π. Μαυρομμάτη(*), 11-2-2018

Η αναγνώριση ή η άρνηση αναγνώρισης ενός νέου κράτους είναι κυρίαρχο δικαίωμα και όχι υποχρέωση κάθε κυρίαρχου κράτους μέλους της διεθνούς κοινότητας, κατά το γενικό διεθνές εθιμικό δίκαιο.

Όλα τα κυρίαρχα κράτη-μέλη της διεθνούς κοινωνίας έχουν πλήρη ελευθερία και εσωτερική αρμοδιότητα να αποφασίσουν ελεύθερα μετά από προσεκτική εκτίμηση-στάθμιση των εθνικών συμφερόντων τους τη χρονική στιγμή, κατά την οποία θα παρέχουν ή θαρνηθούν την αναγνώριση σ ένα νεοπαγές κράτος, όταν δηλαδή εκτιμήσουν ότι τους συμφέρει ή δεν τους συμφέρει η ίδρυση και ή ύπαρξη αυτού του νέου κράτους για την εξυπηρέτηση των ιδικών τους εθνικών συμφερόντων.

Έτσι η Ισπανία στο πλαίσιο της κρατικής διακριτικής ευχέρειας της αναγνώρισε μετά από πενήντα χρόνια τις αποχωρισθείσες από αυτήν αποικίες της στην Αμερική. Βλ. Κ.Ευσταθιάδη, Διεθνές Δίκαιο,σ.383 επ

Όμως η άσκηση αυτού του κρατικού δικαιώματος και της αρμοδιότητας αναγνώρισης ενός τρίτου παλαιού κράτους για κάθε νέο κράτος, απαιτείται κατά το διεθνές δίκαιο, να είναι νόμιμη. Δηλαδή η αναγνώριση είναι νόμιμη εάν αυτό τονεοπαγές κράτος συγκεντρώνει τις τρείς απαραίτητες, κατά το διεθνές δίκαιο, προυποθέσεις νόμιμης σύστασης ενός κράτους, δηλαδή εάν αυτό έχει(ι) αυθυπόστατη κυρίαρχη εξουσία σε (ιι) ορισμένο έδαφικό χώρο και σε (ιιι)ορισμένο λαό. Εάν το τρίτο παλαιό κράτος κρίνει υποκειμενικά,( διότι δεν υφίσταται διεθνές όργανο να κρίνει την αντικειμενική συγκέντρωση των συστατικών στοιχείων νομίμου υπάρξεως ενός νέου κράτους), ότι το νέο κράτος συγκεντρώνει τις απαιτούμενες προυποθέσεις νομίμου υπάρξεως του ως κυρίαρχου κράτους, πάλι αυτό το τρίτο παλαιό κράτος δεν έχει υποχρέωση, κατά το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική, να το αναγνωρίσει. Επίσης το νέο κράτος δεν δικαιούται να απαιτήσει την αναγνώριση του από τάλλα παλαιά κράτη, διότι δεν υπάρχει κανόνας στο διεθνές δίκαιο, που να θεσπίζει τέτοιο δικαίωμα –απαίτηση για (προς) αναγνώριση έναντι τρίτου κράτους. Βλ.ό.π. Κ.Ευσταθιάδη σ.382

(more…)