ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΣΙΓΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ.

Η Αριστερά ως θεραπαινίδα της διεθνούς των Αγορών
Wednesday
02/09/2020
02:52 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος ΑΡΙΣΤΕΡΑ Γιώργ. Κοντογιώργης
0

Σχόλιο GMR: Το να μπλέκει κάποιος τηλεγραφικά, την “Αριστερά ως θεραπαινίδα της διεθνούς των Αγορών“, με όσο “νόμισε(*) ο Μάρξ, συμβαίνει συχνά όμως, αν συμβαίνει από επιστήμονες, αυτό δεν αρμόζει στην επιστημονική ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ.

Ο  ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ αποδέχεται το τεράστιο για τα ανθρώπινα δεδομένα έργο του Μαρξ, έχει αναγνωρίσει την συμβολή του έργου του Μαρξ, στην κατανόηση της κοινωνικής εξέλιξης και συγκεκριμένα, έχει αποδεχθεί την διάκριση και σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, προσπαθώντας να ενισχύσει την κοινωνική πρόοδο, απελευθερώνοντας με Όσα ο Νόμος Ορίζει, καταπιεσμένες και μη πλήρως αξιοποιούμενες κοινωνικές δυνάμεις (απαλείφοντας μέσω των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της νομοθεσίας, την εγγενή ανισότητα των μερών, εργασίας-“κεφαλαίου”).

Αν με λίγα λόγια, βάλλοντας κατά της κάθε, του Τσίπρα ή του Κουτσούμπα Αριστεράς, βρίσκουμε ευκαιρία να μην “προσκυρώνουμε στο μέλλον” την ΑΞΙΑ μιας κοινωνίας Α-ΤΑΞΙΚΗΣ, δηλαδή δίχως ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΜΕΡΩΝ(**), τότε πρέπει να σκεφτούμε (εκ των πεπραγμένων του καθενός, είτε πρόκειται για καθηγητή Πανεπιστημίου, είτε για εργάτη, είτε για καλλιτέχνη, είτε για στρατιωτικό, είτε για ιερωμένο), αν ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ, υπερασπιζόμαστε με πράξεις-τεκμηριώσεις-προτάσεις, την ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ταξική διαφοροποίηση, ή την α-ταξική κοινωνία, όπου το ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΥ (ασφαλώς αυτό δε θα’ναι κράτος=δύναμη του “κεφαλαίου”, ούτε και όποιο κράτος εξουσίας) θα ΟΡΙΖΕΙ τα ΕΧΕΓΓΥΑ(***) για οικονομική, πολιτική, δικαιϊκή/συνταγματική, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η λογική, κριτικάρω (ενδεχόμενα έως υβριστικά) την ισχύουσα ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΤΑΞΗ, αλλά στο μέλλον “προσκυρώνουμε” ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αλλά ΟΧΙ (προς Θεού, ΟΧΙ) α-ταξική κοινωνία, ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ τι θέση παίρνουμε (ΘΕΣΗ-ΕΡΓΟ) επί των ζητημάτων της ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ των ΜΕΡΩΝ (βλέπετε σχόλιο με πρόταση για παρόν-μέλλον, στο τέλος του σχολίου της ανάρτησης http://greek-market-research.com/article/quot-o-paraxenos-kosmos-poy-den-vrisketai-poythena-quot-koinonikos-katakermatismos-kai-avevaiotita/ , ακόμα ενδεικτικά: “Ευρώ θηλειά στον λαιμό της Ελληνικής Κοινωνίας ” από Σπύρο Λαβδιώτη, εθνικό νόμισμα ή Ευρωγερμανικό νόμισμα, βλέπετε Μετωπικό Πρόγραμμα Εξόδου από την Κρίση, Θ. Μαριόλη Δ. Καλτσώνη Κ. Παπουλή, και τίθεται ΣΟΒΑΡΟ θέμα “τι τέλος πάντων προσκυρώνουμε στο παρόν” ως εχέγγυο για το μέλλον)

(*) Η Αριστερά, λοιπόν, μπορεί να απέτυχε όσον αφορά την επαγγελία της για τον σοσιαλισμό, αλλά, ως ιστορική παράμετρος, δεν απέτυχε. Εξεπλήρωσε τον ιστορικό της ρόλο. Ρόλο, όμως, τον οποίο σε καμιά περίπτωση δεν το προσκυρώνουμε στο μέλλον, όπως νόμισε ο Μαρξ.

(**) ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ των μερών(αγροτικός πληθυσμός-εργατική τάξη & κυβερνών κόμμα των εργατών) υπήρξε και στην εξέγερση της Κροστάνδης το 1821 και στην μετέπειτα σταλινικού τύπου “σοβιετική” (καθόλου των σοβιέτ) διακυβέρνηση.

(***) στην Ελλάδα παίρνοντας υπ’ όψιν την διαχρονική εξέλιξη της ελληνικής ψυχής, ταιριάζει καλύτερα από το να πούμε ελληνικής κοινωνίας, ο Γεώργιος Σκλαβούνος μας παρουσιάζει τα ΕΧΕΓΓΥΑ που αναφέραμε στο έργο του “Εθνική Ταυτότητα ή Εθνική Συνείδηση;“.

._

 

 

 

Γιώρ. Κοντογιώργης, 31 Αυγ. 2020

 

 

 

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

 

 

Η Αριστερά παραμένει εμμονικά στο σύστημα που επεξεργάσθηκε η νεοτερικότητα κατά την έξοδό της από τη φεουδαρχία και του οποίου η εφαρμογή ολοκληρώθηκε προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το γεγονός αυτό συνομολογεί την προσχώρησή της στην αρχή της ενιαίας σκέψης και πράξης που στοχεύει την περιοριστική οριοθέτηση του διαλόγου για την εξέλιξή του. Όσον αφορά το διακύβευμα της πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας των πολιτών, η Αριστερά πρωτοστατεί στην άρνησή της.

Το ενδιαφέρον εν προκειμένω είναι ότι η Αριστερά συντάσσεται με την κυρίαρχη σταθερά της νεοτερικότητας, η οποία υποστηρίζει ότι ο κόσμος της, η εποχή μας, αποτελεί όχι φάση στην εξελικτική πορεία του κοινωνικού ανθρώπου, αλλά το τέλος της (ανθρωποκεντρικής) της ολοκλήρωσης. Επομένως, το αύριο γι’ αυτήν είναι το σήμερα και κατά τούτο οι λύσεις στα προβλήματα θα πρέπει να αναζητηθούν στο πλαίσιο του παρόντος συστήματος. Όχι με την υπέρβασή του.

Εύλογα, αφού το σύστημα εισήλθε, κατ’ αυτήν, ευθέως από τη δεσποτεία-φεουδαρχία στην πλέον ολοκληρωμένη εκδοχή της δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, η όποια αμφισβήτησή του οδηγεί αναπόφευκτα στην οπισθοδρόμηση. Η προσέγγιση αυτή, εντούτοις, είναι στην πηγή της περιέλευσης της κοινωνίας σε πολιτική αδυναμία. Και μάλιστα στην απολύτως ταξική και αντικοινωνική οριοθέτηση του σκοπού της πολιτικής. Διότι, δεν εξηγεί πώς είναι δυνατόν, ένα σύστημα και μάλιστα μια Πολιτεία που συμπυκνώνει το καταστάλαγμα της δημοκρατίας, να παράγει ολιγαρχικές πολιτικές!

 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

 

Πηγή: slpress.gr

 

 

Μετά την Αριστερά (Πρώτο Μέρος)
Saturday
03/08/2019
19:24 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος ΑΡΙΣΤΕΡΑ Δημ. Μπελαντής
0

Σχόλιο GMR : Κατ αρχήν να θυμίσουμε το μότο της Αριστεράς: “Το θέμα δεν είναι νομικό-είναι πολιτικό” και “Μα πιστεύετε στην Ελληνική Δικαιοσύνη;”.

Προχωράμε.

Σοσιαλισμός=Δημοκρατία σε Εφαρμογή. (Θα απαντήσουμε σε κάθε τυχόν ένσταση επ’ αυτού).

Γιατί βάζουμε το “σε Εφαρμογή”;

Το βάζουμε διότι η λέξη Δημοκρατία (το Κράτος του Δήμου) υφίσταται πλείστους όσους αποπροσανατολισμού,

α) είτε ως προς το ουσιαστικό-παραμετρικό περιεχόμενο και πεδίο εφαρμογής (*),

β) είτε ως προς το ουτοπικό η όχι της εφαρμογής της (**).

Το “σε Εφαρμογή”, πρώτον βάζει το ΤΙ και ΠΩΣ πρέπει να ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΝ για να υπάρχει Δημοκρατία και δεύτερον, στριμώχνει τους περί την Δημοκρατία δημοσιολογούντες αλλά για την καθημερινή περιθωριοποίηση της ουδέν πέραν των γραπτών (συχνά χρησίμων για την ΠΡΑΞΗ) πράττοντες, και “τους ανακαλεί εις την τάξη”, εφ’ όσον η γραπτή επίκληση της Δημοκρατίας έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ, κάθε περιθωριοποίησής της. Σημειώνουμε, πώς με δεδομένο τον κατακτημένο νομικό πολιτισμό, κάθε περιθωριοποίηση Δημοκρατίας, στην κοινωνία, ειδικότερα στους χώρους εργασίας, κλπ, ΠΡΟΣΚΡΟΥΕΙ στον Ποινικό Κώδικα. Αυτή η ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗ, αποδεικνύεται με βάση

  1. το τυπικό, δηλαδή όταν υπάρχει αποκλεισμός της συμμετοχής
  2. το ουσιαστικό, πώς δηλαδή, είτε προσκρούει σε παρακάμψεις νόμων και Συντάγματος (αυτά “βγάζουν μάτι”), είτε προσκρούει στα Δικαιώματα του Ανθρώπου και στα Δικαιώματα της Φύσης (για την μη επιβλαβή αντιμετώπισή τους).

(*) χαρακτηριστικά επισημαίνουμε έναντι πιθανής θολωτικης αοριστίας, πώς η Δημοκρατία, το Κράτος του Δήμου, αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Ίσως θα μπορούσαμε να το συνοψίσουμε ως ΟικονομικοΔικαιϊκοΣυνταγματική ως προς περιεχόμενο-παραμέτρους, Δημοκρατία.

(**) Ο καθηγητής κύριος Γεώργιος Κοντογιώργης, μιλώντας για “Δημοκρατία με την έννοια της Ελευθερίας” και ταυτόχρονα τονίζοντας αξιωματικά, “τα δικαιώματα ευδοκιμούν όπου δεν συντρέχει Ελευθερία”, μας παραπέμπει, 1) σε υποτίμηση της αξίας των δικαιωμάτων, 2) σε υποτίμηση του αγώνα οπότε τα δικαιώματα παραβιάζονται, 3) σε Δημοκρατική Ουτοπία. Αν βέβαια ο εξαιρετικός Καθηγητής αποφασίσει να αναλύσει και να αντιδράσει μαζί με ενεργούς πολίτες για όλες τις οικονομικοδικαιϊκοσυνταγματικές καταπατήσεις νόμων-συντάγματος-δικαιωμάτων, τότε θα είναι ένας τοις πράγματι Καθηγητής.

 

 

 

Δημ. Μπελαντής, 3 Αυγούστου 2019

 

 

1. Τέλος της Αριστεράς, συνέχιση των αγώνων κατά του καπιταλισμού

Τι έχει μείνει από την έννοια της Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Η Αριστερά ως έννοια δεν εκπροσωπεί, πλέον, στο σήμερα την μαζικοποίηση και την μεγιστοποίηση ούτε των αγώνων για την αντικαπιταλιστική ανατροπή ούτε καν την μαζικοποίηση των αγώνων για μια φιλολαϊκή κοινωνική αναδιανομή. Τίποτε δεν έχει μείνει από την «Αριστερά», όπως υπήρχε και όπως οριζόταν ως το 2008 ή το 2010 περίπου στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Συντρίμμια και θρύψαλα.
Η συμβολή ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ στην απαξίωση της Αριστεράς υπήρξε καθοριστική. Καθοριστική σε ευρωπαϊκή κλίμακα , αν όχι και παγκόσμια: το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλία , οι Ποδέμος στην Ισπανία ακολούθησαν κι αυτοί την ίδια πορεία, ενώ ο Κόρμπυν, παρά τον ταξικότερο λόγο του, δεν μας εμπνέει καμία εμπιστοσύνη και το γερμανικό Die Linke ακόμη λιγότερο.

Μέχρι το 2010 περίπου, οι δυτικές κοινωνίες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία τους χρησιμοποιούσαν τον όρο «Αριστερά» για να προσδιορίσουν την κλασσική ή και την φιλελεύθερη πια σοσιαλδημοκρατία ( υπό την έννοια της κλασσικής αναδιανεμητικής σοσιαλδημοκρατίας τύπου Όλαφ Πάλμε, δηλαδή του παλιού σουηδικού μοντέλου μοντέλου, ή Βίλλυ Μπραντ (ρηνανικός καπιταλισμός), ή της επιλεκτικής φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας τύπου Μπλαίρ και Σρέντερ ), καθώς, δευτερευόντως πια μετά το «1989», και τα ΚΚ, την κομμουνιστική/ κομμουνιστογενή Αριστερά ή και την συνήθως τροτσκιστική Άκρα Αριστερά.Ειδικά στην Ελλάδα, λόγω του Εμφυλίου αλλά και της ιδιομορφίας του φαινομένου ΠΑΣΟΚ, συνήθως ως Αριστερά οριζόταν η κομμουνιστογενής και μόνο (η προερχόμενη από το ιστορικό ΚΚΕ, δηλ. το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, μετά ο Συνασπισμός κλπ ), καθώς και η «αντικαπιταλιστική» ή επαναστατική .Αναλυτικά λάθος, καθώς η σοσιαλιστική Αριστερά (ΠΑΣΟΚ) υπήρξε μια αναδιανεμητική παράταξη υπέρ του λαού ως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, και, άρα, ήταν η Πρώτη Φορά Αριστερά, εντός του συστήματος πάντοτε( σχετικό και το πρόσφατο βιβλίο του Βασίλη Ασημακόπουλου για το ΠΑΣΟΚ).

(more…)

Ο δρόμος θα είναι μακρύς: Αναζητώντας τη σύγχρονη Αριστερά
Monday
15/07/2019
13:07 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος ΑΡΙΣΤΕΡΑ Κώσ. Λαπαβίτσας
0

Σχόλιο GMR : Ο Αριστερός, η Αριστερή, το (ή ωχ!!) Αριστερό (πρόσημο, παράσημο, δούλεμα, κλπ), της Αριστεράς (μα ποιάς;).

Βέβαια, τα άρθρα του Κ. Λαπαβίτσα πάντα περιέχουν ενδιαφέροντα στοιχεία, ακόμα και αν ο ίδιος είναι από τους ΚΥΡΙΩΣ υπεύθυνους του εγκλωβισμού της σκέψης σε μια αριστερή προοπτική με κατ’ όνομα μόνο, αριστερά πολιτικά σχήματα.

Χάθηκε ο κόσμος να στραφούμε σε έναν Δημοκρατικό Πατριωτισμό (εδώ “Για μια τριλογία της Δημοκρατίας”), να σκεφτούμε πως κομμουνισμός δεν είναι τίποτα διαφορετικό από Δημοκρατία σε Εφαρμογή;

Αυτά τα τελευταία όμως, θέλουν “βρέξε κώλο να φας ψάρι”, ενώ η αναζήτηση αριστερής λύσης (“αριστερής” και αααν ποτέ…) θέλει αριστεροκαπέλωμα των λαϊκών αντιδράσεων προς όφελος  (& με τις ευλογίες) του Κατοχικού Αντιπροσωποκοινοβουλευτισμού.

 

 

 

Κώστ. Λαπαβίτσας, 13 Ιουλίου 2019

 

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο Jacobin στις 10 Ιουλίου 2019. Η ελληνική μετάφραση του Πρώτου Μέρους δημοσιεύτηκε στο The Press Project στις 13 Ιουλίου 2019. Το Δεύερο Μέρος θα ακολουθήσει σε λίγες μέρες.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα επέβαλε πολυετή λιτότητα στους Έλληνες, για να επαναφέρει τελικά την συντηρητική παράταξη στην εξουσία. Η αναθέρμανση του αγώνα εναντίον της λιτότητας ίσως χρειαστεί χρόνια – και θα είναι αδύνατη χωρίς μια ευθεία αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επείγει η αναζήτηση της σύγχρονης Αριστεράς.

Μέρος Πρώτο

Τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ελλάδα ήταν πρωτίστως μία νίκη για την κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία με ποσοστό που άγγιξε το 40% και της εξασφάλισε την αυτοδυναμία στη Βουλή. Πρώτη φορά μετά το 2009 – όταν το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ κέρδισε για τελευταία φορά τις εκλογές- ένα κόμμα σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της κρίσης η Ελλάδα κυβερνήθηκε  από συνασπισμούς κομμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους δεξιούς ΑΝΕΛΛ. Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας έθεσε τέλος σε αυτήν την περίοδο. Επέστρεψε η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα και οι παραδοσιακές κυβερνητικές δυνάμεις ανέκαμψαν στην εξουσία.

Στην πραγματικότητα η σταθερότητα άρχισε να επιστρέφει ήδη από το τέλος του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υπέγραψε μία νέα συμφωνία ‘διάσωσης’ με τους δανειστές της Ελλάδας. Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται πρωτίστως στα  τέσσερα χρόνια λιτότητας που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας τις επιταγές των δανειστών, πλήττοντας σκληρά τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, και μειώνοντας την εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

(more…)

Ομιλία της Νάντιας Βαλαβάνη στην παρουσίαση του βιβλίου του Κ. Ζαγάρα
Saturday
22/06/2019
15:30 GMT+2
Επιστημονική τεκμηρίωση υπέρ του εθνικού νομίσματος ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΚΕ Νάντια Βαλαβάνη
0

Σχόλιο GMR : Θέλετε να μάθετε το πάνελ της παρουσίασης του βιβλίου (εδώ), για να σχηματίσετε γνώμη για τα λόγια τα αριστερά, τα μεγάλα και για τις πολιτικές συμπεριφορές της κας Νάντιας Βαλαβλανη και των πολιτικών συνεργατών της; 

Σημειώνουμε πως η κα Νάντια Βαλαβάνη που παρουσίασε αγκαλιά με Δραγασάκη- Μπαλάφα- Αυγή το βιβλίο του Κ. Ζαγάρα είναι υποψήφια της ΛΑ.Ε στην Β3 Αθήνας. Έπειτα θυμώνουν στην ΛΑ.Ε με τον κόσμο που δεν τους ψηφίζει και τον κατηγορούν κιόλας για καναπέ.

Παρόμοιες (ως άνω) σημειώσεις δεν έχουν τελειωμό. Παραθέτουμε ακόμα μία, με τον αναγνώστη να μπορεί να εντοπίσει εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες στα ανάλογα που κυκλοφορούν στα (γνωστός ο επιθετικός προσδιορισμός) ΜΜΕ.

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2018, τρεις μέρες μετά την εορτή του Αγίου Πνεύματος (θα μπορούσε να έχει και σημασία), γίνεται η τηλεοπτική εκπομπή ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ στο Blue Sky.

Δημοσιογράφοι (κος Παυλόπουλος παρουσιαστής, κος Κώνστας επαγγελματίας διαφημιστής της χρησιμότητας των μνημονίων, μη εισέτι κληθείς σε απολογία προς τούτο/βλέπετε πολιτικοδικαστική διαπλοκή) και καλεσμένοι (κκ Στρατούλης, Κουρουμπλής, Χατζηδάκης) και όλοι μαζί αγαπημένοι. Κατά τις 22:25 συζητώντας για την ΔΕΗ (μεγάλος γαρ ο πόνος για την συνδικαλιστομάνα παχιά γελάδα), μιλώντας ο κος Στρατούλης, ακούγεται μια μικρή παρέμβαση του κου Κουρουπλή. Οπότε, κατά την προσφιλή του συναδελφική τακτική, ο κος Στρατούλης του λέει, “μισό λεπτό Παναγιώτη…”.

Λεπτομέρεια, επαναλαμβανόμενη τα χρόνια των μνημονίων… .

Έπειτα φταίει ο λαός, που μένει μακριά απ’αυτούς (ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ) που τον θέλουν μόνο ως οπαδό-ψηφοφόρο, και ο νοών νοείτω.

 

 

 

Νάντια Βαλαβάνη, 20 Ιουν. 2019

 

 

«Η κατάρρευση του “υπαρκτού” και η διάσπαση KKE – Η κομβική στιγμή του 1991»

Κήπος στο Σύλλογο Αρχαιολόγων, Θησείο, 12.6.2019

Θα ήθελα να ευχαριστήσω για την πρόσκληση του τον Κωνσταντίνο Ζαγάρα, που πρωτογνώρισα νεαρό δημοσιογράφο της «Αυγής» το Δεκέμβρη του 2007 συνταξιδεύοντας οι δυο μας μεταμεσονύχτια από το Μυλοπόταμο προς το Ηράκλειο μετά από μια επεισοδιακή συνάντηση αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέκο Αλαβάνο με το Δημοτικό Συμβούλιο Ζωνιανών μετά τα γνωστά γεγονότα. Ο Κ. Ζαγάρας καταπιάστηκε στο διδακτορικό του μ’ ένα θέμα που 30 χρόνια αργότερα αποτελεί ακόμα περίπου ταμπού: Την περίοδο κρίσης του ΚΚΕ 1989-1991 στο φόντο του παγκόσμιου 1989, αλλά βεβαίως, με καταλύτη το ελληνικό 1989 – τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη της ΝΔ με το ΚΚΕ και την ΕΑΡ μέσω του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου τον Ιούλιο και στη συνέχεια την οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα, στην οποία προστέθηκε και το ΠΑΣΟΚ, το Νοέμβριο. – Όλα απόπειρες μέχρι να καταφέρει η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη ν’ αποκτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, όπως και έγινε τελικά την άνοιξη του 1990. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι λείπουν οι πρωτογενείς πηγές, κι είναι περιορισμένη, τουλάχιστον όσον αφορά το ελληνικό σκέλος, ακόμα και η δευτερογενής βιβλιογραφία.

Αποτέλεσμα είναι αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο. Mια συντομευμένη εκδοχή του διδακτορικού, προκειμένου να συμπεριληφθούν στον ίδιο τόμο ως χωριστά κείμενα, επίσης συντομευμένα, οι «μαρτυρίες» 15 προσώπων που διαδραμάτισαν ρόλο αυτή την περίοδο. Από τις μαρτυρίες αυτές, συχνά αντιφατικές μεταξύ τους και με αναφορές σε γεγονότα που δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά, τα κείμενα του Άγγελου Χάγιου και το δικό μου «σταματούν» ως προς τη σφαίρα της άμεσης προσωπικής εμπειρίας το 1989, χρονιά της αποχώρησης μας από το ΚΚΕ μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους και συντρόφισσες και τη μεγάλη πλειοψηφία της ΚΝΕ. Ωστόσο, οι εξελίξεις της διετίας 1989-1991 είχαν ήδη αρχίσει να προδιαγράφονται από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, αρκετά χρόνια πριν απ’ αυτή την τελευταία περίοδο που το ΚΚΕ ήταν το κόμμα μας.

(more…)