ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Ο θεσμοποιημένος νεοφιλελευθερισμός τορπίλισε τη σύγκλιση στην ΕE
Monday
26/10/2020
21:50 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Ε.Ε. Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR:Οι λαοί φαίνεται να δυσπιστούν όλο και περισσότερο στο ευρωπαϊκό εγχείρημα και μόνο ο φόβος για χειρότερες εξελίξεις τους κρατά ακόμα προσκολλημένους σε αυτό.

Και εμείς νομίζαμε, πως τους λαούς τους ΚΡΑΤΑ, η δόλια παραπλάνηση, ο εκβιασμός και η εξαγορά, η καταστολή και τα αντίποινα, η ΠΟΛΙΤΙΚΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ, η πέμπτη φάλαγγα, η tina την οποία πρεσβεύετε και τόσο πολύ διαφημίζετε (εδώ αλλά και εδώ) κύριε Καθηγητά.

._

 

 

Κ. Μελάς , 22 Οκτωβρίου 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

 

Αιτία για την αποτυχημένη πορεία της σύγκλισης των οικονομιών, που αποτελούσε υπαρξιακό λόγο δημιουργίας της Ευρωζώνης, είναι αναμφίβολα ο νεοφιλελευθερισμός. Με άλλα λόγια, οφείλεται στην ασκούμενη πολιτική της συνεχούς δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά και στην γενικότερη αρχιτεκτονική του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του ενιαίου νομίσματος. Η Γερμανία και οι σύμμαχοί της, είναι αυτοί που φέρουν την ευθύνη γι’ αυτές τις επιλογές.

Οι αρχιτέκτονες των οικονομικών θεσμών της ΕΕ δημιούργησαν ένα άκαμπτο και χωρίς δυνατότητα επιλογών πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας. Υιοθέτησαν εξ ολοκλήρου τις αποφάνσεις της νεοφιλελεύθερης αντίληψης και της νέας κλασικής μακροοικονομίας, επιλέγοντας τη θέσπιση απλών κανόνων ως μέσων άσκησης της οικονομικής πολιτικής, αποκλείοντας έτσι οποιαδήποτε μορφή διακριτικής πολιτικής.

Οι κανόνες είναι ένα σύνολο απλών και προκαθορισμένων κατευθυντηρίων γραμμών οικονομικής πολιτικής, που ανακοινώνονται δημοσίως. Αναφέρονται σε μεγέθη ελεγχόμενα πλήρως από τους ασκούντες την οικονομική πολιτική. Συνήθως, οι κανόνες είναι σταθεροί και ως εκ τούτου χαρακτηρίζονται ως παθητική πολιτική.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

Ανθρώπινα δικαιώματα: Ιδεολογικό όπλο και αυτοπαγίδευση της Δύσης
Monday
12/10/2020
23:01 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς
0

 

 

 

 

 

Κ. Μελάς, 12 Οκτωβρίου 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

 

Είναι παραδεκτό πλέον ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca  της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν τον μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρονομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Η σημερινή συγκρότηση της παγκόσμιας κοινωνίας δεν επιτρέπει να γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με τη στενή έννοια. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε εμφατικά ότι δεν αναφερόμαστε στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες. Αναφερόμαστε στην ίδια την ουσία του πράγματος. Δηλαδή, στα ανθρώπινα δικαιώματα που απορρέουν απλά και μόνο από την γυμνή και ανθρώπινη ιδιότητα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Γιατί η ΕΕ είναι καταδικασμένη να παίζει διεθνώς δεύτερο ρόλο
Tuesday
15/09/2020
20:52 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR: Η ανάλυση επί του τίτλου του άρθρου μπορεί να παρουσιάζει ενδιαφέροντα σημεία.

Όμως, σε σχέση με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, η περιγραφή μιας κατάστασης, πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν το ρητό, “μπορείς να με πεις και τσουκάλι, όχι όμως και να με βάλεις στη φωτιά“.

Κατά την γνώμη της G-M-R, αυτό που (μας) συμβαίνει είναι, “φωτιά στα μπατζάκια μας”.  Το “μας”, αφορά το σύνολο των “εργαζομένων και εκμεταλλευομένων” σε Εθνικό και Διεθνικό-Υπερεθνικό επίπεδο.

Η μειοψηφική αλλά ΑΡΤΙΑ οργανωμένη σε Εθνικό-Διεθνικό/Υπερεθνικό επίπεδο Δύναμη Εκμετάλλευσης των λαών, επιβάλλει τα “θέλω” της, εις βάρος του τρίπτυχου “Εργασία-Δικαιοσύνη-Δημοκρατία”.

Αναζητούνται οι δυνατότητες άρτιας οργάνωσης-ενότητας της ΑΔΥΝΑΜΗΣ (λόγω αδυναμίας θέλησης ενότητας-οργάνωσης) πλευράς, σε εθνικό-διεθνικό/υπερεθνικό επίπεδο.

Επειδή στα ΜΜΕ, ακόμα και της κάθε “ανεξάρτητης δημοσιογραφίας”, βρίθουν τα “δεν γίνεται” ή τα επί μέρους προτεινόμενα χωρίς τον βασικό στόχο-ολιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, ή τα “δείχνουμε τον στόχο (αλλά δεν δείχνουνε το τρόπο)”(*), ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ, παραθέτουμε την πιο πρόσφατη (από τις πολλές), παρέμβασή μας επί της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

(*) «Μη μας δείχνετε το στόχο

αν δεν μας πείτε τον τρόπο.

Γιατί οι στόχοι και οι τρόποι

συγχέονται τόσο σ΄αυτή τη γη,

που αν αλλάξεις τον τρόπο

αλλάζεις το στόχο

και στόχο άλλο δείχνουνε

τα νέα μονοπάτια».

ΦΕΡΔΙΝΑΝΔΟΣ ΛΑΣΑΛ

._

 

 

 

 

Κώσ. Μελάς, 13 Σεπ. 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Σ’ όλες τις διεθνείς κρίσεις της τελευταίας περιόδου η απουσία της ΕΕ ήταν κραυγαλέα, καταδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την ουσιαστική αδυναμία της να έχει ουσιαστικλη διεθνή παρέμβαση. Οι λόγοι που συνήθως αναφέρονται γι’ αυτή την αδυναμία της ΕΕ είναι η μη καταλληλότητα των μηχανισμών απόφασης που ακόμη βασίζονται στην ομοφωνία, η απουσία μιας αξιόπιστης αμυντικής δύναμης και η έλλειψη ηγετικών πολιτικών μορφών με διεθνή αναγνώριση και κύρος.

Παρότι μπορούμε να συμμεριστούμε τους παραπάνω λόγους, θεωρούμε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΕΕ ως προς την διεθνή της παρουσία στον καταμερισμό ισχύος προέρχονται από τον ίδιο τον τρόπο δόμησής της. Οι υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής ενοποίησης τα τελευταία χρόνια αναφέρονται στην ΕΕ ως το κυριότερο επίτευγμα του μετανεωτερικού κόσμου. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις αυτές η Ένωση διαφοροποιείται τόσο από τα συμβατικά κράτη του νεωτερικού κόσμου όσο και από τον προνεωτερικό κόσμο, δηλαδή το χάος που προηγήθηκε του κράτους και έπεται των αυτοκρατοριών.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Μόνο τα έθνη που αποδέχονται το ρίσκο του πολέμου μπορούν να τον αποτρέψουν
Saturday
12/09/2020
01:35 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς ΠΟΛΕΜΟΣ
0

Σχόλιο GMR: Ας διαβάσουμε λοιπόν το ξεσηκωτικό άρθρο του καθηγητή κυρίου Κώστα Μελά και ας ξεσηκωθούμε για να πολεμήσουμε.

Ας μεταφράσουμε την περί του ρίσκου του πολέμου πραγματεία του κου καθηγητή, στην δική μας αντίληψη περί ρίσκου, διότι οι αρθρογραφούντες “όσο η Ευρωεπιτροπεία επιτρέπει” (σχετικό σχόλιο εδώ) και Πολέμους κάνουν και την οικονομία Ανασταίνουν και την Δημοκρατία προστατεύουν, στα γραπτά τους.

Η δική μας λοιπόν αντίληψη περί πολεμικού ρίσκου, έχει να κάνει με Ρίσκο προσωπικό, όχι Ρίσκο του πλησίον.

Πολεμάμε λοιπόν με Ρίσκο προσωπικό (πόλεμος “ενώπιος-ενωπίω, μέσα στο θεματικό τους γήπεδο και κάτω από τη χωροταξική τους μύτη”) εναντίον των Φορέων της “πολιτικής του κατευνασμού”(*), πολεμάμε “με στρατηγική και τακτικούς ελιγμούς”(εδώ η επιστολή προς Γ. Μαργαρίτη), όπως ακριβώς μας υπενθυμίζει ο Γιώργος Σαχίνης στον πιο κάτω επίλογο του καταγγελτικού του άρθρου και όλα αυτά, για να είμαστε ικανοί και στην Ειρήνη και στον Πόλεμο:

https://www.neakriti.gr/article/editors-blogs/giorgos-sahinis-blog/1589324/stratigiki-diapragmateutikis-diaugeias-kai-apofasistikis-apotropis/

Ο κορυφαίος θεωρητικός της στρατηγικής στην αρχαία Κίνα, ο Σουν Τζου, έχει περιγράψει με σαφήνεια τις συνέπειες της κοντόφθαλμης επιλογής στα κεφαλαιώδη ζητήματα του σκληρού πυρήνα ύπαρξης μιας κρατικής οντότητας: «Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα».

Κάποια σχετική πρόταση, σχέδιο, στρατηγική, για το πως και ποιοί θα κάνουμε πόλεμο, Κύριε Μελά;

(*) διότι, πολλοί άνθρωποι/κυνηγοί ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ, άνθρωποι του πνεύματος και σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι θα νομίσουν πως είμαστε από άλλον πλανήτη αν ακούσουν πως πολεμάμε ΚΑΙ εναντίον των Φορέων, της ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ της Κύπρου (της κατεχόμενης και της υπόλοιπης διαρκώς προδιδόμενης), της εκχώρησης των Ιμίων στην Τουρκική δικαιοδοσία, της εισόδου στο Ευρώ (προηγούμενα και στην ΕΕ), της συγκάλυψης και της απόπειρας δολοφονίας Καραμανλή (του Ελληνα Πρωθυπουργού για όσους δεν κατάλαβαν) και της υπόθεσης Vodafone /δολοφονίας Κώστα Τσαλικίδη, των μνημονιακών εφαρμογών, της Συμφωνίας των Πρεσπών, των συμφωνιών με Ιταλία-Αίγυπτο.

._

 

 

 

Κώσ. Μελάς, 11 Σεπτεμβρίου 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Η πρόσφατη ελληνοτουρκική κρίση έχει επαναφέρει στο προσκήνιο το διαχρονικό ζήτημα του τρόπου αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής και ειδικότερα το ρίσκο του πολέμου. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, έχουν σχηματιστεί στον ελληνικό χώρο δύο βασικές αντιλήψεις: η λεγόμενη πολιτική του κατευνασμού και η λεγόμενη πολιτική της ενεργούς αποτροπής.

Η πολιτική του κατευνασμού θεωρεί (ακόμη;) ότι διαμέσου των συνεχών διαπραγματεύσεων με βάση τους υπάρχοντες κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, υπάρχουν οι δυνατότητες να μετατραπεί η Τουρκία σε δημοκρατικό κράτος ευρωπαϊκού τύπου, ή τουλάχιστον να αμβλύνει την επιθετικότητά της. Και συνεπώς να αρχίσει να επικοινωνεί με αντίστοιχο τρόπο, προκειμένου να επιλύσει τις υπάρχουσες διαφορές της, όχι μόνο με την Ελλάδα, αλλά και με τα υπόλοιπα όμορα ή μη κράτη.

Στα μύχια αυτής της αντίληψης κυριαρχεί, όχι μόνο ο φόβος του πολέμου και του βίαιου θανάτου, αλλά η ολοκληρωτική άρνηση του πολέμου ως ύστατου μέσου επίλυσης των διανθρώπινων και διακρατικών διαφορών. Ο πόλεμος στην αντίληψη αυτή θεωρείται όχι μόνο κακό, αλλά αφύσικο γεγονός! Αντιδιαστέλλεται μάλιστα με την “καλή” πολιτική. Χρειάζεται, πάση θυσία, λοιπόν, να χαλιναγωγηθεί το “κακό” από το “καλό”. Έχοντας πεισθεί ότι ο πόλεμος είναι αφύσικο γεγονός, αρχίζουν να συμπεριφέρονται ως εάν ο πόλεμος όντως αντιπροσωπεύει μια αφύσικη κατάσταση, μέχρις ότου η δύναμη των πραγμάτων τους διαψεύσει.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Οι διανοούμενοι και ο κουβάς της “γενικής ελευθερίας”
Thursday
03/09/2020
20:39 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Ιντελιγκέντσια Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR: Το άρθρο, με τον εύστοχο χαρακτηρισμό περί “κουβά της γενικής ελευθερίας” επιβεβαιώνει την αξία της ρήσης του Μαρξ, “Όχι απλά να εξηγήσουμε, αλλά να αλλάξουμε τον κόσμο“.

Ο Μαρξ, μαζί με το Ένγκελς, θυσιάστηκαν μαζί με τα λόγια τους, γι αυτά ακριβώς τα λόγια τους.

Όμως, λόγω κυρίως του πρώιμου/με εξαιρετικά σύνθετες εγκεφαλικές επεξεργασίες, της εμφάνισης τους, ή και λόγω της ηλικίας τους και της φθοράς της υγείας στον αγώνα τους, δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μια μετατροπή επαναστατική, άλλωστε αυτή την μετατροπή την έβλεπαν σε μεγάλη κλίμακα στο απώτερο μέλλον σε συνδυασμό με την εκτατική και ποιοτική ανάπτυξη της εργατικής τάξης.

Γι αυτόν τον λόγο εξ άλλου (της μη άμεσης χρονικά σχέσης των Μάρξ-Ενγγκελς με κοινωνικοπολιτική ανατροπή), πολλοί σύγχρονοι διανοούμενοι του “κουβά της γενικής ελευθερίας” επικαλούνται, δίκην μαρξιστικού ανθρωπισμού (και κρατείστε το αυτό) μαρξιστικά επιχειρήματα, δείχνουν συμπάθεια στο μαρξισμό, ή ακόμα εμφανίζονται ως “κατά βάση μαρξιστές”.

Από όταν όμως ο μαρξισμός πέτυχε την ανατροπή, “δια χειρός Λένιν”, και μέχρι την ώρα που μιλάμε, ο “κουβάς της γενικής ελευθερίας”, ΔΕΝ ήταν το ίδιο ΑΝΕΚΤΙΚΟΣ, σε λενινιστικό περιεχόμενο.

Ο λόγος; Μα, ή “μετουσίωση των κειμένων σε πράξη”(*), αγαπητέ κύριε καθηγητά.

Εν κατακλείδι, ο κουβάς, σου βάζει έναν όρο: έχεις την ελευθερία να είσαι μαρξιστής, να εκπέμπεις όσες “κριτικές φωνές” θέλεις αρκεί να είσαι ΜΑΖΙ ΜΑΣ (να έχουμε και εσωτερική την αντιπολίτευση, όπως δίδαξε με επιτυχία το ανδρεοπαπανδρεϊκό πασοκ). Η δε κοινωνία, δεν κερδίζει από την “ειδικότητα” του διανοούμενου, αλλά από την ταύτιση του διανοούμενου με τον πόνο της, με την οιμωγή της, με την εξέγερσή της (2011,2012,2013,2014,…).

 

(*) Η μετουσίωση των μαρξιστικών και λενινιστικών κειμένων σε πράξη, γινόταν από τον Λένιν με εξαιρετικό ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ασφαλώς και με λάθη, το κυριότερο η έμπρακτη υποτίμηση των αγροτών σε σχέση με τους εργάτες που στιγμάτισε, με την κατάπνιξη της εξέγερσης της Κροστάνδης τον Μάρτιο του 1921, την σοβιετική επανάσταση), γι αυτό και ο “κουβάς της γενικής ελευθερίας” δεν ανέχεται λενινιστικό φορτίο.

Από την πλευρά της G-M-R, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε από τα παραπάνω, τον ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ, σε συνδυασμό με τον ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ (λόγων, ήτοι αρχές/ήθος-επιχειρησιακό σχέδιο και έργων, στο μέτρο της μικρότητας ημών και συναγωνιστών που μας ενέπνευσαν) και την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, με πλήρη συνείδηση της εν γένει μικρότητάς μας, αποτυπωμένα στην εδώ “ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΣΕ ΠΡΑΞΗ”.

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ (για περισσότερη εμβάθυνση για όποιον αναγνώστη/α επιθυμεί):

Η G-M-R θεωρεί χρήσιμο να επισημάνει, από διαπιστώσεις συνδικαλιστικής βιωματικής εμπειρίας, πώς οι φιλοσοφικές και επιστημονικές εργασίες, όπως και εν προκειμένω του καθηγητή κου Κώστα Μελά, που αφορούν την μετανεωτερικότητα και την μαζική δημοκρατία ενδεικτικά http://eranistis.net/wordpress/2018/05/09/%cf%80%ce%b1%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%b4%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bf%cοf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%b9%ce%ba%ce%ae/ , τον Ναρκισσισμό http://greek-market-research.com/article/metaneoteriki-epochi-kai-narkissistiki-apodrasi/ , τους (έξω από τον Χορό) Σύγχρονους Θεατές http://greek-market-research.com/article/sygchronoi-theates-archaia-ainigmata/ , ως προβληματισμούς επι κοινωνικών εξελίξεων, μπορούν να λαμβάνουν υπ’ όψιν τις επί της “εγγενούς ανισότητας των μερών”(**δικαιϊκή αναγνώριση της από τον Μαρξ πάλης των τάξεων) χειροπιαστές ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.

Συγκεκριμένα,

Την περίοδο 1985-1996 (ενδεικτικά Ν1264/82-ΠΔ16/1996), η οποία περίοδος έφερε το εργατικό δίκαιο πενήντα χρόνια μπροστά από τις περί δικαίου εργατικές & ΚΥΡΙΩΣ κομματικοσυνδικαλιστικές, διαθέσεις, προετοιμαζόταν- ηρθε και η τεχνολογική πρόοδος σε αυτοματισμούς, βιομηχανικών παραγωγικών εργατικών διαδικασιών και διοικητικών, λογιστικών και λοιπών υπαλληλικών εργασιών, επέφερε δε η τεχνολογική πρόοδος, τις εξής μεταβολές:

1) Απότομη και δραματική μείωση του αριθμού των χειρωνακτικών εργασιών και του αριθμού των χειρωνακτικά εργαζομένων (προηγούμενα βασισμένων στο αυστηρά συνεργειακό φορντικό μοντέλο παραγωγής, το οποίο ενίσχυε τους ιεραρχικούς και συναδελφικούς παραγωγικούς δεσμούς με θετικές συνέπειες και στην συνδικαλιστική-εργατική συνέργεια), με ταυτόχρονη εξατομίκευση της χειρωνακτικής, μεταβληθείσας πλέον σε μέσω κομπιούτερ, εργασίας-τηλεκατεύθυνσης των διαδικασιών της βιομηχανικής παραγωγής,

2) Μεγαλύτερη εξατομίκευση των εργασιών των “λευκών κολάρων”, μέσω της προόδου των εργασιών με ηλεκτρονικους υπολογιστές.

Σημειώνουμε το πραγματικό και σύνηθες περιστατικό, σε συνελεύσεις Εργατών, οι Εργάτες ακόμα και οι μεγαλύτερης ηλικίας, σήκωναν το χέρι ως μαθητές του Δημοτικού προκειμένου να ζητήσουν από το προεδρείο της συνέλευσης, ή συγκέντρωσης, να λάβουν τον λόγο.

Αυτό το Εργατικό Ήθος/Συνέργεια/Αλληλεγγύη, εν πολλοίς δημιούργημα του φορντικού μοντέλου παραγωγής, εξαφανίστηκε ΑΠΟΤΟΜΑ από το προσκήνιο μαζί με την μείωση του αριθμού των εργατών, την προαναφερθείσα εξατομίκευση της εργατικής δουλειάς και την υπερίσχυση των αυτοματισμών (λίγοι εργάτες έγιναν “διευθυντές” πολλών η μεγάλων μηχανών). Ταυτόχρονα, η πολύ “προχώ” εργατική νομοθεσία, έμεινε χωρίς την ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ εργατική υποστήριξη. Ο συνδικαλισμός χάνοντας την σύνδεση (και την σημαντική ως αριθμητικό εργατικό μέγεθος υποστήριξη) με το γεννημένο στο φορντικό μοντέλο παραγωγής εργατικό ήθος, προσκολλήθηκε ακόμα περισσότερο στην αγκαλιά των κομμάτων και των εργοδοτών.

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ αξιοποίησης των θετικών δεδομένων της δικαιϊκής και τεχνολογικής εξέλιξης (αντί ψάξιμο σε βιβλιοπωλεία, πολύγραφο, φωτοτυπίες, κλπ, διαθέσιμα πλέον, ιντερνετική πληροφόρηση-επικοινωνία/συνεργασία-διάδοση άποψης-γνώσης σε παγκόσμιο επίπεδο και αυτοστιγμεί), ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΠΛΕΟΝ την προσδεδεμένη στο σύστημα εξουσίας= μεγαλοεργοδοσία+αντιπροσωπευτικός κοινοβουλευτισμός, εργατική αντι-προσώπευση.

ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ τις παρακάτω αναλυτικά διατυπωμένες στα Α και Β παραμέτρους και ως “επιγραμματικό κερασάκι στην τούρτα”, το Γ:

Α) ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, εδώ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ) συνημμένο παραστατικό σχήμα των πρό μνημονίων(και σήμερα εν ονόματί τους) δυνατών εργατικών παρεμβάσεων (ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ σε: πληροφόρηση-διαβούλευση-συμμετοχή-έλεγχο) και εδώ τα ΚΙΝΗΤΡΑ για αυτές τις παρεμβάσεις, βάσει των οποίων κατανοούμε το τι σημαίνει ταξικός αγώνας, από το εθνικό επίπεδο ως το διεθνικό επίπεδο (αντιμετώπιση εργοδοτικής τάξης και πολιτικής της εκπροσώπησης-παγκοσμιοποίησης/αποεθνοποίησης-χρεοκρατίας)..

Β) ΤΗΝ, “σαν να μην τρέχει τίποτα”, ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (βλέπετε εντός http://greek-market-research.com/article/ergasia-dikaio/ Ενοικίαση Εργαζομένων-Προσωρινή Απασχόληση και η μοναδική παγκοσμίως σχετική ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ 4ης Ιουλίου 2002 της ΕΕΔΑ υπό την Προεδρία της αείμνηστης Αλίκης Μαραγκοπούλου-Γιωτοπούλου για την οποία, ενδεικτικά, http://greek-market-research.com/article/imda-aristovoylos-manesis/ , https://www.politeianet.gr/books/9786188167803-sullogiko-imda-idruma-maragkopoulou-gia-ta-dikaiomata-tou-anthropou-taiped-242376 ) .

Γ) Την ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ από την εφαρμογή των ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

 

(**) ενδεικτικά:”Κατά την εξέταση των σχετικών υποθέσεων η Αρχή διαπίστωσε:

α) την ευρεία έκταση της επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων των εργαζομένων και την ένταση της χρήσης μεθόδων παρακολούθησης.

β) την αναγκαιότητα και ταυτόχρονα τη δυσχέρεια εξειδίκευσης της στάθμισης και δικαιωμάτων στο πλαίσιο της εργασιακής σχέσης, η οποία χαρακτηρίζεται κατά κανόνα από μία εγγενή ανισότητα των μερών. …”, από

αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων – Αρχή Προστασίας …

www.dpa.gr › documentDisplay

... η οποία χαρακτηρίζεται κατά κανόνα από μία εγγενή ανισότητα των μερών. … Όπως προκύπτει και από την έννοια του εργαζόμενου στην παρούσα Οδηγία, …

 

._

 

 

 

Κώσ. Μελάς, 7 Ιουνίου 2020

 

 

Σημείωση GMR:   Καμία φορά γυρίζουμε πίσω για την περίπτωση που όλο και κάτι θα έχει διαφύγει της προσοχής μας. Όταν αυτό συμβαίνει να είναι και σημαντικό/ αξιόλογο για ανάγνωση αλλά και σχολιασμό θεωρούμε υποχρέωση μας να μην το τοποθετούμε στον κουβά της λήθης εξ΄αιτίας του “ανεπίκαιρου”

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Όπως σε όλα τα ζητήματα τα οποία αφορούν σε στιγμές του κοινωνικού βίου στην Ελλάδα, η υπερτίμηση ή η υποτίμηση του ρόλου που παίζουν οι διανοούμενοι αποτελεί δεσπόζον γεγονός στο δημόσιο διάλογο ειδικά την εποχή της βαθιάς κρίσης που διέρχεται η χώρα. Κατά την άποψή μου πρέπει να απαλλαγούμε τόσο από την υπερτίμηση όσο και από την υποτίμηση του ρόλου τους.

Ο διανοούμενος, αποφασίζοντας να εκφραστεί σχετικά με την κοινωνία, την ιστορία, το ον, τον κόσμο κ.τ.λ. εισέρχεται στο χώρο των κοινωνικών-ιστορικών δυνάμεων ως πολίτης και λόγω της “ειδικότητας” του εξασκεί επίδραση στην κοινωνία. Υπ’ αυτή την έννοια, η συνεχής καταγγελία της “εξουσίας των διανοουμένων” αποτελεί σίγουρα υπερβολή. Τούτο διότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η επίδρασή τους είναι τις περισσότερες φορές ελάχιστη. Σε κάθε ιστορική εποχή, ενώ στην αρχή παρατηρείται αμφισβήτηση των κατεστημένων συλλογικών παραστάσεων, στη συνέχεια και αρκετά γρήγορα επέρχεται ο εκφυλισμός.

Με το πέρασμα των χρόνων το βασικό όπλο των διανοουμένων, η κριτική στάση, δηλαδή η αναίρεση των προφανών και η καταγγελία όσων μοιάζουν αυτονόητα, εγκαταλείπεται. Προδίδουν τον κριτικό ρόλο τους και μεταμορφώνονται σε εκλογικευτές του υπάρχοντος και σε απολογητές της καθεστηκυίας τάξης. Πρόκειται για διαχρονικό φαινόμενο. Εν τούτοις, πάντοτε η κρίση της κριτικής αποτελεί εκδήλωση της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας. Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της εκδήλωσης αποτελεί η ενσωμάτωση του διανοουμένου στο σύστημα και η παρατηρούμενη γενικευμένη ψευδοσυναίνεση με τις έντονα συγκλίνουσες απόψεις.

 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

“Ο παράξενος κόσμος που δεν βρίσκεται πουθενά” – Κοινωνικός κατακερματισμός και αβεβαιότητα
Monday
24/08/2020
02:59 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Προτάσεις Απελευθερωτικής Συνέργειας Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR: Γιατί να μην παραθέσουμε (ΤΡΙΠΛΟΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΑ: αγωνιστικά/δικαιϊκά/πολιτικά όχι ιδιοτελώς κομματικά), δίπλα στο “γαλάζιο διαταξικό που μας ενώνει”, τα όσα, “ο Νόμος ΟΡΙΖΕΙ”, δεδομένου ότι οι έχοντες και κατέχοντες διαχειρίζονται ανεξέλεγκτα (Στρατηγική κατευνασμού ή Εθνική Στρατηγική;) την ιστορικά πανανθρώπινη αξία του “γαλάζιου διαταξικού” (Εθνική Ταυτότητα ή Εθνική Συνείδηση;).

Αυτό όμως, προϋποθέτει, βαθιά γνώση και ενσυναίσθηση(*) και της Ιστορίας (από που ερχόμαστε και ποιοι ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να είμαστε) και του Νόμου (ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ) και ασφαλώς προϋποθέτει και ΕΜΠΛΟΚΗ του Νόμου, όπου η δύναμη επιβάλλεται (εδώ το “διαταξικό” πάει περίπατο) επί της αδυναμίας. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση (ποιοτικά-ποσοτικά) για την όπου δει απαιτούμενη εμπλοκή του Νόμου, αποτελεί η “εγγενής ανισότητα των μερών” όπου το ΙΣΧΥΟΝ ΔΙΚΑΙΟ, αναγνωρίζει και προστατεύει την αδύνατη πλευρά της ταξικής σύγκρουσης συμφερόντων, δηλαδή, την εργατική τάξη.

Βέβαια, η εργατική τάξη διαθέτει εκ Θεού(;) Προστάτες, όπως λόγου χάριν, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ΛΑ.Ε., και ένα σωρό επίδοξους αντιπροσωποκοινοβουλευτικούς σωτήρες της (“γι’ αυτήν χωρίς αυτήν”). Αυτοί οι σωτήρες της εργατικής τάξης, με μια φωνή, λοιδορούν ΚΑΘΕ δικαιϊκή/νομική/δικαστική εμπλοκή σε θέματα εργαζομένων με το κοινό σλόγκαν “το θέμα δεν είναι νομικό, το θέμα είναι πολιτικό“, έτσι που η σύγκρουση των τάξεων να αφεθεί ως αδιαμφισβήτητο, αξιωματικό (εκ Θεού), ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΝΤΙ-ΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ, στα χέρια των αυτοχρησθέντων ως “αριστερών” πολιτικών κομμάτων.

Η G-M-R αντιτάσσει, την ΤΡΙΠΛΟΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΗ (βλέπετε στην αρχή) ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ όλων των Επιστημών που συνεισφέρουν στην υπέρ της εργατικής τάξης ΝΟΜΙΚΗ (και ακολούθως το “Νομικό” αποτυπώνεται στο Πολιτικό/Συνταγματικό) αντιμετώπιση όταν η εργατική τάξη πλήττεται (από την παράνομη δράση της εργοδοτικής τάξης, παρανομία που οι πολιτευόμενοι “αριστεροί” ονομάζουν “πολιτική διαφορά”), όπως, προστασία της προσωπικότητας και των προσωπικών δεδομένων, συνδικαλισμός και εργασιακές σχέσεις, ιατρική της εργασίας-ασφάλεια της εργασίας, υποστηριζόμενες από Ψυχολογία (ατομικά-κοινωνική-βιομηχανική), από σύνδεση αυτών με ατυχήματα μεγάλης έκτασης και ποιότητα ζωής σε εργασιακό/αστικό/ευρύτερο περιβάλλον (με την βοήθεια λοιπών επιστημόνων, χημικών, βιολόγων, μηχανικών περιβάλλοντος, κλπ).

Σημαντική ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Η προαναφερόμενη εγγενής ανισότητα των μερών, βρίσκει την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ αποθέωσή της κάτω από την μπότα του δίδυμου, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ (ΝΑΤΟ κλπ)-ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ.  Λόγω δε, της μαζί με την εχθρική στάση προς τον κατακτημένο νομικό πολιτισμό (για να μην κρίνεται η κομματική αυθεντία),  ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ των αριστερών σχημάτων στην λογική της πλουσιοπάροχα μισθοδοτούμενης ΑΝΤΙ-προσώπευσης (εδώ και δέκα χρόνια “τι κι αν είναι Κατοχή”), καταλείπεται πεδίον δόξης λαμπρόν, στην πατριωτική δηθενιά (δηθενιά=λεκτικό δάνειο από Β. Ασημακόπουλο) του ετέρου (υποστηρικτικού του τι κι αν είναι Κατοχή αντιπροσωποκοινοβουλευτισμού) πόλου, του ενδεικτικού τύπου “ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ“.

 

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το ΙΩΒΗΛΑΙΟ, κατανοούμε πληρέστερα την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ με τον συνδυασμό ΕΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ-ΠΙΣΤΗΣ (ΟΛΟΝ-ΘΕΙΟΝ), ιστορική ΕΞΕΛΙΞΗ του “ΓΑΛΑΖΙΟΥ”, εξέλιξη που έχει να κάνει με την ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ στην οποία τεράστιο ρόλο έπαιξαν προσωπικότητες/γεννήματα των ιστορικών στιγμών (ενδεικτικά Ρήγας Φεραίος, Θεόδ. Κολοκοτρώνης έως και το επίκαιρο παγκόσμιο παράδειγμα κατά της χρεοκρατίας, του Τομά Σανκαρά), όχι όμως και οι ιδιοτέλειες, όπως ενδεικτικά αναφέρουμε, την αντίθετη με τις πρωτοχριστιανικές εκκλησίες σημερινή εκκλησιαστική οργάνωση/συμπεριφορά και την πρόσφατη ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, αυτήν του “τι κι αν είναι Κατοχή” Αντι-προσωπευτικού Κοινοβουλευτισμού (αντίδοτο και με πιθανότητα αντιμετώπισης της ΕΦΑΡΜΟΖΟΜΕΝΗΣ “ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ” του Ερντογάν, εδώ.

 

 

(*) — βαθιά επικοινωνιακή διαδικασία

._

 

 

 

Κώστας Μελάς, 21 Αυγούστου 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Η οικονομική κρίση και οι σημαντικές κοινωνικές διεργασίες που αυτή προκάλεσε, την τελευταία οκταετία, οδήγησαν στην εγκαθίδρυση της έντονης αβεβαιότητας στο κοινωνικό φαντασιακό. Η αβεβαιότητα, υψηλή και με έντονη μεταβλητότητα, έχει εγκατασταθεί στο κέντρο του πολιτικού σκηνικού, τροφοδοτούμενη από την κοινωνικοοικονομική κρίση. Δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος δεν πρόκειται να σπάσει αν δεν σταθεροποιηθούν οι κοινωνικές διεργασίες.

Ως σταθεροποίηση εννοώ την μορφοποίηση των κοινωνικών διεργασιών σε ένα συνεκτικό σχήμα, εντός του οποίου η κοινωνία είναι σε θέση να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Δηλαδή, η κοινωνία να γνωρίζει προς τα πού θέλει να κατευθυνθεί, να γνωρίζει τι θα της συμβεί αν κατευθυνθεί προς τα εκεί, τι πρέπει να πράξει για να κατευθυνθεί προς τα εκεί, με ποιους τρόπους θα τα καταφέρει και τι συνέπειες θα υπάρξουν, δηλαδή ποιος θα πληρώσει το κόστος και ποιος θα καρπωθεί τα κέρδη, βραχυχρόνια και μακροχρόνια.

Η κοινωνία είναι μια ορισμένη αλληλεπίδραση ατόμων, η οποία αποκτά μια τέτοια έκταση και πυκνότητα, που μέσα της το ζήτημα της συνοχής και της τάξης λαμβάνει τη μορφή του κατ’ εξοχήν πολιτικού ερωτήματος σχετικά με το κοινό καλό. Το –με αυτόν τον τρόπο οριοθετούμενο– πεδίο εντάσεων του Πολιτικού τίθεται σε κίνηση όταν πρόκειται να ορισθεί δεσμευτικά το κοινό καλό. Δηλαδή, το Πολιτικό, με την επίκληση της ειδικής σκοπιάς του, καλείται να τεθεί στην υπηρεσία μιας συγκεκριμένης πολιτικής σε αντίθεση προς μια άλλη.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ιδεολογικό όπλο
Wednesday
08/01/2020
23:18 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR:

Σκέψεις της G-M-R:

1) — Ποιά η τριπλοσυνδυασμένη (αγωνιστικά/δικαιϊκά/πολιτικά) υποστήριξη των κατακτημένων δικαιωμάτων του ανθρώπου;(*)

2) — Επιτρέπεται να γίνεται αποπροσανατολισμός των ΑΔΥΝΑΤΩΝ επί ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή αυτά τα καταπατούν, ή τα αντικαθιστούν με “δικαιωματικά” αξιώματα δικής τους εμπνεύσεως, οι ΙΣΧΥΡΟΙ και οι από τους ΙΣΧΥΡΟΥΣ υποκινούμενες μειοψηφίες, έχθρες, 5ες φάλαγγες, εξαγορές, θύματα εκβιασμών, κλπ;

3) — Επιτρέπεται να ξεχνάμε πως τα δικαιώματα κατακτήθηκαν με αίμα, και να μην τα υπερασπιζόμαστε κάθε φορά επί του συγκεκριμένου αλλά και εν τω συνόλω (ως κατακτημένο νομικό πολιτισμό), και μάλιστα να τα εμφανίζουμε, πως μπορεί κατά περίπτωση ή συγκυρία να εξυπηρετούν τους ΙΣΧΥΡΟΥΣ (ενώ τους εξυπηρετεί η παραποίηση και η καταπάτηση των δικαιωμάτων);

4) –- Είναι σωστό να αντιμετωπίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ατομικά και στο σύνολό τους, όχι ως παγκόσμια/εθνική/ατομική υποχρέωση, αλλά ως πλαίσιο που μπορεί να ερμηνεύεται στα μέτρα και συμφέροντα, εθνών, τάξεων, ιδιαιτεροτήτων (τελικά στα μέτρα και συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης);

Επί του συγκεκριμένου άρθρου:

1) -– Φταίει ο οικουμενισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γιατί πάσχει “Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση της παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” (σύμφωνα με το άρθρο), ή φταίει η επιχειρούμενη διαστρέβλωση επί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να δικαιολογηθεί-διευκολυνθεί η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η αποεθνοποίηση, δηλαδή η λοβοτομή για την μετατροπή του κάθε ξεχωριστού Εθνικού ατομικού και συλλογικού χαρακτηριστικού, σε παγκοσμίως ενιαίο ΑΤΟΜΟ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΟΠΩΣ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΙΖΕΙ (=παγκόσμια κοινωνία);

Είναι αυτή δίκαια και επιστημονική αντιμετώπιση του κατακτημένου νομικού πολιτισμού;

(*) — Ι.Μ.Δ.Α./1995 ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, άρθρο “Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΧΩΡΟ/Αριστόβουλος Μάνεσης, σελ.185

…Προς την κατεύθυνση αυτήν (σημ.G-M-R: κοινωνικοπολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης) μπορεί να αποβεί αποφασιστική η συμβολή των Ευρωπαίων πολιτών. Είναι η πρώτη παρατήρηση που θα ήθελα να κάνω πριν τελειώσω. Διότι για την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων, καθώς και των κάθε είδους δικαιωμάτων, δεν αρκούν οι νομικοί μηχανισμοί και οι θεσμοποιημένες διαδικασίες. Πέραν π.χ. του δικαστικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων ή της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων ή της συμβατότητας αμφοτέρων προς το κοινοτικό δίκαιο, υπάρχουν και μηχανισμοί πολιτικοί, ιδίως στο πλαίσιο δημοκρατικών πολιτευμάτων, οι οποίοι μπορεί να λειτουργήσουν υποβοηθητικά ίσως και αποτελεσματικότερα. Έτσι, εκτός από την άσκηση των εκάστοτε πρόσφορων ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, χρήσιμοι είναι και μηχανισμοί εξωθεσμικοί, π.χ. αυτοοργάνωσης και άτυπης δημοκρατίας της βάσης, δράσης αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων κ.τ.λ…

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά το πρόβλημα-τόσο στη θεωρία όσο και ιδίως στην πράξη-των σχέσεων του λεγόμενου κοινωνικού κράτους με το κράτος δικαίου και με τα συνυφασμένα με το τελευταίο ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Το θεσμικό περιεχόμενο του κράτους δικαίου αποτελεί ιστορική κατάκτηση’ είναι, δηλαδή, δεδομένο μη ανατρέψιμο. Η δε αξία του παραμένει ακέραιη για τη νομική ασφάλεια έναντι αυθαιρεσιών της όποιας εξουσίας, ιδίως στην εποχή μας όπου οι κατασταλτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί της κρατικής αλλά και της υπερ-κρατικής εξουσίας (διεθνών οργανισμών) είναι τεχνικά άρτιοι, τεράστιοι και καταθλιπτικοί όταν αποφασίσουν να δράσουν. Παράλληλα, το σύγχρονο κράτος πρόνοιας, το αποκαλούμενο “κοινωνικό κράτος”, μεριμνά για την κοινωνική ασφάλεια, υπό την έννοια της ικανοποίησης βασικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων που συμβιώνουν σε ορισμένη κοινωνία, αλλά και-γιατί όχι;-υπό την έννοια της συντήρησης και εξασφάλισης του status της συγκεκριμένης κοινωνίας, όπως αυτή υπάρχει και λειτουργεί. …

Θα συμπεριλάβουμε και το εδώ σχόλιο μας ως ενδεικτικότατη πρόταση δικαιϊκού-ανιδιοτελούς-δημοκρατικού-αλληλέγγυου τρόπου της αναφερομένης τριπλοσυνδυαστικής δράσης.

 

 

 

Κώσ. Μελάς, 6 Ιανουαρίου 2020

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Είναι απολύτως παραδεκτό πλέον ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί σε lingua franca της σημερινής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Αποτελούν το μεγάλο ιδεολογικό κοινό παρανομαστής της. Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και περισσότερο βρίσκονται στο στόμα πολιτικών, δημοσιογράφων και διαμορφωτών της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η επιχειρούμενη ηθική θεμελίωση μιας παγκόσμιας κοινωνίας στον οικουμενισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάσχει σε πολλά σημεία. Ως οικουμενική έννοια χρειάζεται να ερμηνευθεί πριν να αρχίσει να εφαρμόζεται. Η ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο από τις κυρίαρχες θεσμικές μορφές της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτές δεν είναι άλλες από τα υπάρχοντα κυρίαρχα εθνικά κράτη.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

Μέρισμα-φιλανθρωπία αντί για Κοινωνικό Κράτος
Sunday
05/01/2020
17:35 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR: Ακόμα και αν δεχθούμε (από την χρήσιμη ανάλυση του κου Κώστα Μελά) πως η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν περισσότερο φιλάνθρωπη, έχουμε να παρατηρήσουμε:

Στο αδίκημα της δόλιας παραπλάνησης, αυτούσιο και στερητικό ελαφρυντικών του κακουργήματος της εσχάτης προδοσίας, η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν απείρως περισσότερο απάνθρωπη.

 

 

Κώστας Μελάς , 5 Ιανουαρίου 2020

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

 

Το μνημονιακό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην ελληνική οικονομία διέπεται από μία οικονομική λογική που δεν αποσκοπεί στη συγκρότηση ενός ενεργού και αποτελεσματικού κράτους. Αυτό είναι τόσο προφανές που το αρνούνται μόνο όσοι προσποιούνται ότι δεν βλέπουν. Για την ακρίβεια, η λογική των μνημονίων βρίσκεται στον αντίποδα της όποιας προσπάθειας είχε γίνει στο παρελθόν προκειμένου να συγκροτηθεί ένα στοιχειώδες Κοινωνικό Κράτος. Έτσι, το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν ουσιαστικά η κατεδάφιση και εκείνων που είχαν κτισθεί.

Για να αντικατασταθεί αυτό που κατεδαφίστηκε, διαμορφώνεται μια επιλεκτική και ειδικά στοχευμένη υποδομή για ένα μερικό εισοδηματικό αντιστάθμισμα των συνθηκών φτώχειας και ακραίας φτώχειας, που προκάλεσαν οι νεοφιλελεύθερης αντίληψης οικονομική πολιτική. Δεδομένου ότι το δημιουργούμενο δίκτυο κοινωνικής προστασίας προσιδιάζει απολύτως στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, λαμβάνει όλο και περισσότερο τα χαρακτηριστικά φιλανθρωπίας.

Ως εκ τούτου, πόρρω απέχει από την αντίληψη του κοινωνικού κράτους ως μέσου προώθησης της αναπτυξιακής πολιτικής. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: εκλαμβάνεται απλά ως κόστος και συγκαταλέγεται στις δημοσιονομικές δαπάνες. Με βάση την ισχύουσα στην ΕΕ θεώρηση περί ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, κάθε κρατική δαπάνη είναι απαραίτητο να καλύπτεται λογιστικά από ένα αντίστοιχο έσοδο, ή από τη μείωση άλλης δαπάνης.

 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Πόσο πιο ανταγωνιστική διεθνώς έχει γίνει η ελληνική οικονομία
Friday
03/01/2020
00:53 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Κώσ. Μελάς
0

Σχόλιο GMR: Ανάλυση εντός της λογικής της “μετά” μνημονιακής κανονικότητας. Κάτι πιο προχωρημένο αγαπητοί συγγραφείς της G–M-R, του slpress, του Δρόμου της Αριστεράς, και κυρίως, κάτι συν-εργειακό;

 

 

Κώστας Μελάς, 1 Ιανουαρίου 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

Το κεφάλαιο για το πόσο ανταγωνιστική είναι διεθνώς η ελληνική οικονομία στην πρόσφατη Ενδιάμεση Έκθεση για την Νομισματική Πολιτική της Τραπέζης της Ελλάδος (Δεκέμβριος 2019) περιέχει αξιοσημείωτα στοιχεία. Συγκεκριμένα εκτιμάται ότι το 2019 τόσο η ανταγωνιστικότητα του κόστους εργασίας όσο και η ανταγωνιστικότητα των τιμών έχουν ενισχυθεί. Η ενίσχυση αυτή προέκυψε από τους κάτωθι λόγους:

Πρώτον, στο δεύτερο εξάμηνο του 2019 ανακόπηκε η επί τριετία ανατίμηση της ονομαστικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας της Ελλάδος, λόγω της ανοδικής πορείας του ευρώ. Αυτή είχε επηρεάσει δυσμενώς τους εθνικούς δείκτες ανταγωνιστικότητας την αντίστοιχη περίοδο.

Σύμφωνα με τους  δείκτες σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας που υπολογίζει για την Ελλάδα η Τράπεζα της Ελλάδος, η ονομαστική σταθμισμένη συναλλαγματική ισοτιμία εκτιμάται ότι υποχώρησε οριακά κατά 0,2% το 2019, έναντι αύξησης 2,1% το 2018 (μέσα επίπεδα έτους). Η ελαφρά υποχώρηση του δείκτη για το 2019 αντανακλά σε μεγάλο βαθμό την υποτίμηση σε σχέση με το 2018 ως αποτέλεσμα της μεταβολής των διμερών συναλλαγματικών ισοτιμιών έναντι του ευρώ.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr