Σχόλιο GMR: Αυτοί κι αν είναι ΤΙΜΩΡΟΙ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ!!!

Φυσιολογικότατα και μεσ’ την “ΜΕΤΑ” ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ!!!!

Αντί να έχουν να λογοδοτήσουν, υπερηφανεύονται κιόλας.

Να είστε όλοι καλά και ανενόχλητοι, αγαπητοί, μη συνεργαζόμενοι μεταξύ σας συντελεστές της G-M-R!!!

_.

newsbeast.gr, 21 Οκτ. 2021

Πρόκειται για πολύ γνωστά ονόματα που το καθένα έχει χαράξει τη δική του πολιτική πορεία και βρίσκονται στο πλευρό του πρώην πρωθυπουργού

Τρία πολύ σημαντικά πολιτικά πρόσωπα που όλοι τους έχουν διατελέσει υπουργοί σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ έχουν αναλάβει σύμφωνα με πληροφορίες του Newsbeast να συλλέξουν τις υπογραφές στήριξης του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για την προεδρία του Κινήματος Αλλαγής.

Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής υποψηφιοτήτων λήγει σήμερα στις 18:00 το απόγευμα και ο κ. Παπανδρέου αναμένεται να καταθέσει πολύ περισσότερες από τις 45 υπογραφές μελών της Κεντρικής Επιτροπής (το 15% των μελών του οργάνου) που προβλέπει το καταστατικό (ή εναλλακτικά θα μπορούσε να καταθέσει 5.000 υπογραφές μελών του Κινήματος).

Ποιοι έχουν επιδοθεί όμως στον αγώνα δρόμου για τη συλλογή υπογραφών υπέρ του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ; Καταρχάς ο πρώην υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης, που εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα το 2007 στη Λάρισα. Θυμίζουμε ότι είχε παραιτηθεί από μέλος του ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο του 2015 προκειμένου να προσχωρήσει στο Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών που είχε ιδρύσει εκείνη την περίοδο ο κ. Παπανδρέου και έκτοτε είναι ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του.

Επικουρικά στο έργο της συλλογής υπογραφών συμβάλλει ο Μιχάλης Καρχιμάκης που τον Σεπτέμβριο του 2010 είχε προταθεί από τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου για γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος και πράγματι, εξελέγη με ποσοστό αποδοχής περίπου 82%, ενώ την ίδια περίοδο διετέλεσε και υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Τέλος, σημαντικός είναι αυτή την περίοδο στο έργο της συλλογής των απαιτούμενων υπογραφών και ο ρόλος του πολύπειρου Δημήτρη Ρέππα που γνωρίζει καλά την ανθρωπογεωγραφία της Χαριλάου Τρικούπη. Στις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου διετέλεσε υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2011 και υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Μάιο του 2012. Νωρίτερα είχε περάσει επίσης ως πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ενώ εκτέλεσε και χρέη υπουργού Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και κυβερνητικού εκπροσώπου στις κυβερνήσεις Σημίτη.

Πηγή: newsbeast.gr

Σχόλιο GMR: Αντί νέου σχολίου παραθέτουμε, ως και πάλι χρήσιμο, το σχόλιο της συνημμένης ανάρτησης, σχετικό με την εργατική νομοθεσία που έφερε το ΠΑΣΟΚ και το συνδικαλιστικό κίνημα και την οποία νομοθεσία προσπαθήσαμε να αξιοποιήσουμε μαζί με τον αγαπητό συνάδελφο, επικεφαλής στην Επιτροπή ΥΑΕ ΓΣΕΕ, Ανδρέα Κολλά.   Ο Μανώλης Γλέζος ανήκει πλέον στην Ιστορία

Και επειδή οφείλουμε να συμβάλλουμε και στην σύνδεση ταξικού-εθνικού/πατριωτικού, προσθέτουμε την εδώ https://greek-market-research.com/clink/g-kontogiorgis-prepei-na-pane-fylaki/ ανάρτηση/θέση/δράση/πρόταση της G-M-R προς Υμάς και (μέσω Υμών) προς την πατριωτική σας ομάδα https://greek-market-research.com/clink/tetradia-ena-monadiko-afieroma-me-25-meletes-stin-epanastasi-toy-1821/, κύριε Ασημακόπουλε και αναμένουμε την απάντησή σας.

_.

Βασ. Ασημακόπουλος, 1 Μαρτίου 2021

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έφυγαν από τη ζωή δύο πολιτικά πρόσωπα, που αποτέλεσαν παραδειγματικές στιγμές του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα σε διαφορετικές περιόδους. Αμφότεροι υπήρξαν χαρακτηριστικές περιπτώσεις της ιδεολογικής αλλά και πολιτικο-οργανωτικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ, της διαμόρφωσης, εξέλιξης αλλά και των ορίων της, δραστηριοποιούμενοι ενεργά σε διαφορετικά τμήματα της κομματικής του δομής.

Ο Σήφης Βαλυράκης, από τα Χανιά της Κρήτης, βενιζελικής πολιτικής καταγωγής, υιός αξιωματικού στρατού ξηράς, διακριθέντος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και μετέπειτα βουλευτή της Ένωσης Κέντρου, αποτελεί χαρακτηριστική εκδοχή του αγωνιστικού τμήματος της προδικτατορικής κεντροαριστεράς, ιδίως της ΕΔΗΝ. Ενός μαχόμενα δημοκρατικού χώρου που ριζοσπαστικοποιήθηκε ακόμα περισσότερο στα χρόνια της δικτατορίας, σε αντιιμπεριαλιστική-εθνικοαπελευθερωτική-σοσιαλιστική κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πλέον συγκρουσιακές αντιδικτατορικές ενέργειες  –μέχρι την αγωνιστική αφύπνιση του φοιτητικού κινήματος από το 1971 και μετά– έλαβαν χώρα από αντιστασιακές οργανώσεις με πολιτική καταγωγή από το προδικτατορικό κέντρο (Ελληνική Αντίσταση / Παναγούλης, ΠΑΚ, Δημοκρατική Άμυνα).

Ο Βαλυράκης, μέλος της ΕΔΗΝ και του ΠΑΚ στη συνέχεια, καταζητούμενος επί τρία χρόνια για βομβιστικές επιθέσεις, συνελήφθη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, απέδρασε με κινηματογραφικό τρόπο δύο φορές από τις φυλακές του δικτατορικού καθεστώτος. Στη συνέχεια υπήρξε κρατούμενος για πολλούς μήνες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αλβανία σε απάνθρωπες συνθήκες, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από ενεργοποίηση –και αφού κατόρθωσε ο ίδιος να γνωστοποιήσει την κατάσταση εγκλεισμού του– των διεθνών διασυνδέσεων του αρχηγού του ΠΑΚ με τον μαοϊκό κόσμο. Παράδειγμα δημοκράτη, γενναιόψυχου αγωνιστή της αντιδικτατορικής πάλης σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: slpress.gr

Σχόλιο GMR: Ενδιαφέρον το άρθρο, ενδιαφέρουσα για αναγνώστες και αρθρογράφους του slpress, η γνώμη του Σταύρου Λυγερού για  την “θετική πτυχή της εισόδου στην ευρωζώνη”.

Πέρα από το ότι αυτή η “θετική πτυχή” ήταν η ΑΙΤΙΑ ανάδειξης και επιβολής του Κ. Σημίτη, που σύμφωνα με την “θετική πτυχή” δεν ήταν “λύση”, αλλά Η ΛΥΣΗ (σχεδιασμένη αφαίρεση της Εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας), να υπενθυμίσουμε την παγκοσμίως συγκλίνουσα οικονομολογική άποψη, πώς η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήταν μεγάλο λάθος.

“Αν και η διακυβέρνηση της περιόδου 1993-96 σφραγίσθηκε –λόγω της Δήμητρας Λιάνη– από μία βιτρίνα παρακμής, είχε πολλές θετικές πτυχές. Τότε αντιστράφηκε η πορεία προς την χρεοκοπία και τότε μπήκαν οι βάσεις για την είσοδο στην Ευρωζώνη.

Η επιδείνωση της ασθένειας του Ανδρέα Παπανδρέου στα τέλη 1995 άνοιξε τον δρόμο για την αναμενόμενη διαδοχή του. Τα καμώματα της Δήμητρας Λιάνη είχαν προκαλέσει και κατ’ αντιδιαστολή είχαν αναγορεύσει τον Κώστα Σημίτη σε “λύση”.“

._

Στ. Λυγερός, 3 Σεπτεμβρίου 2020

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Το ΠΑΣΟΚ γιορτάζει τα 46α γενέθλιά του, έχοντας μάλλον μεταβεί αυτοβούλως στον κάλαθο των αζήτητων της ιστορίας. Τα σχήματα που διαδέχθηκαν το άλλοτε κραταιό Κίνημα ήταν πρώτα η Δημοκρατική Συμπαράταξη το 2015 και αργότερα το Κίνημα Αλλαγής. Γιατί λοιπόν Κίνημα Αλλαγής; Προφανώς για να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός νέου ξεκινήματος με τη συγκόλληση πολιτικών κινήσεων με μικρή, ή και ανύπαρκτη εκλογική απήχηση.

Κατά μία έννοια, η Φώφη Γεννηματά επιχείρησε μία επανάληψη αυτού που έκανε στη δεκαετία του 2000 ο Αλέκος Αλαβάνος, συστήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ για να προσελκύσει κινήσεις και ομάδες της ευρύτερης Αριστεράς. Δεν ήταν, ωστόσο, η προσθήκη των συνιστωσών που εκτόξευσε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και το 2015 τον έστειλε στους θώκους της εξουσίας. Ήταν η άτυπη χρεοκοπία και τα Μνημόνια.

Η πολιτικοεκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ είναι εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλασή του προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονική πολιτική δύναμη στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκμεταλλεύθηκε με διορατικότητα το ριζοσπαστικό κύμα που σάρωσε την Ελλάδα τη δεκαετία του 1970 για να οικοδομήσει σοσιαλιστικό κόμμα εξουσίας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Πηγή: slpress.gr