ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε (Ψηφιακός Μεσαίωνας ή Άμεση Δημοκρατία;)
Thursday
13/12/2018
21:44 GMT+2
Κείμενα Γνώμης Κώστας Λάμπος
9

 

Κώστας Λάμπος , 9 Δεκ. 2018

 

 

Αφιερώνεται στον εγγονό μου Θησέα-Επίκουρο

 

«Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος»

Πρωταγόρας

 

Είναι στη φύση του κεφαλαίου, κατά «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό’, να κανιβαλίζει και να βαμπιρίζει. Αυτή η ιδιότητα του μεγάλου κεφαλαίου να τρώει το μικρό είναι γνωστή από την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού και καταγράφτηκε ως δόγμα ‘lese faire laissez passer’ και επί το λαϊκότερον ως ‘ελεύθερος ανταγωνισμός’. Ελεύθερος ανταγωνισμός όμως μεταξύ άνισων μεγεθών κεφαλαίων και υπό διαφορετικές, ευνοϊκές για το μεγάλο και δυσμενείς για το μικρό κεφάλαιο, συνθήκες δεν υπήρξε ποτέ, δεν μπορεί και δεν θα υπάρξει ποτέ και στο μέλλον, πράγμα που οδηγεί στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα ολιγοπωλιακής παραγωγής και ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και αποκαλύπτει ότι το δόγμα περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’ δεν είναι παρά μια ταξική ιδεολογία που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτή η πραγματικότητα έγινε, ακόμα και από την εποχή του λεγόμενου ‘πρώιμου καπιταλισμού’, κατανοητή από το μικρό κεφάλαιο, το οποίο ως πολιτικά αριθμητικά υπέρτερο διεκδίκησε και κατάφερε, συμμαχώντας με τα πλατιά λαϊκά στρώματα των αγροτών και των εργατών, να ανατρέψει το παλιό πολιτικό σύστημα της μοναρχίας και να επιβάλλει το σύστημα της λεγόμενης ‘αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας’ με την ψευδαίσθηση ότι με την υποτιθέμενη ‘λαϊκή κυριαρχία’ θα περιόριζε την αυθαιρεσία του μεγάλου κεφαλαίου και δια της κρατικής εξουσίας θα εξασφάλιζε όρους λειτουργίας της οικονομίας που θα προστάτευε το μικρό κεφάλαιο αφήνοντάς του περιθώρια επιβίωσης, ‘περάσματος’ που θα του επέτρεπαν να γίνει από θύμα θύτης, δηλαδή μεγάλο κεφάλαιο. Αυτές οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν πολύ γρήγορα, όταν μέσα σε μερικές δεκαετίες το μεγάλο κεφάλαιο μετεξελίχθηκε σε μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο με τη σειρά του και σχετικά γρήγορα συσπειρώθηκε, γκρεμίζοντας, με εργαλεία του τους παγκόσμιας εμβέλειας θεσμούς όπως ο ΟΗΕ, ο ΟΠΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΝΑΤΟ, οι 1000 αμερικανικές βάσεις στον πλανήτη, οι λογής-λογής μυστικές υπηρεσίες, στοές και λέσχες, οι προδοτικές τοπικές ελίτ, κ.λπ., κ.λπ., κάθε έννοια προστατευτικών εμποδίων, νόμων, συνόρων, εθνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής υπόστασης και κυριαρχίας, στην οντότητα του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που ως αμερικανισμός αντιμετωπίζει εχθρικά και ως ‘δυνάμεις του κακού’ όχι μόνο την Ρωσία, και την Κίνα, αλλά ακόμα και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η νευρικότητα του αμερικανισμού[1] οφείλεται στο γεγονός ότι πίστεψε πως αρκούσε από μόνη της η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού ‘σοβιετικού τύπου’ για να επιβάλλει την παγκόσμια ηγεμονία του και όταν ξύπνησε από την ψευδαίσθηση του νεοφιλελεύθερου θριάμβου του, βρήκε μπροστά του τον κρατικό μανιακό καπιταλισμό νεοτσαρικού και νεοκινεζικού τύπου που τον αμφισβητούν ως παγκόσμιο ηγεμόνα. Αυτή η πραγματικότητα ανάγκασε τον αμερικανισμό να μετεξελιχθεί σε Trumpισμό που σημαίνει αποχώρηση των ΕΠΑ από κάθε διεθνή συμφωνία που τις δεσμεύει και επιλογή μοναχικής πορείας των ΕΠΑ προς την παγκόσμια ηγεμονία εναντίον όλων.


Αυτές οι εξελίξεις αποκάλυψαν επίσης ότι κάθε εθνική ή ‘συμμαχική’ οντότητα μεγάλου κεφαλαίου, πέρα από τα ανταγωνιστικά μεγάλα κεφάλαια με τα οποία βρίσκεται σε αλληλοεξοντωτικό ανταγωνισμό, είναι αναγκασμένη να απαλλοτριώσει, να απορροφήσει και στην ανάγκη να καταστρέψει το μικρό και μικρομεσαίο κεφάλαιο, που, ταμπουρωμένο πίσω από αστικοδημοκρατικούς θεσμούς και ιδεολογίες περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’, στέκεται εμπόδιο στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Αυτή η διαδικασία εξολόθρευσης του πολιτικά αφελούς, ανυπεράσπιστου και προδομένου από τα παραδοσιακά συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά και συστημικά ‘αριστερά’ κόμματα, μικρού κεφαλαίου το οδηγεί απέναντι στην παγκοσμιοποιητική πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου σε μια απότομη ακροδεξιά στροφή που καταγράφεται ως μια ραγδαία επανεμφάνιση νεοφασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που πλημυρίζουν το ένα μετά το άλλο τα δυτικά αστικά κοινοβούλια και σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα λίγες, αλλά προοπτικά είναι πολύ πιθανό, αν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ακυρώσουν ριζικά το καπιταλιστικό υπόδειγμα, να αναρριχηθούν σε πολλές αν όχι σε όλες τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών με κατάληξη την Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων των ‘από πάνω’ απαλλοτριωτών με την αφελή συγκατάθεση και την βοήθεια των ‘από κάτω’, των απαλλοτριωμένων.

Οι ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ λ. χ., με τα δολάρια της CIA, που τις δυό-τρεις τελευταίες δεκαετίες μετακίνησαν δια πυρός και σιδήρου τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από το σοβιετικό μπλοκ και την ρωσική επιρροή προς την αντιρωσική στρατηγική ανασυγκρότησης του κεφαλαίου υπό την ηγεμονία του αμερικανισμού, καθώς επίσης και η λεγόμενη ‘αραβική άνοιξη’ που αναδιάταξε τις σχέσεις ισχύος και εξάρτησης των χωρών της αραβικής χερσονήσου και της βόρειας Αφρικής υπέρ της ηγεμονικής στρατηγικής του αμερικανισμού, κατάφεραν να εμποδίσουν τους λαούς αυτών των χωρών να κάνουν ένα βήμα μπροστά από τον ψευδώνυμο ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ προς τον ουμανισμό της άμεσης δημοκρατίας και μ’ αυτό κατάφεραν να πισωγυρίσουν την ιστορία. Στο μεταξύ η καπιταλιστική παρακμή, η οικονομική κρίση και η κοινωνική αποσύνθεση επιτρέπει σε αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες και σε αόρατες πολιτικές δυνάμεις να καβαλήσουν ένα κύμα απροσδιόριστου ευρωσκεπτισμού που προσανατολίζεται εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι εναντίον του καπιταλισμού, με τελικό στόχο την επιστροφή στον ζόφο του 19ου και στον 20ου αιώνα, την στιγμή που το ζητούμενο είναι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να εισβάλλουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο και να οδηγήσουν την ΕΕ πέρα και έξω από τον καπιταλισμό, ενάντια σε κάθε ηγεμονισμό και συνεπώς σε έναν καλύτερο, δημοκρατικότερο και ειρηνικό κόσμο.

Με αυτές τις εμπειρίες οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού των χωρών της Ευρώπης άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτές οι εξελίξεις θα πισωγυρίσουν και την δική τους ιστορία και γι αυτό προσπάθησαν να αντιδράσουν με τα αυθόρμητα κινήματα των χωρών της Νότιας Ευρώπης τα οποία έδωσαν στις πλατείες την έννοια του αρχαιοελληνικού δημόσιου χώρου και ξαναζωντάνεψαν τον δημόσιο διάλογο συντονιζόμενοι με την μακραίωνη διαχρονική στρατηγική τους για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία. Δυστυχώς όμως το σύστημα κατάφερε με κατασκευασμένους ‘ηγέτες του κομματικού σωλήνα’ και των μυστικών υπηρεσιών και με κάποιες ‘πρόθυμες αριστερές πρωτοπορίες’ να ξαναγυρίσει τον κόσμο στους καναπέδες για να υποστούν οι εργαζόμενοι μια σκληρή μακρόχρονη λιτότητα και να υποκύψουν στην ισοπεδωτική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αυξάνοντας την ανεργία, διπλασιάζοντας τον χρόνο ημερήσιας εργασίας των επισφαλώς εργαζόμενων και μειώνοντας δραστικά την αμοιβή της εργασίας και το ισχνό κοινωνικό κράτος. Κι όλα αυτά την στιγμή που οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες μπορούν να εξαλείψουν οριστικά την φτώχεια από τον πλανήτη και να εξασφαλίσουν καθολική ευημερία, πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και οικουμενική ειρήνη με μια-δυό ώρες δημιουργική ατομική εργασία την ημέρα, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι οι επιστήμες και η τεχνολογία θα περάσουν στον έλεγχο των αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και συνεπώς θα πάψουν να είναι εργαλεία υποδούλωσης της ανθρωπότητας στο κεφάλαιο.

Πολλοί οπαδοί, αγράμματοι ή επαγγελματίες πολιτικοί θεράποντες της συντηρητικής ιδεολογίας και της ‘δεξιάς πολιτικής’, αποδίδουν αυτή την αδυναμία των δυνάμεων της άμεσης δημοκρατίας[2] στο υποτιθέμενο γεγονός ότι αυτές συμπεριφέρονται ως‘όχλος’, ο οποίος ‘από την φύση του’, τάχα, αδυνατεί να αυτοκυβερνηθεί και συνεπώς η ‘μοίρα του’ είναι να τον εξουσιάζουν βασιλείς, σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, ‘ηγέτες’, μεσσίες, αρχηγοί κομμάτων, λομπίστες, διάφορες διαπλεκόμενες συμμορίες και παγκόσμιοι ηγεμόνες. Αλλά και οι λεγόμενοι προοδευτικοί, δημοκράτες, ‘αριστεροί’, σοσιαλδημοκράτες, ‘κομμουνιστές’ μέχρι και κάποιοι αναρχικοί αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως‘μάζες’ που δεν έχουν τάχα δική τους κοινωνική συνείδηση αντίστοιχη του κοινωνικού τους Είναι και γι αυτό οφείλουν να ακολουθούν ‘φωτισμένους ηγέτες’ και ‘αριστερές’, ‘επαναστατικές πρωτοπορίες’, με αποτέλεσμα αντί να απελευθερώνονται να αλλάζουν απλώς αφεντικά. Την ίδια περίπου αντίληψη για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχει και η συστημική ‘πνευματική ηγεσία’, η αστική ιντελιγκέντσια που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο σιτίζεται στο πρυτανείο της εξουσίας, η οποία αρνείται να ξεκολλήσει από τον Πλάτωνα που δίδασκε ότι η τυραννία είναι προτιμότερη από την δημοκρατία γιατί στην δημοκρατία τάχα καταλήγουν να κυβερνούν οι δημαγωγοί και αν οι ευγενείς, οι άρχοντες και οι ‘φιλόσοφοι’ θέλουν να μην τους κυβερνάνε χειρότεροί τους, τότε είναι υποχρεωμένοι να κυβερνούν, δηλαδή, να εξουσιάζουν τις κοινωνίες αυτοί οι ίδιοι. Βέβαια ούτε και ο Πλάτωνας δεν όρισε την δημοκρατία με όρους Δήμου, δηλαδή κοινωνίας και γι αυτό δεν κατάφερε, προφανώς γιατί ήταν αντίθετο με τα προσωπικά και τα ταξικά του συμφέροντα, ούτε στην Ιδανική Πολιτεία του να φανταστεί μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους. Η μακρόχρονη, αργόσυρτη και βασανιστική διαδρομή της ανθρωπότητας διαψεύδει καθημερινά τους ιδεολόγους της ανισότητας και τους προφήτες του καπιταλισμού γιατί αποκαλύπτει ότι ‘τα πάντα ρει και ουδέν μένει ως έχει’, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και αλλάζει ασταμάτητα, πράγμα που καταγράφεται ως διαρκής προσέγγιση, στη διάσταση του ιστορικού χρόνου βέβαια, του διαχρονικού στρατηγικού στόχου των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας, κατάκτηση που προϋποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και της απάνθρωπης ανισοκατανομής του κοινωνικού πλούτου. Η ιστορία διδάσκει επίσης ότι, όπως καμιά δύναμη και καμιά εξουσία δεν κατάφερε να σταματήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας και να διαιωνίσει την βαρβαρότητά της, έτσι και ο παρακμασμένος πια καπιταλισμός δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει η μοίρα της.

Η σημερινή παρακμιακή πραγματικότητα, ως αντικειμενική αδυναμία του καπιταλισμού να ανταποκριθεί στις ζωτικές ανάγκες της ανθρωπότητας, η πραγματικότητα των αρχών του 21ου αιώνα, όπως αυτή ορίζεται τόσο από τις δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας όσο και από τις σύγχρονες ανάγκες του πλανήτη, των τοπικών κοινωνιών και της ανθρωπότητας δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί, γιατί, τόσο ως ιστορική εμπειρία και συλλογική μνήμη, όσο και ως επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, διαμορφώνεται σταδιακά σε σύγχρονη οικουμενική ουμανιστική συνείδηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και ολοκληρώνεται ως διαχρονική στρατηγική της κοινωνικής ισότητας. Στους κόλπους αυτής της ιστορικής διεργασίας οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν όλο και περισσότερο ότι η κοινωνική απελευθέρωσή τους προϋποθέτει πρώτα-πρώτα την απελευθέρωσή τους από την άγνοια των όρων συγκρότησης και κίνησης των κοινωνιών και της ιστορίας που τους επιβάλλουν οι σκοταδιστικοί μύθοι και η καπιταλιστική ιδεολογία και αποκρυσταλλώνονται σε δόγματα και ταμπού, σε θεσμούς, δομές και δουλείες που όλα περιστρέφονται γύρω από την λεγόμενη ‘ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας’[3] και ιδιαίτερα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που εντελώς παράλογα, βίαια, άδικα και καταχρηστικά έχει αναγορευθεί σε ‘δικαίωμα δικαιωμάτων’ πάνω και από το δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία.

Από τότε που οι κοινωνίες επέτρεψαν σε κάποια από τα μέλη τους ή δεν τα απέτρεψαν από το να αποσπάσουν και να ιδιοποιηθούν μέρος της κοινής κληρονομιάς, από τότε άρχισαν οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες οι οποίες τελικά παίρνουν την μορφή του θανάσιμου ανταγωνισμού, των κοινωνικών συγκρούσεων, των απάνθρωπων εμφύλιων και των καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων που στις μέρες μας καταγράφονται ως καπιταλιστική βαρβαρότητα, ως «ο θάνατός σου η ζωή μου». Αυτή η συγκεκριμένη σύγχρονη πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει κατανοητή και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τα πνευματικά και ιδεολογικά εργαλεία του 19ου και του 20ου αιώνα και γι αυτό χρειάζεται σύγχρονη συγκεκριμένη ανάλυση από τη σκοπιά των σύγχρονων συμφερόντων των κοινωνιών και της ανθρωπότητας, πράγμα που προϋποθέτει μια κοσμοαντίληψη απαλλαγμένη από ότι χωρίζει τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τα έθνη μεταξύ τους και όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά που μας χωρίζουν ως άτομα, κοινωνίες και έθνη είναι πρωταρχικά η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και εργαλειακά και δευτερευόντως μας χωρίζουν οι κατασκευασμένες, από τις εκάστοτε και κατά τόπους εξουσίες, θρησκείες του μίσους και ταξικές ιδεολογίες του θανάτου.

Υπ’ αυτήν την έννοια και σε συνθήκες καλπάζουσας καπιταλιστικής παρακμής ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, αυτόν της κοινωνικής ισότητας, δεν μπορεί να εξαντλείται σε ικεσίες της συνδικαλιστικής, κομματικής και ‘πνευματικής’ ηγεσίας προς το κεφάλαιο και τους πολιτικούς υπαλλήλους του για δημιουργία θέσεων απασχόλησης, για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες εργασίας που το κεφάλαιο δεν μπορεί και δεν θέλει να προσφέρει. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αποκτά ουσία και προοπτική μόνον όταν αποσκοπεί και επικεντρώνεται στο ξεπέρασμα όλων ανεξαίρετα των θρησκειών και στην κατάργηση της μοναδικής και αποκλειστικής αιτίας όλων των ανισοτήτων και των δεινών της ανθρωπότητας, δηλαδή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ονειρεύεται έναν τάχα καλύτερο καπιταλισμό γιατί ο καπιταλισμός έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο και πρέπει να ανατραπεί για να μπορέσουν οι τοπικές κοινωνίες να αναδομηθούν πάνω στην αρχιτεκτονική της κοινωνικής ισότητας και της αταξικής δημοκρατίας σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Αυτό όμως σημαίνει ότι αυτός ο αγώνας χαρακτηρίζεται και είναι ως αντίθεση αντικαπιταλιστικός και ως θέση ουμανιστικός. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να πέφτει στην παγίδα ψευτοθεωριών που του επιφυλάσσουν ρόλο αντικειμένου της ιστορίας που συμπεριφέρεται ως επαίτης, γιατί ο ιστορικός ρόλος αυτών των δυνάμεων είναι να αναδειχθούν στο υποκείμενο της ιστορίας που αυτό θα αποκαταστήσει σχέσεις κοινωνικής ισότητας στη Λογική της ανεκπλήρωτης επιταγής για Ισότητα, Ελευθερία, Αδελφοσύνη, συνθήκη ικανή και αναγκαία για την οποία είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας γενικά και της ατομικής ιδιοκτησίας ειδικότερα πάνω στα μέσα παραγωγής.

Σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση να περάσουμε από τον φόβο των ‘θεών’ που αποτελούν κακόγουστα φετίχ της εξουσίας του κεφαλαίου[4], του βίαιου και αδίκου νόμου, από το σύνδρομο της προσωπολατρικής εξουσίας του ‘πατερούλη’ και της αυθεντίας στην αποαποικιοποίηση του μυαλού μας από σκοταδιστικά δόγματα και εξουσιαστικά ιδεολογικά ταμπού που αποσκοπούν στην απενοχοποίηση του συστήματος του κεφαλαίου και της μήτρας του της ατομικής ιδιοκτησίας. Όμως η άλλη επιλογή που μας επιφυλάσσει το κεφάλαιο σε οποιαδήποτε εκδοχή του με την βοήθεια της σύγχρονης εξουσιαστικής τεχνολογίας της υποδούλωσης είναι ο ‘προ των θυρών’ ψηφιακός Μεσαίωνας προγραμματισμένων ρομποτανθρώπων μπροστά στον οποίο θα ωχριά ο περασμένος σκοταδιστικός Μεσαίωνας των χιλίων χρόνων. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η καμπάνα δεν χτυπάει μόνο για τους άλλους αλλά και για εμάς και συνεπώς ο καλύτερος κόσμος της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας δεν είναι υπόθεση των άλλων, αλλά και δική μας.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

[1] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[3] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. (Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας), ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015 και 2016.

Πηγή: classlessdemocracy.blogspot

 

Comments
  1. Comment From Κώστας Λάμπος
    14/12/2018 at 00:12

    Αγαπητέ κύριε Χρ. Κουτσούκο,
    ευχαριστώ για την επικοινωνία, για την φιλοξενία του πρόσφατου άρθρου μου στον ιστοχώρο σας καθώς επίσης και για την πρόσκληση να συμμετάσχω στην προσπάθειά σας για την δημιουργία ‘αντιστασιακού μετώπου’ που στοχεύει μεταξύ των άλλων και στην επαναφορά του ‘εθνικού νομίσματος’. Η πρότασή σας με τιμά, αλλά λυπάμαι που δεν μπορώ να συμμετέχω σε προσπάθειες που, παρά τις καλές προθέσεις τους, νοσταλγούν το παρελθόν. Η ανθρωπότητα κινείται στη φορά του βέλους του χρόνου, δηλαδή από το παλιό στο καινούργιο, από το Χθες στο Αύριο, που Μεθαύριο θα είναι Χθες και συνεπώς όλα εξαρτώνται από τις σωστές στρατηγικές και τακτικές του Σήμερα, κι εγώ εκτιμώ ότι η δική σας στρατηγική, χωρίς να υποτιμώ τις προθέσεις σας, κινείται αντίστροφα προς την φορά της ιστορίας, προφανώς από λάθος ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, αυτής του 21ου αιώνα.
    Θεωρώ την προσπάθεια της ευρωπαϊκής Ελιτ, υπό το βάρος των δυό παγκόσμιων καταστροφικών πολέμων, αλλά και υπό την πίεση των ευρωπαϊκών λαών να ακολουθήσουν κοινή πορεία προς ένα κοινό και ειρηνικό μέλλον, ότι καλύτερο έχει συμβεί στην παγκόσμια ιστορία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό μπορεί να μετεξελιχθεί αυτόματα στο διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να διαλυθεί, όπως θα ήθελε ο αμερικανισμός, και να γυρίσει στον 19ο και στον 20ο αιώνα των αλληλοσπαραγμών και της εξάρτησης από τον αμερικανισμό. Η ΕΕ οφείλει με τους αγώνες των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να απαλλαγεί από τις κυρίαρχες ελιτ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και ιδιαίτερα από τον νεογερμανισμό και από την αμερικανική εξάρτηση, ακολουθώντας την διαχρονική στρατηγική των εργαζόμενων κοινωνιών για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία.
    Η ΕΕ οφείλει να μετασχηματιστεί σε μια αντικαπιταλιστική, αντιηγεμονική, προοδευτική Συνομοσπονδία Ομοσπονδιακών Τοπικών, Περιφερειακών και Εθνικών Άμεσων Δημοκρατιών που θα αποκαπιταλιστικοποιήσουν οριστικά και ριζικά την ευρωπαϊκή ήπειρο και θα ενθαρρύνουν και την υπόλοιπη ανθρωπότητα να ακολουθήσει αντίστοιχους δρόμους αμεσοδημοκρατικής και ειρηνικής συνύπαρξης όλων των λαών του πλανήτη. Αναφορικά με την χώρα μας και χωρίς να παραγνωρίζω τα όσα δεινά υπέστη από ‘εταίρους’ ‘φίλους ‘ και ‘σύμμαχους’ σκεφτείτε τι θα είχε απομείνει από αυτήν, από την λύσσα των αμερικανοκίνητων γειτόνων της. Θεωρώ, λοιπόν, ζωτικά αναγκαίο τον βηματισμό των αγώνων μας προς τα μπροστά και καταστροφικό την επιστροφή προς τα πίσω. Γι αυτό σας παρακαλώ να παραλείψετε τη φράση «Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος» που προσθέσατε πριν από το όνομά μου Κώστας Λάμπος, και για τον πρόσθετο λόγο ότι δεν υπάρχει καμιά σχετική αναφορά στο κείμενό μου.
    Η διαφωνία αποτελεί το οξυγόνο του δημόσιου διαλόγου και με αυτή την έννοια κρίνετε και την ειλικρίνειά μου να διαφωνήσω μαζί σας αντί να ακολουθήσω την πεπατημένη και να αρνηθώ ευγενικά υποκρινόμενος τάχα ‘τον συναγωνιστή’.
    Αυτά προς το παρόν, με την ελπίδα ότι ο δημόσιος διάλογος, που ποτέ δεν έβλαψε κανέναν εκτός από εκείνους που μας θέλουν άλαλους, κωφούς, τυφλούς και δούλους ψευτοθεών και πραγματικών αφεντικών θα μας ξαναφέρει κοντά στον κοινό για το κοινό καλό αγώνα.
    Να είστε καλά.
    Φιλικά
    Κώστας Λάμπος
    ΥΓ.
    ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΟΣ. ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

    keimenakostalampou.blogspot.com/

  2. Comment From Christos Koutsoukos
    15/12/2018 at 04:01

    Αγαπητέ κ. Λάμπο,
    ευχαριστούμε πολύ για την απάντηση σας.
    Όμως η πρόσκληση που σας κάναμε για την δημιουργία “αντιστασιακού μετώπου” (με τα εισαγωγικά δικά σας) ήταν σαφής, χωρίς να αναφέρει κάπου την στόχευση που εσείς ο ίδιος προσθέσατε.
    Σε αντιδιαστολή, η πρόταση ομιλεί για επανάκτηση της Πατρίδος που χάνεται, μέσω μιας προσπάθειας με κορμό το ήθος και το δίκαιο.
    Θα μπορούσαμε να συμπτύξουμε τις δυο λέξεις ή και πιθανόν να τις αντικαταστήσουμε με μία, ΙΔΑΝΙΚΑ. Ενώ πιθανότατα σε αυτήν την μεγαλειώδους αξίας λέξη να χωρούν και άλλες εξίσου σημαντικές ή και σημαντικότερες έννοιες.
    Με αυτά τα ιδανικά ως σημαία (σημαία προς διάδοση και κοινωνία γνώσης) θα επιτευχθεί ψυχική ανάταση και ηθική υπεροχή σε ευρύ φάσμα της κοινωνίας, που σήμερα στερείται αυτών, ώστε να καταστεί ικανή να δώσει την μάχη που σήμερα αρνείται, γιατί απλά δεν έχει καταλάβει ότι αυτή είναι ο Βασιλιάς.
    Όταν ο Βασιλιάς αντιληφθεί την θέση του, τότε τα υπόλοιπα (μεταξύ των οποίων και το νόμισμα, δηλαδή αν θα διαλέξει κάποιο Κρατικό Εθνικό Νόμισμα ώστε να μπορεί να νέμει η ίδια η κοινωνία δικαίως ή το “πατριωτικό” ευρώ για την νομή του οποίου θα αποφασίζουν άλλοι, ξένοι), αυτό θα είναι πλέον λόγος του “Βασιλιά”. Σε εμάς ο μόνος λόγος και ρόλος που θα μας “πέφτει” τότε, θα είναι η ενημέρωση στο δημοκρατικό γήπεδο. Ήτοι να γίνουν παγκοίνως γνωστά όλα τα σχετικά που μπορούν να τεθούν στο τραπέζι και εις γνώση όλων.

  3. Comment From Κώστας Λάμπος
    15/12/2018 at 09:51

    Αγαπητέ κύριε Κουτσούκο,

    ευχαριστώ για την απάντηση και πιστέψτε με δεν αντιδικώ μαζί σας και σέβομαι τις επιλογές σας παρά το γεγονός ότι σε κάποια σημεία διαφωνώ. Έχω, λόγου χάρη, μια διαφορετική αντίληψη για τον πατριωτισμό που διαφέρει από τον τοπικισμό και τον εθνικισμό, δηλαδή τον απομονωτισμό, τον ανταγωνισμό και συνεπώς από τον πόλεμο.
    Σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως αυτή που διέρχεται η ανθρωπότητα και απειλείται ο πλανήτης μας, κανένας τοπικισμός και κανένας εθνικισμός δεν μπορεί να μας σώσει ή και να σωθεί.
    Γι αυτό οφείλουμε να συνδέσουμε την αγάπη μας για την μικρή πατρίδα μας, τον τόπο καταγωγής μας δηλαδή, με την αγάπη μας για την μεγάλη πατρίδα μας, δηλαδή τη χώρα μας, με την αγάπη μας για την κοινή και πολύ μεγάλη πατρίδα μας που είναι ο πλανήτης Γη. Η οικουμενική ενότητα, η συνεργασία και ο αλληλοσεβασμός μπορούν να μας σώσουν ενώ αντίθετα ο σεπαρατισμός, η απομόνωση, η καχυποψία και ο ανταγωνισμός, με άλλα λόγια ο καπιταλισμός μας καταστρέφει με εργαλεία του τις διάφορες θρησκείες και τις ταξικές ιδεολογίες με τις οποίες αποκρύπτεται η βασική αιτία όλων των ανισοτήτων και της ανθρώπινης τραγωδίας που είναι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Αυτή την πραγματικότητα δεν μπορούμε και δεν πρέπει να την αγνοούμε και συνεπώς το πρόβλημά μας δεν είναι τα ‘εθνικά νομίσματα’ ή το κοινό νόμισμα, αλλά μια κοινωνία/ανθρωπότητα χωρίς νόμισμα, η οποία βέβαια χρειάζεται ένα άλλο σύστημα αξιών, μια άλλη αντίληψη περί πλούτου και μια οικουμενική ουμανιστική κοσμοαντίληψη.
    Δύσκολη υπόθεση; Ναι, θα συμφωνήσω μαζί σας. Έχουμε όμως άλλη επιλογή;
    Ευχαριστώ και πάλι για την τιμή.
    Να είστε καλά.
    κλ

  4. Comment From GMR
    15/12/2018 at 20:43

    Κε Λάμπο,
    δεν μπορούμε να διακρίνουμε σώνει και καλά ανταγωνισμό στον (ενδεικτικά) τοπικισμό. Η φύση του ανθρώπου να αγαπά πάνω από όλα το τόπο που γεννήθηκε και που τον συνδέουν χιλιάδες αναμνήσεων. Ούτε βεβαίως απομονωτισμό. Από που προκύπτουν όλα αυτά; Αυτό δεν σημαίνει έχθρα για άλλους τόπους, που ενδέχεται όμως να εκδηλωθεί ως άμυνα όταν και εφόσον ξεπεραστούν κάποια όρια. Εκτός και αν ισχυρίζεστε ότι σε μια τέτοια περίπτωση, προκειμένου να αποφευχθεί ο πόλεμος (για την προστασία πολύ ανώτερων ιδανικών) η λύση είναι να σταλούν στον κάδο ανακύκλωσης οι αναμνήσεις κλπ, και να υπερισχύσει το “ας πάει και το παλιάμπελο”.

  5. Comment From GMR
    15/12/2018 at 20:46

    Στα όσα αφορά τον Ουμανισμό η GMR έχει θέση, αναρτημένη στο link

    http://greek-market-research.com/article/%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%8e%ce%bd-%ce%bc%ce%ba%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%8c%cf%87/

  6. Comment From Αρτεμισία
    17/01/2019 at 16:08

    Χωρίς να θέλω, να κάνω διαφήμηση στο Δημ. Καζάκη, βρήκα διαφωτιστικό αυτό που είπε, ότι οι ομοσπονδίες είναι ένα είδος αναγκαίου κακού εκεί που δεν υπάρχει μια καλύτερη λύση, λειτουργούν διχαστικά για το λαό κ υπονομεύουν την υπόθεση της δημοκρατίας. Εξ άλλου, αν υποτεθή, ότι κάποιος είναι ενάντια στα εθνικά κράτη, προς ώφελος της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών κ της δημοκρατίας, γιατί θα πρέπει να είναι υπέρ των ομοσπονδιών; Δεν είναι οι ομοσπονδίες κράτη; Τι καλό έχει προσφέρει μέχρι σήμερα η ΕΕ στην υπόθεση της ευημερίας των λαών της, της δημοκρατίας κ της διεθνούς ειρήνης; Αν δεν έχει προσφέρει καλά, αλλά αντίθετα έχει επιδεινώσει τα πράμματα σε κάθε κατεύθυνση, γιατί θα πρέπει οι λαοί να περάσουν από κει, για να φτάσουν στην ειρηνική συνύπαρξη; Τέλος,οι ίδιες οι ΗΠΑ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, ομοσπονδία 50 κρατιδίων για πάνω από ένα αιώνα, που εκτείνεται σε μια ολόκληρη ήπειρο. Πόσα έχει προσφέρει αυτό το μοντέλο στα λαϊκά στρώματα της χώρας αυτής, έναντι του μεγάλου κεφαλαίου, στη δημοκρατία κ στην παγκόσμια ειρήνη;

    • Comment From GMR
      18/01/2019 at 13:50

      Μπορούμε να έχουμε το σχετικό Link για το διαφωτιστικό που είπε ο Δ. Καζάκης και στο οποίο αναφέρεσαι;

  7. Comment From Αρτεμισία
    18/01/2019 at 19:22

    Δυστυχώς δεν υπάρχει link.Ο Καζάκης λέει τόσα πολλά σε διάφορες συνεντεύξεις του!Σε μια απ’ αυτές,που δε θυμούμαι τώρα,ποια ήταν,σε βίντεο,το είχε πει αυτό.Ούτε ο ίδιος δε θα θυμάται,πού το είχε πει.Το μόνο που θα μπορούσε να κανη κανείς είναι,να του ζητήση,να πη περισσότερα πάνω σ’ αυτή του τη θέση.Το σκεπτικό,έτσι όπως το κατάλαβα εγώ τουλάχιστον ήταν,ότι ένας λαός κ έθνος δεν έχει ανάγκη από διαχωριστικές γραμμές. Όσο για τη συναδέλφωση λαών κ εθνών,αυτή πετυχαίνεται θαυμάσια με διακρατικές σχέσεις κ συμφωνίες.Οι ομοσπονδίες από την άλλη είναι ένα είδος συνασπισμού,που γίνεται για την αντιμετώπιση ενός αντίπαλου δέους ή ανταγωνισμού ή έρχεται σαν ένας συμβιβασμός απέναντι σε δυσεπίλυτα διεθνή ζητήματα.Στην ουσία δλδ υψώνουν τείχη ανάμεσα στους λαούς.Για παράδειγμα η Κύπρος θα μπορούσε κ θα έπρεπε κανονικά να ξαναγίνη ένα εννιαίο,κυρίαρχο κ ανεξάρτητο κράτος,όπως πρώτα κ αυτή θα ήταν η ιδανική λύση για τους κατοίκους της,αλλα εμπλέκονται διεθνή συμφέροντα,που δεν αφήνουν.Όμως εγώ δεν είμαι σε θέση,να αναλύσω τόσο καλά το ζήτημα των ομοσπονδιών,όσο,επαναλαμβάνω,θα το έκανε ο ίδιος ο Καζάκης.

  8. Comment From Αρτεμισία
    20/01/2019 at 22:43

    Όσο για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής,ναι,είναι αναγκαία,αν θέλωμε μια κοινωνία αλληλεγγύης κ κοινωνικής δικαιοσύνης.Αλλά ούτε πανάκεια είναι,ούτε η φιλοσοφική λίθος,που θα μετατρέψη τους ανθρώπους σε αγγέλους.Προσπάθειες που έγιναν,οδηγήθηκαν σε ιδιοποίηση του πλούτου από μια μειοψηφία.Αποφασιστική σημασία έχουν οι λεγόμενες παραγωγικές σχέσεις.Απαιτείται δλδ από το λαό ένα επίπεδο τέτοιο,που να μπορή να διαχειρίζεται με επιτυχία την κοινωνικοποιημένη παραγωγή.Και αυτό το επίπεδο πρέπει ο κάθε λαός να το διαμορφώση με τις προσπάθειές του κ σύμφωνα με τις ιδιετερότητές του.Και χωρίς ποτέ να ξεχνούμε,ότι ο άνθρωπος είναι ατελής κ τα λάθη ανθρώπινα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Upload File

You can include images or files in your comment by selecting them below. Once you select a file, it will be uploaded and a link to it added to your comment. You can upload as many images or files as you like and they will all be added to your comment.