ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ
Saturday
17/11/2018
22:48 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Προτάσεις Απελευθερωτικής Συνέργειας Ithacanet
14

IthacaNet, 11 Νοε. 2018

 

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ

Λίγη ιστορία και πολλές αλήθειες, με αφορμή τη συζήτηση για την εκκλησιαστική περιουσία. Ένας άνθρωπος, όταν χάσει τη μνήμη του, γνωρίζει τον κόσμο με βάση τις γνώσεις, που του δίνει το περιβάλλον του. Ο ίδιος δεν έχει άλλο τρόπο να μάθει ποιος είναι από αυτό που του λένε οι οικείοι του. Δεν είναι τυχαίο, που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, έδωσαν στην Α-λήθεια τη σημασία της άρνησης της λήθης. Δεν θυμάμαι σημαίνει δεν κατέχω την αλήθεια. Σήμερα, ένας ολόκληρος λαός έχει χάσει τη μνήμη του, από μία παιδευτική διαδικασία σχεδόν δύο αιώνων.

Το «αίτημα» του «χωρισμού εκκλησίας και κράτους» παρουσιάζεται σαν μέτρο εκσυγχρονιστικό και αντισκοταδιστικό, μια και η εκκλησία, από τα χρόνια του «διαφωτισμού», υποτίθεται πως εκπροσωπεί τον σκοταδισμό. Αυτό, όμως, αφορούσε την ρωμαιοκαθολική και προτεσταντική Ευρώπη και όχι την Ορθόδοξη περιοχή της. Αυτοί που θεωρούν «σκοταδιστική» την εκκλησία, θα πρέπει, επιτέλους να μάθουν ότι ο θεσμός «Εκκλησία της Ελλάδος» είναι κατασκεύασμα διαφωτισμένων Βαυαρών και Ελλήνων, μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς. Ο σημερινός σκοταδισμός και κρατισμός είναι έργο του εισαγόμενου διαφωτισμού.

Από το 1833-34 με βασιλικά διατάγματα της προτεσταντικής αντιβασιλείας και του ρωμαιοκαθολικού Όθωνα, καταργήθηκαν ταυτόχρονα οι Ορθόδοξες Κοινότητες και Εκκλησίες των Ελλήνων. Κοινότητα και Εκκλησία ήταν έννοιες ταυτόσημες και «ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους» ήταν φράση ακατανόητη. Κι επειδή το ρόλο αυτού που σήμερα λέμε «κράτος» έπαιζαν οι κοινότητες, μπορούμε να πούμε ότι «κράτος και εκκλησία ήταν ένα και το αυτό».

«Ο όρος «εκκλησία», τον οποίο διάλεξε ο Χριστιανισμός για να δηλώση την ιστορική υπόστασή του, υπενθυμίζει την πολιτική ζωή των Ελλήνων… Η συγκεκριμένη μορφή της πολιτειακής αυτής συνείδησης των πρώτων χριστιανών ήταν η σύναξη για την τέλεση της θείας Ευχαριστίας. Η σύναξη αυτή ήταν η εκκλησία των χριστιανών, γιατί αυτή (και μόνο αυτή) […] ήταν ο χώρος στον οποίο αποκτούσαν την ταυτότητά τους τα πραγματικά τους πρόσωπα που τους έδινε το Βάπτισμα. […]. Εκεί μπορούσαν να ασκήσουν όχι μπροστά σε ανθρώπους, αλλά μπροστά στον ίδιο τον Θεό. Έτσι οι σκλαβωμένοι αυτοί και διωκόμενοι κοινωνικά ένιωθαν πιό ελεύθεροι από κάθε άλλον. […]1.

Το 1828, το 25% της γης ήταν εκκλησιαστική περιουσία2.

Η βαυαρική αντιβασιλεία, με εξαιρετικά μεθοδευμένο και τεχνοκρατικό τρόπο, προσπάθησε να αρπάξει όχι μόνο την εκκλησιαστική περιουσία, αλλά και τους ναούς, ενοριακούς, κτητορικούς, μοναστηριακούς και κοινοτικούς, με τα οικόπεδά τους (εκκλησιόπεδα). Η πόλη των Αθηνών ήταν κατάσπαρτη με περισσότερους από τριακόσιους (300) ναούς και ναΐσκους. Ο αριθμός και η θέση των θρησκευτικών αυτών μνημείων προκαλούσαν τον φθόνο όχι μόνο των ξένων που είχαν κατακλύσει τη διοίκηση, αλλά και Ελλήνων κερδοσκόπων, οι οποίοι αναζητούσαν κέρδη ακόμη και στο μικρότερο τεμάχιο γης της πρωτεύουσας που αναγεννιόταν. Ετσι, αργά, μεθοδεύτηκε ο αφανισμός του σημαντικότερου ίσως δικτύου βυζαντινών εκκλησιών των Βαλκανίων αλλά και της Ευρώπης. Μνημείων τα οποία επιβίωσαν στα χρόνια της δουλείας, για να αφανιστούν όταν πλέον η πατρίδα ελευθερώθηκε!» 3.

Όταν οι Βαυαροί απαλλοτρίωναν εκκλησιαστική περιουσία, απαλλοτρίωναν κοινοτική περιουσία. Οι διαμαρτυρίες ήταν υπόθεση της Κοινότητας:

«…μνημειώδες είναι το υπόμνημα που συνυπέγραψαν οι δημογέροντες Ιωάννης Βλάχος και Γεώργιος Μεταξάς στις 28 Οκτωβρίου 1834. Αποδίδει τόσο την πραγματικότητα της εποχής όσο και τις συνθήκες που διαμορφώνονταν για την τύχη τους. Ανέφεραν πως για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της διοίκησης, που μεταφερόταν από το Ναύπλιο στην Αθήνα, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν οικογένειες και ενορίες ολόκληρες και να κατεδαφιστούν σπίτια για να ανοιχτούν οι δρόμοι. Υποτίθεται πως η κυβέρνηση θα φρόντιζε να αποκαταστήσει όσους ξεσπιτώνονταν. Οι τελευταίοι είχαν συμφωνήσει και υπογράψει τα έγγραφα, με τα οποία η Κοινότητα των Αθηνών δεσμευόταν έναντι της Αντιβασιλείας για την παραχώρηση γης, που απαιτούσε το σχέδιο της πόλης. Η Κοινότητα θεωρούσε ιδιοκτησία της τα οικόπεδα των εκκλησιών και είχε την άποψη ότι τα ελεύθερα και αχρησιμοποίητα θα μπορούσαν να καλύψουν μέρος των αναγκών των κατοίκων.Εις όλα της γης τα Κράτη οι Ναοί εκτός τινών εξαιρέσεων… θεωρούνται ως ιερά κοινοτική περιουσία” έγραφαν οι δημογέροντες, τονίζοντας πως οι Αθηναίοι χριστιανοί με δικά τους χρήματα ίδρυσαν ή συντήρησαν τους ναούς. Επισήμαιναν ακόμη το γεγονός ότι οι Τούρκοι αναγνώριζαν τις εκκλησίες ως κοινοτική περιουσία. Αντέδρασαν, λοιπόν, όταν πληροφορήθηκαν πως η Αντιβασιλεία κατέτασσε στα εθνικά κτήματα τα οικόπεδα των ναών και κάλεσαν την κυβέρνηση να διαχωρίσει τα μοναστηριακά κτήματα από τους ενοριακούς ναούς, όπως έκανε ο πρώτος δημοτικός νόμος»4.

Στις 23 Ιουλίου 1833, εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα με ψευδεπίγραφο τίτλο «Διακήρυξις της Ανεξαρτησίας της Ελληνικής Εκκλησίας». Το ποιος ήταν ο σκοπός εκείνων των αλλαγών φαίνεται σε επιστολή του ανήλικου Όθωνα προς τον πατέρα του:

«…Η πνευματική αρχή του κλήρου της χώρας θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη για τον κοσμικό άρχοντα, αν ο ανώτερος κλήρος συνιστούσε μια ομάδα, καθόσον ολόκληρος ο κλήρος κατόπιν θα έπαιρνε το λαό με το μέρος του εναντίον του άρχοντα. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να υπερβούμε όλες αυτές τις δυσκολίες αν δημιουργούσαμε μια σύνοδο υπό τη διεύθυνση κάποιου Μητροπολίτη που θα ήταν κάτι σαν τους προέδρους των δικών μας επιτροπών και ουσιαστικά δε θα είχε εξουσία. Σε ορισμένα χρονικά διαστήματα ο άρχοντας θα μπορεί να διαλέξει τα μέλη αυτής της συνόδου»(13/5/1833)5.

Το σημερινό μόρφωμα «Εκκλησία της Ελλάδος» έχει τις βάσεις του στον διαφωτισμένο ανήλικο Βαυαρό βασιλιά. Ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε θάνατο, επειδή διαμαρτυρήθηκε για τη διάλυση της εκκλησίας στον Ρώσο πρέσβη. Όλοι ξέρουμε για τη δίκη και καταδίκη των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, αλλά κανείς δεν μνημονεύει την αφορμή.

Η διάλυση του αυτοδιοίκητου επαναλήφθηκε στα Επτάνησα, όταν αυτά ενώθηκαν με την Ελλάδα. Οι εκκλησίες στα Επτάνησα ονομάζονταν «Συναδελφικές» και εκτελούσαν χρέη κοινότητας:

Τον Ιούλιο του 1865, μετά από πιέσεις της ελληνικής κυβέρνησης, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αποδεσμεύει την επτανησιακή Εξαρχία και αφήνει ανοιχτό το δρόμο της προσάρτησης της στο Βασίλειο της Ελλάδας και στην κρατική Εκκλησία του. Ο λαός και ο κατώτερος κλήρος αντιστάθηκε ακέφαλος, γιατί οι Μητροπολίτες ενέδωσαν στις πιέσεις της εξουσίας. Ο ξεσηκωμένος λαός ζητούσε να διατηρηθούν, χωρίς παρεκκλίσεις, «η υπό του κλήρου εκλογή των αρχιερέων κατά τα αρχαία της Ιονίου Εκκλησίας θέσμια, τα δίκαια των ιδιόκτητων ενοριακών ή συναδελφικών ναών, η υπό των αρχιερέων διοίκησις των μονών και οι δικαιοδοσίες επί των διαζυγίων και των επιτιμίων»6. Οι φυλακές γέμισαν από καταδικασμένους κληρικούς και λαϊκούς, που αρνήθηκαν να υποκύψουν. 11 χρόνια χρειάστηκαν για να πνιγεί η άοπλη λαϊκή εξέγερση και σ’ αυτό συνέβαλαν οι εξαγορές με άφθονο κρατικό χρήμα7.

Όταν διέλυαν των Ελλήνων τις Κοινότητες, φτιάχνοντας Δήμους, διέλυαν το αυτοδιοίκητο των Ελλήνων, τόσο στο θρησκευτικό, όσο και στον πολιτικό τομέα.

«Οι ελληνικές κοινότητες, έκαναν λαµπρό έργο, ίδρυσαν σχολεία και ιδρύµατα, εξασφάλισαν πόρους για κοινωφελή έργα, άπλωσαν τη φροντίδα τους στους κατατρεγµένους, έσπειραν τη δηµοκρατία που ήρθε να σαρώσει η βαυαροκρατία» 8.

Υπό το εκκλησιαστικό καθεστώς των Κοινοτήτων, οι Έλληνες μεγαλουργούσαν, πολιτισμικά, οικονομικά και κοινωνικά.

Οι Συντροφίες ήταν παγκόσμιο πρότυπο και ένωναν όλους τους λαούς των Βαλκανίων. Η μνήμη του Βυζαντίου και η Ορθοδοξία εξουδετέρωναν τις εθνοτικές διαφορές, οδηγώντας τους λαούς προς την ευημερία. Ο Ρήγας Φεραίος ήξερε τι έλεγε, όταν πρότεινε Βαλκανική δημοκρατία.

Ένας φιλότουρκος Άγγλος πρέσβης:

«Ο συνεταιρισμός των Αμπελακιωτών έδωσε στην οικουμένη ένα μάθημα πρακτικής σχετικά με τις εμπορικές εταιρίες: δημιούργησε ένα μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της Ευρώπης, μιας εταιρίας κεφαλαίων και εργατών, που διευθυνόταν επιδέξια, οικονομικά και με επιτυχία, και που τοποθετούσε στο ίδιο επίπεδο τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της εργασίας»9.

Στη μακρινή Αυστροουγγαρία, οι Βλάχοι από τη Μοσχόπολη της σημερινής Αλβανίας:

«Το Miskolc(Μίσκολτς) ήταν ενταγμένο στο ευρύτερο δίκτυο στο όποιο είχαν ακμάσει από τον 17ο αιώνα οι τρανσυλβανικές κομπανίες, αλλά και οι σποραδικά ανεπτυγμένες εγκαταστάσεις Οθωμανών υπηκόων, από την εποχή πού ακόμη οι περιοχές αποτελούσαν οθωμανικές κτήσεις. Σύμφωνα με απογραφή του 1783, από τους 12.767 κατοίκους της πόλης οι 212 ήταν μη ουνίτες Έλληνες, οι 82 Εβραίοι, ενώ σε απογραφή του 1792-1793 απαντούν 97 έλληνες οικογενειάρχες. Το 1817, όπως μας πληροφορεί σύγγραμμα με στατιστικά στοιχεία τού νομού Borsod, όπου υπαγόταν διοικητικά το Miskolc, οι μη ουνίτες Έλληνες10, μολονότι αποτελούσαν το 1/463 του πληθυσμού του νομού, κατείχαν ακίνητα, βοσκοτόπια, και ως προς τα ιδρύματα τουςκανένα έθνος δέν μπορεί νά τους παραβληθεί…»11.

Ο τραπεζίτης, βιομήχανος, εφοπλιστής και Βαρόνος Γεώργιος Σίνας(1783-1856), αναφερόμενος στις τιμές που του έκαμε ο Αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας έγραψε:

«… Μόνο τον τίτλο και τα παράσημα, τα οποία δεν εκπροσωπούν πάντοτε την αξία μου, μου έδωσε ο τόπος αυτός. Τον πλούτο μου απόχτησα με τον ιδρώτα του προσώπου μου ως Μοσχοπολίτης. Στην καταγωγή μου αυτή οφείλω την αξία μου και με αυτήν έχω θησαυρίσει τον πλούτο μου…».

Ο Βλάχος δάσκαλος του Γένους, Δανιήλ Μοσχοπολίτης, όταν, καλούσε τα Βαλκάνια να μάθουν τη ρωμαίικη γλώσσα:

«Αλβανοί, Βλάχοι, Βούλγαροι Αλλόγλωσσοι, χαρήτε/ Κι έτοιμασθήτε όλοι σας, Ρωμαίοι να γενήτε./ Βαρβαρικήν αφήνοντες γλώσσαν, φωνήν και ήθη,/ όπου στους απογόνους σας να φαίνωνται σαν μύθοι./ Γένη σας να τιμήσετε, όμού και τάς Πατρίδας,/τάς Άλβανοβουλγαρικάς κάμνοντες Ελληνίδας […] Λαοί οι πριν αλλόγλωσσοι, αλλ’ ευσεβείς τα θεία,/”Ρωμαίων ν’άποκτήσετε γλώσσαν καί όμιλίαν./ Μεγάλως ωφελούμενοι και στό επάγγελμα σας,/Κ’ εις όλα τα εμπορικά επιχειρήματα σας.[…]»12.

Αυτά τα λίγα που παραθέσαμε καθιστούν ανούσια και απολύτως λανθασμένη τη συζήτηση, που ξεκίνησε. Το υποτελές Κράτος και η σημερινή μονοφυσίτικη «Εκκλησία» κρύβουν την ιστορία, γιατί δεν βολεύονται από μία επιστροφή στην πολιτική και εκκλησιαστική δημοκρατία. Οι σημερινές πολιτικές, θρησκευτικές και πνευματικές ηγεσίες ολοκληρώνουν ό,τι ξεκίνησαν οι Βαυαροί.

Ως άλλες συντεχνίες, καθηλώνουν τη θεία δυνατότητα των ανθρώπων, ώστε οι ίδιες να διατηρήσουν τη νομή της περιουσίας και εξουσίας. Με αυτή τη θρησκευτική και πολιτική ηγεσία, δεν μπορεί να ευοδωθεί το όραμα του σερ Στίβεν Ράνσιμαν: «Η Ορθοδοξία θα είναι η θρησκεία του 21ου αιώνα».

Αυτό θα έρθει, όταν απορρίψουμε τα ψέματα, συνδέσουμε την αθλιότητα, που ζούμε, με την πίστη μας και ξαναμάθουμε τι πάει να πει εκκλησία του λαού, του πιστού στις δυνάμεις και στις δυνατότητες του, διότι «θεοί εσμέν». Θα απελευθερωθούμε, απελευθερώνοντας τον πλανήτη, όταν επαναφέρουμε την αληθή ουσία του χριστιανισμού στην ελληνική του βάση. Όσοι έχουν μάθει να διαιρούν την Ελλάδα σε προ και μετά Χριστό εποχή, να θυμούνται: «Τα Ευαγγέλια είναι η τελευταία και η πιο υπέροχη έκφραση της Ελληνικής μεγαλοφυΐας, όπως η Ιλιάδα ήταν η πρώτη της έκφραση». Αυτά είναι τα λόγια της φιλοσόφου Σιμόν Βέιλ (1909-1943) . Να ξαναθυμηθούμε ότι η θρησκεία έχει στενή σχέση με το χρέος:

«Ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Ντέηβιντ Γκραίμπερ διακρίνει στις προκαπιταλιστικές χιλιετίες εναλλαγές μεταξύ περιόδων σχετικής κοινωνικής ειρήνης και ανερχόμενων συστημάτων πίστωσης, και περιόδων σύγκρουσης και λεηλασίας στις οποίες η πίστωση συρρικνωνόταν ή κι εξαφανιζόταν ολότελα για ν’ αντικατασταθεί από συναλλαγές με πολύτιμα μέταλλα ή άλλες μορφές ρευστού. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης σπάνιζαν σε τέτοιες περιόδους και τα δίκτυα που στηρίζονταν σ’ αυτές έφθιναν. Χωρίς ιωβηλαία οι οικονομίες οδηγούνταν σε αποσύνθεση και οι κατεστραμμένοι λαοί αναζητούσαν διέξοδο σε πολέμους»13.

Να μάθουμε ότι ο μαρξιστής οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον, πρωτεργάτης της μελέτης του χρέους στην αρχαιότητα, παρουσιάζει τον Ιησού ως επαναστάτη εναντίον των δανειστών14. Μαζί με το ευαγγέλιο έχουμε ξεχάσει τον Ιησού με το φραγγέλιο, που των κολλυβιστών τας τραπέζας ανέστρεψεν. Ο Χάντσον έχει πει ότι «Η επανάσταση του 21ου αιώνα θα γίνει κατά των τραπεζιτών» και αυτή πρέπει να είναι η βαθύτερη ουσία της πολιτικής σήμερα. Η Ορθοδοξία και η Ελληνικότητα θα ξαναγίνουν αυτό που τους αξίζει και θα παίξουν τον παγκόσμιο ρόλο τους, όταν εμείς αποκαταστήσουμε τον θεσμό της εκκλησίας σε όλες του τις εκφράσεις. Όταν θα ξαναγίνουμε αγαπητική κοινότητα ανθρώπων και ερωτική εκκλησία του δήμου. Η Πίστη στον εαυτό μας και στον διπλανό μας είναι η Πίστη προς τον Θεό. Αν η κοινότητα των ανθρώπων ζει και δημιουργεί, καμία ολιγαρχία δεν μπορεί να την ελέγξει.

«Εάν ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών». (Ιωάννης Καποδίστριας).

Ας ξεκινήσουμε από τώρα την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της πατρίδας, ανασυγκροτώντας των Ελλήνων τις Κοινότητες. Ας φτιάξουμε εκείνο τον άλλο Γαλαξία, που μας πρέπει.

Επεξηγήσεις

1  Μητροπολίτης Περγάμου, Ιωάννης Ζηζιούλας, “Ελληνισμός και Χριστιανισμός: Η συνάντηση των δυο κόσμων, 1976.

2   Πρακτικά τῆς Ὁλομέλειας τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, Συνεδρία 2.4.1987, σελ. 5076.

3    Πηγή είναι το άρθρο Ελευθέριου Σκιαδά, “Οι 300 διάσπαρτοι σε όλη την πρωτεύουσα ναοί και ναΐσκοι που γλύτωσαν κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, αλλά ξεπουλήθηκαν με νομοθετική ρύθμιση στις αρχές του 1835, εφημ. “Κυριακάτικη Δημοκρατία», αναδημοσίευση από hellasorthodoxy.blogspot.gr, “Πώς οι Βαυαροί αφάνισαν τα εκκλησάκια των Αθηνών. Ο Ελευθέριος Σκιαδάς είναι δημοσιογράφος, ιστορικός και πολιτικός. Διετέλεσε αντιδήμαρχος Αθηναίων, επί δημαρχίας Ντόρας Μπακογιάννη. Είναι διαχειριστής του εξαιρετικού ηλεκτρονικού περιοδικού «Μικρός Ρωμηός».

4  Όπως πιο πάνω.

5  Στο σχολικό βιβλίο “ΝΕΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”, ΕΝΟΤΗΤΑ 18 “Από την άφιξη του Όθωνα (1833) έως την 3η Σεπτεμβρίου 1843”, Κεφ. 31 “Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδας” (http://eclass.sch.gr/modules/document/)

6  Ηλ.Τσιτσέλη, “ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΚΑ ΣΥΜΜΙΚΤΑ”, Α΄σ.656.

7  Πηγή των πληροφοριών αυτού του κεφαλαίου: Αγγελοδιονύση Δεμπόνου, “Η Κεφαλονιά στον Αστερισμό της Παρθένου”.

8 Ν.Ι. Πανταζόπουλος (1912-2001): “Ο Ελληνικός Κοινοτισμός και η νεοελληνική κοινοτική παράδοση”.

9  Ο Άγγλος ιστορικός και πρέσβης της Αγγλίας στη Οθωμανική Αυτοκρατορία David Urquhart(Ούρκχαρτ).

10 «Μη Ουνίτες Έλληνες» είναι οι ορθόδοξοι, που δεν υπέκυψαν στις πιέσεις της Παπικής και Αυτοκρατορικής εξουσίας να αναγνωρίσουν τον Πάπα ως αρχηγό της εκκλησίας.

11 Μελέτη Όλγας Κατσιαρδή-Hering: ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, ΚΟΜΠΑΝΙΑ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ TOY MISKOLC (1801), ηλεκτρονική έκδοση “Εώα και Εσπέρια”, 2007, της “Εταιρείας Έρευνας των Σχέσεων του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού με τη Δύση”.

12 Η απλή Ρωμαϊκή ήταν η ελληνική γλώσσα. Με τον τρόπο των αρχαίων Ελλήνων, αποκαλούσαν «βαρβαρική» τη γλώσσα και τα ήθη, που έχουν οι αλλόγλωσσοι. Με τον τρόπο των Βυζαντινών, οι Αλβανοί, οι Βλάχοι και λοιποί αλλόγλωσσοι αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι».

13   Άρθρο Σπύρου Μαρκέτου: “Το χρέος για αρχάριους. Μία ιστορική επισκόπηση”. (12/10/2018, ιστοσελίδα debtfree.gr)

14  Michael Hudson, The Lost Tradition of Biblical Debt Cancellations.

Comments
  1. Comment From Αρτεμισία
    30/12/2018 at 20:05

    Πατριώτη χριστιανέ, γιατί ταυτίζεις τον εαυτό σου με το δήμο, κατά πως έκανε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος, που έλεγε το κράτος είμαι εγώ”; Κράτησε την άποψή σου για τον εαυτό σου κ προώθησέ τη στη συνέλευση του λαού (αυτή είναι στη νέα ελληνική η αντίστοιχη έκφραση της αρχαίας εκκλησίας του δήμου) με το διάλογο κ σύμφωνα με την αρχή της πλειοψηφίας, που είναι ο κανόνας λειτουργίας της δημοκρατίας κ ορίζει, να γίνεται αυτό που αποφασίζουν οι περισσότεροι, με δικαίωμα της μειοψηφίας σε διαχωρισμό κ αποχή. Είναι κι άλλοι εδώ, δεν είσαι μόνο εσύ.

  2. Comment From Odyssey
    31/12/2018 at 00:57

    Επειδή δεν βλέπω στο κείμενο κάποιον να ταυτίζει τον εαυτό του με τον Δήμο, σε παρακαλώ βοήθησε με να το δω.
    Προσωπικά είδα μία ιστορία, από αυτές που δεν λέγονται πια. Και το θέμα που μπορεί να περιμένει κάποιος είναι αν αυτά που περιγράφονται είναι αληθή και τι πρέπει να γίνει. Πάντως, κάθε τι που γράφεται σήμερα, είναι μία γνώμη -μία δόξα-, η οποία απευθύνεται πάντα στον μόνο αρμόδιο να αποφασίζει: Στον λαό, οργανωμένο σε κοινότητες ανθρώπων – εκκλησίες του δήμου – συνελεύσεις του λαού.
    Πριν απ’ όλα λοιπόν, ας ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε παντού εκκλησίες, αλλιώς οι γνώμες πάνε στο βρόντο.

    Κατά τα άλλα, αρχή της δημοκρατίας είναι η επιδίωξη ομοφωνίας και όχι η αρχή της πλειοψηφίας. Τουλάχιστον εκείνοι που έφτιαξαν τη δημοκρατία, είχαν για σκοπό την επίτευξη της μέγιστης δυνατής ενότητας. Αλληλέγγυας ενότητας.
    Χωρίς ενότητα, η κατεχόμενη πατρίδα δεν λευτερώνεται. Η χαρά της τραπεζικής αυτοκρατορίας και κάθε αυτοκρατορίας είναι το “διαίρει και βασίλευε”. Η αποχή, λόγω διαφωνίας, σε περιόδους αγώνα για την απελευθέρωση δεν βοηθάει.

    Καλή Αποκοπή, λένε στα μέρη μου, πριν πούνε “Καλή Χρονιά”.

  3. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 15:49

    Η συνεννόηση κ η συναίνεση είναι πάντα επιθυμητές. Αλλά δεν εκπληρώνονται ποτέ ολοκληρωτικά. Όπως μας λέει κ η “Ελληνική Νομαρχία, Ανωνύμου του Έλληνος”, “οι άνθρωποι δεν έχουσιν όλοι τας αυτάς θελήσεις”. Η ομοφωνία-που ΔΕΝ είναι η αρχή της λειτουργίας της δημοκρατίας-προκρίνεται σε πρωτοβουλίες κ εγχειρήματα, όπου υπάρχει μεγάλη απόκλιση απόψεων-συμφερόντων κ η συμμετοχή είναι προαιρετική, όπως π.χ. διακρατικά όργανα (ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Κοινότητα κάποτε κ.α.). Εκεί ισχύει το VETO, δλδ αν έστω κ ένα μέλος προβάλλει VETO, η όποια πρόταση μπλοκάρεται. Παραλλαγή της ομοφωνίας είναι η αρχή των πολλών ταχυτήτων, που αν κατάλαβα, ισχύει κ στην πρωτοβουλία του Χρίστου-κ σωστά ισχύει-.

  4. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 16:01

    Όμως σε κοινωνίες ή συλλογικότητες, όπου υπάρχει αλληλοεξάρτηση κ πρέπει να βρεθή υποχρεωτικά ένας κοινός βηματισμός, όπως είναι π.χ. τα εθνικά κράτη, αλλά κ σωματεία, ομοσπονδίες κλπ., δεν μπορούν να ισχύσουν αυτές οι αρχές. Η δημοκρατία, από την αρχή της εμφάνισής της (στην Αθήνα της 1ης χιλιετίας π.Χ.) λειτουργεί με την αρχή της πλειοψηφίας. Προκρίνεται δλδ η άποψη που θα πλειοψηφίση. Δίνεται όμως στη μειοψηφία η δυνατότητα της αποστασιοποίησης-αποχής από την εκτέλεση της απόφασης.

  5. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 16:24

    Στον αντίποδα της αρχής της ομοφωνίας βρίσκεται ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, όπου η μειοψηφία είναι υποχρεωμένη να εκτελεί τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, παρ’ ότι διαφωνεί με αυτές. Μ’ αυτή την αρχή έχουν λειτουργήσει μέχρι κ σήμερα τα κομμουνιστικά κόμματα στις εσωτερικές τους διαδικασίες, όχι όμως κ σε μετωπικούς φορείς, όπου συμμετέχουν κ αυτά με την αρχή της πλειοψηφίας κ με δικαίωμα αποχής.Εγώ πάντως, για διάφορους λόγους απορρίπτω γενικά κ για όλες τις περιπτώσεις το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, αλλά η επιχειρηματολογία που έχω, δεν είναι αυτής της ώρας.

  6. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 16:47

    Όσον αφορά στις εκκλησίες, λες ότι δεν ταυτίζεις τον εαυτό σου με το “δήμο” κι απ’ την άλλη λες, ότι πρέπει να ιδρυθούν παντού “εκκλησίες του δήμου”=συνελεύσεις του λαού. Γιατί ανακατεύεις την αρχαία έκφραση με τη νεοελληνική, τη στιγμή που οι λέξεις έχουν πάρει σήμερα διαφορετική σημασία; Η λέξη δήμος χρησιμοποιείται για τη δημοτική αρχή (μονολεκτικά), ενώ η λέξη εκκλησία χρησιμοποιείται για τη θρησκευτική σύναξη, όπως επίσης κ για τα κτήρια της σύναξης-λατρείας. Αυτό δημιουργεί σύγχυση. Εκκλησία λες λοιπόν τη λαϊκή συνέλευση ή τη χριστιανική σύναξη; Ή μήπως θες να ταυτίζεις αυτά τα δυο;

  7. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 17:00

    Την άποψή μου, αναλυτικά, για το ζήτημα της σχέσης κράτους κ Εκκλησίας (θρησκείας), όπου κ αναφέρεται η ανάρτηση, θα τη γράψω αμέσως παρακάτω. Επειδή όμως πιάνει σχετικά μεγάλο χώρο, η συσκευή μου, τουλάχιστον δεν τη στέλνει. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να τη στείλω μέσω του υπολογιστή του Χρίστου. Αν δεν πάει ούτε έτσι, θα πρέπει να γραφτή στο Φόρουμ.

  8. Comment From Αρτεμισία
    05/01/2019 at 17:27

    Να διορθώσω όμως κάτι που έγραψα πιο πάνω: Η λέξη εκκλησία δε σημαίνει πια σήμερα τη σύναξη των χριστιανών, όπως στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, αλλά το σύνολο των πιστών ενός χριστιανικού δόγματος κ απ’ αυτά υπάρχουν πολλά, καθώς η διαδικασία ξεκίνησε με το σχίσμα της μέχρι τότε ενιαίας Εκκλησίας κ συνεχίστηκε κατοπινά.

  9. Comment From Αρτεμισία
    07/01/2019 at 21:43

    Διάβασα μόνο μέχρι τα πρώτα μπλε γράμματα κ ήδη προβληματίστηκα. Απαντώ λοιπόν μόνο πάνω σ’ αυτό το απόσπασμα. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει, για την προέλευση της σημερινής λέξης εκκλησία κ τη σχέση της με την αρχαία εκκλησία του δήμου. Μέχρι τώρα δεν το ήξερα κ παρ’ ότι μου φαινόταν παράξενο, δεν είχα ποτέ σκεφτεί, να συσχετίσω αυτά τα δυό. Ώστε η σύναξη των πρωτοχριστιανών τους έδινε τη δυνατότητα, να ασκήσουν ελεύτερα την κοινωνική τους ζωή αναμεταξύ τους, σύμφωνα με τα πιστεύω, τις αξίες κ τις αρχές τους, μέσα σε μιαν επικράτεια υποδουλωμένων λαών. Όμως είναι βέβαιο, ότι οι χριστιανοί ποτέ δεν επιδίωξαν ούτε την ιδιοποίηση ούτε καν απλά την ανατροπή της εξουσίας. Αυτό δηλώνεται καθαρά στα χριστιανικά Ευαγγέλια, με το γνωστό “τα του καίσαρος τω καίσαρι…..” κι ακόμα με τα λόγια του Χριστού, στην απολογία του στο δικαστήριο, ότι η εξουσία του δεν είναι κοσμική (πολιτική) αλλά πνευματική. Μπορεί βέβαια να απορήσει κανείς, γιατί οι χριστιανοί καταδιώχτηκαν με τόση μανία από την εξουσία, αφού ποτέ δε θέλησαν να την πειράξουν. Μα για τον ίδιο λόγο, που σταυρώθηκε κ ο Χριστός: Επειδή ο ενάρετος άνθρωπος γίνεται αντικειμενικά επικίνδυνος για τους κακοήθεις κ τους κακόβουλους, έστω κι αν το μόνο που επιδιώκει είναι, να ζήση με τις αξίες κ τις αρχές του, χωρίς να πειράζη κανένα. Οι αξίες κ ο τρόπος ζωής του Χριστού ήρθαν με την εξάπλωσή τους σε αντίθεση με τα συμφέροντα των ισχυρών κ απείλησαν την εξουσία τους.
    Τι θα γινόταν όμως, αν η τυραννική εξουσία που τους καταδίωκε, έφευγε άξαφνα από τη μέση; Αυτό έγινε πραγματικότητα επί Μ. Κωνσταντίνου κ αρχικά επικράτησε ανεξηθρησκεία. Ο αυτοκράτορας όμως φαίνεται να είχε άλλα σχέδια. Σκοπός του ήταν να αξιοποιήση τη χριστιανική θρησκεία για την επανίδρυση της αυτοκρατορίας του σε μια νέα βάση. Έτσι προήδρευσε στην πρώτη οικουμενική σύνοδο των χριστιανών, για να ελέγξει την εξέλιξη του κινήματος, χωρίς καν να είναι ο ίδιος χριστιανός. Αυτό σήμερα το λέμε καπέλωμα. Αργότερα έγιναν διωγμοί των άλλων θρησκειών. Η νέα αυτοκρατορία έπρεπε να βασίζεται σε μια ορισμένη θρησκευτική αντίληψη κ μάλιστα τέτοια, που να υπηρετή τα συμφέροντά της. Είναι λάθος αυτό που λέγεται, ότι στο Βυζάντιο η Εκκλησία δεν απόχτησε ποτέ την εξουσία, αλλά επιδίωκε πάντα τη συνεννόηση μαζί της. Στον τρόπο οργάνωσης της Εκκλησίας διέφεραν μόνο Αν. κ Δυτ. Αυτοκρατορία. Στο Βυζάντιο η ιεραρχία είχε την πνευματική εξουσία,ενώ ο αυτοκράτορας την πολιτική. Κατά τα άλλα,Εκκλησία ήταν όλοι τους.
    Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξά ο πατριάρχης
    κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσιόνταν οι κολόνες.
    Κάτι ανάλογο έκαμε μερικούς αιώνες αργότερα κ ο θρησκευτικός, κοινωνικός κ πολιτικός αναμορφωτής, Προφήτης Μωάμεθ. Στη βάση ορισμένων αξιών κ αρχών, που δε διέφεραν κ πολύ απ’ αυτές του χριστιανισμού, συγκρότησε το κράτος των αραβικών λαών. Και τώρα θα αναρωτηθή κανείς: Αν κάποιες αξίες κ αρχές είναι καλές, πού είναι το κακό, να γίνουν η βάση συγκρότησης ενός κράτους; Το κακό είναι στο ότι αυτές οι αξίες κ αρχές στηρίζονται σε μια ορισμένη κοσμοθεωρία (κοσμοείδωλο), που δεν είναι αποδεχτή από το σύνολο των ανθρώπων. Αντικειμενικά δλδ η κάθε κοσμοθεωρία δεν είναι για όλους σωστή. Εξ άλλου όλες οι κοσμοθεωρίες έχουν ατέλειες, από τη στιγμή που η απόλυτη αλήθεια θα μείνη απρόσητη στον άνθρωπο. Αν μέσα σε αυτές τις θρησκειο-κρατικές κοινότητες (δε λέω θεοκρατικές, γιατί ο Θεός κρατεί ούτως η άλλως παντού κ δε στέκει, να του φορτώνωμε δικές μας λαθροχειρίες) εμφανιστή άξαφνα κάποιος με διαφορετική αντίληψη για το Θεό, αυτός δεν έχει θέση μέσα σ’ αυτές τις κοινωνίες, όπως δεν είχε θέση ένας αλλόθρησκος μέσα στις εκκλησίες των πρωτοχριστιανών, με αποτέλεσμα φυσικά να έχη δυσάρεστες συνέπειες. Η συγκρότηση ενός κράτους στη βάση μιας ορισμένης κοσμοθεωρίας είναι ο λεγόμενος φονταμενταλισμός, που συνιστά μια μορφή ολοκληρωτισμού. Γι’ αυτό καταξιώθηκε στην Ευρώπη, με την έξοδο από το Μεσαίωνα κ προκρίνεται από τότε ο χωρισμός του κράτους από τη θρησκεία, καθώς κ η ισοτιμία όλων των θρησκευτικών δογμάτων.

  10. Comment From Odyssey
    07/01/2019 at 22:42

    Από το 2010 , που ξεκίνησαν οι λαϊκές συνελεύσεις μέχρι σήμερα, στις συνελεύσεις, που συμμετείχα τα ποσοστά έγκρισης μιας απόφασης υπερέβαιναν το 90% και ακουμπούσαν πολλές φορές το 100%.

    (Και η πρόσφατη απόφαση ενός επιμελητήριου, στο ΔΣ του οποίου συμμετέχουν ΚΚΕ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για ένα σοβαρότατο θέμα η απόφαση ήταν ομόφωνη)
    Αυτό, αν το θέλεις γίνεται. Αν δεν θέλεις ενότητα, και μάλιστα με σκοπό σοβαρότατο- την Απελευθέρωση της πατρίδας- γράφεις όσα πιο πάνω έχεις γράψει.
    Συμπεράσματα αντλούμε από την εμπειρία και όχι από θεωρίες.

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

  11. Comment From Αρτεμισία
    14/01/2019 at 17:48

    Δεν είπα, ότι σε ένα συλλογικό όργανο δεν μπορεί να βγει μια ομόφωνη απόφαση. Το να συμφωνούν όμως όλοι σε μιαν άποψη, είναι σπάνιο. Τί σημαίνει “αν το θες, γίνεται”; Ίσως εννοείς, ότι πρέπει όλοι να συμφωνήσουν με την άποψή σου. Στην αντίθετη περίπτωση, που καποιος δε συμφωνεί μαζί σου, συμπεραίνεις αυτόματα, ότι δε θέλει την ενότητα με στόχο την εθνική κ λαϊκή κυριαρχία. Είναι ένα εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα, χωρίς λογική βάση.

  12. Comment From Αρτεμισία
    14/01/2019 at 18:02

    Οι λαϊκές συνελεύσεις, σαν αυτές του κινήματος των πλατειών κ των κίτρινων γιλέκων σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνούμε, ότι δεν είναι θεσμοθετημένα όργανα λαϊκής εξουσίας, αλλά όργανα αγώνα, που σχηματίζονται αυθόρμητα κ ο όποιος κανονισμός αποφασίζεται επί τόπου από τους παρόντες. Όταν μια πρόταση εξασφαλίζη τη μεγάλη πλειοψηφία των παριστάμενων, έτσι που να είναι δυνατή η πάρα πέρα προώθηση κ υλοποίησή της, δεν κάθεται πια κανείς να ασχοληθή με τους λίγους διαφωνούντες. Έτσι εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της πλειοψηφίας.

  13. Comment From Αρτεμισία
    14/01/2019 at 18:10

    Στα συνδικαλιστικά όργανα ισχύει, ως γνωστό, η αρχή της πλειοψηφίας. Δυστυχώς όμως οι αποφάσεις παίρνονται κατά κανόνα από τα διοικητικά συμβούλια, ενώ οι γενικές συνελεύσεις των μελών είναι πολύ σπάνιες. Για τα επιμελητήρια δεν ξέρω σχεδόν τίποτα, σχετικά με τους σκοπούς κ τον τρόπο λειτουργίας τους, εκτός από το ότι γίνονται εκλογές. Αλλά νομίζω, ότι κ αυτά λειτουργούν με την αρχή της πλειοψηφίας.

  14. Comment From Αρτεμισία
    14/01/2019 at 18:23

    Όσο για τις θεωρίες τώρα, είσαι της γνώμης, ότι είναι άχρηστες κ πρέπει να πεταχτούν στο σκουπιδοντενεκέ; Πάντως εγώ δεν αναφέρθηκα σε θεωρίες, αλλά στους διάφορους τρόπους λήψης των αποφάσεων, στα συλλογικά όργανα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Upload File

You can include images or files in your comment by selecting them below. Once you select a file, it will be uploaded and a link to it added to your comment. You can upload as many images or files as you like and they will all be added to your comment.