Καπιταλιστική διεθνοποίηση και επιστροφή στον εθνικό προστατευτισμό
Saturday
26/08/2017
22:15 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος
0

triantafilopoulos-giorgos

Του Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου, 26 Αυγ. 2017

Σε κάθε σύστημα ένα πλήθος παραγόντων επιδρούν και το γεννούν. το διαμορφώνουν, το εξελίσσουν και το καταστρέφουν. Πολλές δυνάμεις δρούν μέσα του πολλές φορές προς αντίθετες κατευθύνσεις και σε διαπάλη μεταξύ τους. Για όσο διάστημα οι δυνάμεις αυτές βρίσκονται σε «παλίντροπο αρμονίη», κατά τη ρήση του μεγάλου αινίκτη του Ηράκλειτου, το σύστημα βρίσκεται σε μια κατάσταση δυναμικής ισορροπίας. Μια σχετική σταθερότητα το διαπερνά και οι αντίθετες δυνάμεις βρίσκονται σε αρμονία. Η αρμονία αυτή είναι πάντα φαινομενική και ποτέ αιώνια. Αν κάποιος εξετάζει μακροσκοπικά ένα σύστημα δεν μπορεί να αντιληφτεί τη διαπάλη μεταξύ των αντιθέτων δυνάμεων και τις μεταβολές που αυτή επιφέρει στο σύστημα ως όλον. Κι έρχεται κάποια στιγμή που η ισορροπία σπάει και το η «παλίντροπος αρμονίη» καταρρέει. Και καταρρέει ακριβώς επειδή υπάρχει η διαπάλη των δυνάμεων που επί μακρόν ίσως το διατηρούσαν σε αρμονία.

Τα παραπάνω ισχύουν για κάθε σύστημα και ισχύουν επομένως και για κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Μία από τις θεμελιώδεις συνεισφορές του καπιταλισμού στο πεδίο της οργάνωσης των κοινωνιών αλλά ταυτόχρονα και ο μοχλός τόσο για την κυριαρχία του όσο και για την επέκτασή του ήταν το έθνος- κράτος. Το κράτος αποτέλεσε τον ισχυρό βραχίονα του καπιταλισμού τόσο προς το εσωτερικό της επικράτειάς του όσο και προς το εξωτερικό. Αποτελούσε ταυτόχρονα και το πεδίο όπου η «παλίντροπος αρμονίη» από τη μια εκφραζόταν κι από την άλλη επιβαλλόταν με τρόπους ποικίλους και σαν αποτέλεσμα πάντα της διαπάλης που εδώ είχε κυρίως ταξικά χαρακτηριστικά. Το έθνος – κράτος επομένως ως δημιούργημα της επικράτησης των αστών ήταν διαρθρωμένο έτσι ώστε να εξυπηρετεί την κυρίαρχη τάξη. Τους αστούς και τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής. Ταυτόχρονα όμως, για να νομιμοποιείται, έπρεπε να εκφράζει και τα συμφέροντα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων και τάξεων. Το κράτος ήταν ο εγγυητής της μακροπρόθεσμης κυριαρχίας της ιθύνουσας τάξης ως τέτοιας. Για να το πετύχει αυτό προσπαθούσε να διατηρεί μια ισορροπία μεταξύ των διαφόρων αντικρουόμενων συμφερόντων όπως αυτά εκφράζονταν μέσα από την ταξική πάλη κι ανάλογα με την κατανομή ισχύος αυτών. Αυτό ήταν εφικτό στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου κυριαρχίας του κεφαλαίου αλλά όχι πάντα. Υπήρξαν ιστορικές στιγμές σε διάφορες χώρες, όταν η ταξική πάλη έπαιρνε οξεία μορφή, που το κράτος δεν κατόρθωσε να επιβάλει την ισορροπία των συμφερόντων και τότε χρησιμοποίησε την ωμή βία για να επιβάλει την κυριαρχία της ιθύνουσας τάξης. Στο μεγαλύτερο όμως χρονικό διάστημα της κυριαρχίας του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής αυτό δεν ήταν αναγκαίο καθώς ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής εξέφραζε τα συμφέροντα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων και τάξεων. Η σχέση κράτους – κυρίαρχης τάξης δεν είναι φυσικά απόλυτη. Είναι σχετική και καθορίζεται τόσο από την ιστορική διαδρομή, απόρροια κι αυτή των συσχετισμών δύναμης των αντικρουόμενων συμφερόντων, όσο κι από τη σχέση ισχύος αυτών σε κάθε ιστορική στιγμή.

(more…)

ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΦΙΚΤΟ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ
Tuesday
25/04/2017
02:05 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος
0

Σχόλιο G-M-R.

Η παρούσα επιστημονική εργασία αφορά όλους τους οικονομολόγους και τους νομικούς κατά την γνώμη μας. Αναμένουμε τις δέουσες συνέργειες ( Κ. Λαπαβίτσας: Αυτό που έχει σημασία είναι να σχηματιστεί ο μετωπικός φορέας, ο οποίος θα δώσει στη χώρα προοπτική σε νέα κοινωνική και εθνική βάση. Μέχρι τότε η Ελλάδα θα παραδέρνει στην παγίδα των δανειστών), http://costaslapavitsas.blogspot.gr/2017/04/blog-post_21.html#more

——————————————————————————————–

Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος, Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η περιγραφή της καταστροφής και του μέλλοντος καθώς ξεδιπλώνεται μπροστά μας υλοποιούμενη εδώ και μια πενταετία είναι εύκολη. Το ζητούμενο όμως από τη μεριά των βίαια πληττόμενων τάξεων και στρωμάτων είναι η διαμόρφωση και η αποδοχή μιας άλλης εναλλακτικής πρότασης σε αντιπαράθεση με την πρόταση του κεφαλαίου. Η πρόταση δηλαδή από τη μεριά των συμφερόντων της εργασίας. Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως ενώ η πρώτη επιλογή τεκμηριώνεται με σχετική ασφάλεια η δεύτερη έχει ασφαλώς μικρότερες πιθανότητες ασφαλείας. Κι αυτό γιατί η οικονομία δεν είναι επιστήμη.

Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που προβάλουν οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι ισχυριζόμενοι πως έχει τη δομή και την δυνατότητα να εκφράζεται και να προβλέπει όπως οι θετικές επιστήμες και κυρίως η φυσική. Κι αυτό για έναν απλό και εξαιρετικά σημαντικό λόγο. Η οικονομία δεν είναι παρά κοινωνικό παράγωγο. Επηρεάζεται επομένως, αν όχι καθορίζεται, από κοινωνικές και πολιτικές, κυρίως ταξικές, παραμέτρους. Οι παράμετροι αυτές δεν είναι δυνατό να ποσοτικοποιηθούν. Είναι ποιοτικές μεταβλητές που μόνο μέσα από πολιτικές προσεγγίσεις μπορούν να κατανοηθούν και να πραγματωθούν. Τα όποια συμπεράσματα και προβλέψεις από τις αναλύσεις και θεωρητικές προσεγγίσεις μελλοντικών καταστάσεων υπόκεινται σε μια αυξημένη αβεβαιότητα σε σχέση με τις αντίστοιχες των θετικών επιστημών.

Ποιο είναι επομένως εκείνο το στοιχείο, εκείνος ο τρόπος μελέτης και ανάλυσης, το οποίο μπορεί να μας οδηγήσει με σχετική ασφάλεια στον καθορισμό των πολιτικών επιλογών που θα μας οδηγήσουν στο μέλλον και προς μια ορισμένη κατεύθυνση, την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των εργαζόμενων και της πλειονότητας των ελλήνων; Εκτιμώ πως ο μόνος τρόπος τέτοιας προσέγγισης είναι αυτός που αναγνωρίζει από τη μια την ιδιαίτερη βαρύτητα της πραγματικής κατάστασης κι από την άλλη η εμπνευσμένη και ορθολογική υπέρβασή της. Οι απαραίτητοι επομένως οδηγοί είναι η όσο το δυνατό καλύτερη γνώση της πραγματικότητας, οι τάσεις και η κατεύθυνση μεταβολής της και η ιστορία. Η γνώση δηλαδή της συμπεριφοράς των κοινωνικών και οικονομικών συστημάτων σε παρόμοιες καταστάσεις λαμβάνοντας υπόψη και τα τυχόν ιδιομορφίες.

Ποιες είναι επομένως οι πολιτικές εκείνες οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν κα να λειτουργήσουν προς όφελος τη εργασίας και στον αντίποδα των πολιτικών των εκπροσώπων του κεφαλαίου και των δανειστών; Είναι ασφαλώς εκείνες που απαντούν από τη μεριά των συμφερόντων των εργαζόμενων στα δύο προβλήματα που επέσπευσαν την εφαρμογή των βίαιων πολιτικών από το 2010 και μετά. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Οι δύο αναγκαίες, αλλά όχι και οι ικανές, συνθήκες που πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στην πολιτική πρόταση που μπορεί να αποτελέσει τη δεύτερη επιλογή είναι η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους και η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας.

Ακριβώς αυτές οι δύο πολιτικές επιλογές είναι κι εκείνες οι οποίες δέχονται την βιαιότερη επίθεση από τη μεριά των δανειστών και των εγχωρίων εκπροσώπων τους. Ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τις πιθανές επιπτώσεις από την εφαρμογή των πολιτικών αυτών κι ας αρχίσουμε από την εφαρμογή της αθέτησης πληρωμών του δημοσίου χρέους.

Μπορείτε να συνεχίσετε την ανάγνωση κατεβάζοντας ολόκληρο το άρθρο σε μορφή PDF από το κατωτέρω Link εδώ.

ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΟΝΤΑΣ-ΤΟ-ΕΦΙΚΤΟ-ΤΗΣ-ΡΗΞΗΣ

4ο Μνημόνιο; Χρεοκοπία;. Ή κάτι άλλο;
Friday
10/02/2017
22:20 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος
0

triantafilopoulos-giorgos

 

Από Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος

10/02/2017

Το τελευταίο διάστημα η ελληνική πολιτική επικαιρότητα εστιάζεται στην αξιολόγηση και στις διαπραγματεύσεις, εικονικές ή μη, μεταξύ της κυβέρνησης και των εκπροσώπων των δανειστών.Τίποτα δηλαδή το νέο και αξιόλογο. Μια ακόμη επανάληψη των όσων καταστροφικών βιώνουμε κατά την τελευταία επταετία. Αυτό όμως είναι η επιφάνεια. Αυτό για το οποίο επιτρέπεται ή επιβάλλεται να συζητείται. Εκείνο που αποτελεί όμως υποχρεωτικά την ουσία του προβλήματος είναι άλλο και βρίσκεται αλλού. Στο 2018. Το 2018 είμαι βέβαιος πως βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και του προβληματισμού όλων των εμπλεκόμενων μερών της ελληνικής κυβέρνησης και της πολιτικής και κοινωνικής ελίτ μάλλον εξαιρουμένης.

Και βρίσκεται στο επίκεντρο γιατί υποχρεωτικά πρέπει να ληφθούν αποφάσεις καθοριστικής σημασίας τόσο για τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου όσο και για τα ιδιαίτερα συμφέροντα των κρατών μελών της ΕΕ. Εκείνο όμως που εμένα με απασχολεί είναι το μέλλον των υποτελών στρωμάτων και τάξεων της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας τα συμφέροντα της οποίας εγώ τα ταυτίζω με το συμφέρων των κυριαρχούμενων τάξεων για λόγους πολλούς. Η εξαγωγή συμπερασμάτων επομένως θα είναι ταξικά προσδιορισμένη. Τα δεδομένα όμως είναι αντικειμενικά. Ας τα μελετήσετε λοιπόν κι ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Τον επόμενο ένα χρόνο πρέπει να ληφθούν αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον. Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν ήδη πάρει θέση και οι αντιδράσεις τους είναι γνωστές στις αποφάσεις που θα ληφθούν αποκλειστικά από τους δανειστές με προεξάρχουσα τη γερμανική κυβέρνηση όποια κι αν είναι αυτή. Το 2010, οπότε και το πρόβλημα του δημοσίου ελληνικού χρέους έγινε ο μοχλός ανάληψης ουσιαστικά της εξουσίας στην Ελλάδα από τους εκπροσώπους του διεθνούς κεφαλαίου, η πρώτη προτεραιότητά του ήταν να μετατρέψουν το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο διασώζοντας έτσι το διεθνές κεφάλαιο που κατείχε τα ελληνικά ομόλογα. Από το 2010 μέχρι σήμερα οι χρηματοδοτικές ανάγκες του ελληνικού δημοσίου καλύπτονταν επομένως από τη δανειοδότηση αρχικά του EFSF κι αργότερα του ESM

Το τρέχον 3ο πρόγραμμα δανειοδότησης που συνομολογήθηκε το 2015 μεταξύ της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και τους εκπροσώπους του κεφαλαίου λήγει το 2018. Μέχρι επομένως το 2018 οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας είναι επαρκώς καλυμμένες. Το πρόβλημα που ανακύπτει είναι τι γίνεται από το ’18 και μετά; Πριν προχωρήσουμε ας δούμε στο διάγραμμα που ακολουθεί τις χρηματοδοτικές υποχρεώσεις του ελληνικού δημοσίου όπως δίνονται από τον ΟΔΔΗΧ (Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους).

Για να διαβάσετε την πλήρη ανάλυση πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.scribd.com/document/338888072/4Ο-ΜΝΗΜΟΝΙΟ-ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ-Ή-ΚΑΤΙ-ΑΛΛΟ#fullscreen&from_embed

Στην εποχή του χρέους
Monday
23/01/2017
20:51 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος
0

ex

Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος, 20/01/2017

Είμαστε πιο κοντά από ποτέ στη λύση του χρέους, σε μια δίκαιη ρύθμιση που δικαιούμαστε” τόνισε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη του στο πλαίσιο της ΔΕΘ.

Αυτό είπε ο πρωθυπουργός. Ας προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε, εν συντομία, τι και πόσο είναι το χρέος και ποια η θέση του στον καπιταλισμό της εποχής μας.

Ζούμε σε μια εποχή που η ύπαρξη τεραστίων χρεών, τόσο από το δημόσιο όσο και από τους ιδιώτες, να θεωρείτε κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η αναγκαιότητά του από κανένα. Κάτι σαν φυσική νομοτέλεια. Προς αυτή την κατεύθυνση ωθούν τις σκέψεις και τις συνειδήσεις, με τρόπο μεθοδικό, οι κυρίαρχες τάξεις και οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποί τους με τη χρησιμοποίηση των μεγάλων προπαγανδιστικών δυνατοτήτων που κατέχουν. Είναι όμως έτσι; Είναι γεγονός πως ο δανεισμός ήταν μια πρακτική γνωστή και σε χρήση σε όλα τα εκμεταλλευτικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970 πολλές και σημαντικές μεταβολές είχαν συντελεστεί στον καπιταλισμό σαν κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

Εντελώς επιγραμματικά μπορούμε να συνοψίσουμε αυτές στα παρακάτω:

         1.   Αδυναμία δημιουργίας νέων δυναμικών παραγωγικών κλάδων.

    2.  Αδυναμία ένταξης νέων εργατικών δυνάμεων, με επέκταση σε νέες χώρες, στη διαδικασία της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

         3.    Επικράτηση σε όλες τις μεγάλες πολυεθνικές των τεχνοκρατικών διοικήσεων.

(more…)

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
Tuesday
01/11/2016
23:31 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος Γιώργ. Τριανταφυλλόπουλος
0

agrpoli

(Δευτ. 31/10/16 – 12:45)
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ*
ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΜΑΧΩΜΕ με θέμα ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, που έγινε στην Αθήνα 15,16 και 17 Γενάρη 2016
  1. ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ

Καθώς όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πλέον πως η κρίση παίρνει χαρακτηριστικά μονιμότητας για την ελληνική οικονομία αλλά ταυτόχρονα αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν τα αίτια αυτής της κρίσης οι αναφορές στον πρωτογενή τομέα όλο και πληθαίνουν. Από τη μια μεριά βρίσκονται οι υπηρέτες των πολιτικών του κεφαλαίου που τρομοκρατώντας ισχυρίζονται πως δεν παράγουμε τίποτα και πως αν δεν είμαστε πειθήνιοι στα κελεύσματα των υπηρετών του κεφαλαίου θα πεθάνουμε από την πείνα. Από την άλλοι όλοι αυτοί οι οποίοι από διάφορες πολιτικές αφετηρίες και με διαφορετικές  σκοπιμότητες επικαλούνται συνεχώς την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας ως λύση, ή ως μέρος της λύσης, του προβλήματος επιβίωσης της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού που πλήττεται  από τις βάναυσες πολιτικές του κεφαλαίου.

Οι εξελίξεις μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ έδειξαν εξαιρετικά καθαρά πλέον και στους πιο αφελείς πολιτικά πως οι πολιτικές επιλογές είναι αποκλειστικά δύο. Ή απόλυτη συμμόρφωση με τις πολιτικές της λιτότητας και της μετάβασης της ελληνικής οικονομίας σε ένα άλλο μοντέλο με κύριο χαρακτηριστικό τη φτώχεια για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ή ρήξη με αυτές. Βασικές συνιστώσες της ρήξης είναι η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους, η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και η κρατικοποίηση των τραπεζών από ένα κράτος που την εξουσία θα κατέχουν δυνάμεις φιλολαϊκές.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.