Σχόλιο GMR: [Το γεγονός ότι κανείς από τους αρχιτέκτονες αυτής της “διάσωσης” – είτε στο Βερολίνο, είτε στις Βρυξέλλες, είτε στην Αθήνα – δεν κλήθηκε ποτέ να λογοδοτήσει για αυτές τις απώλειες, συνιστά ένα βαθύ ηθικό και πολιτικό έλλειμμα.]

“Διάσωση” με αυτοκτονίες και καταστροφές Ελλήνων πολιτών, με Ελλάδα με εξουδετερωμένη αυτεξουσιότητα και εκχωρημένη ιδιωτική και δημόσια περιουσία, με 57 νεκρούς και πάνω από 130 τραυματίες στο πολυαιτιακό και πολυπαραγοντικό εργατικό ατύχημα των Τεμπών, όπου σύμφωνα με τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ βασική αιτία ήταν η χρόνια παραβίαση του θεσμικού πλαισίου Υγείας και Ασφάλειας της Εργασίας με ξεκάθαρα προσδιορισμένη υποκείμενη αιτία-παράγοντα τα Μνημόνια.

Στην εκδίκαση του ατυχήματος των Τεμπών απουσιάζουν από το κατηγορητήριο, παραβίαση του Θεσμικού πλαισίου ΥΑΕ-Μνημόνια, με ευθύνη Εισσγγελέων, Ανακριτών, Δικαστών, Π&ΕτΑΠ και το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ με ευθύνη των δικηγόρων της πλευράς των Θυμάτων και ολόκληρου του ΔΣΑ που υποτίθεται πως “συμπαραστέκεται”^(*).

Αποτέλεσμα;

Ο κος Κ.Καραμανλής θεωρεί εαυτόν αθώο (και η Ελληνική Δικαιοσύνη συμφωνεί) και θα επικαλείται προς τούτο, “μα η ΡΑΣ όχι μόνο επέτρεπε την λειτουργία των τραίνων αλλά είχε χορηγήσει και σχετικό πιστοποιητικό”.

Αν όμως υπήρχε κατηγορητήριο (ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ) για την ΥΑΕ (ως κατ’ εξοχήν εργατικό/ΥΑΕ ατύχημα), ο κος Κ.Κ. ως “υπερπρόεδρος” των εθνικών σιδηροδρόμων/υπουργός μεταφορών, θα λογοδοτούσε ποινικά ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΥΑΕ, μαζί και με τους συνυπεύθυνους υπουργούς εργασίας μηδέποτε ελέγξαντες ΥΑΕ στα τραίνα, μαζί με πρωθυπουργούς (ιδιαίτερα “επιτελικούς”), μαζί με Τρόϊκα και Commission (δείτε https://greek-market-research.com/article/apantisi-tis-commission-pros-tin-epitropi-anaforon-peti-epi-tis-anaforas-mas-1939-2025/ ).

Ομως ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ μην ανησυχείτε.

Θα μας σώσει (μας λένε) η μετατροπή του ΔΙΚΑΙΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ των Τεμπών, σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ (και διαρκώς προεκλογικό!) ΖΗΤΗΜΑ, από ΟΛΟΥΣ οσους ήδη έθαψαν το δικαιϊκό ζήτημα, αφήνοντας έξω από το ποινικό και επικοινωνιακό κατηγορητήριο ΥΑΕ-ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε ΑΥΤΗ την πολιτικοποίηση των Τεμπών είναι, ΜΑΖΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΜΑΧΗ ΜΕ “ΣΗΜΑΙΑ Ο ΝΙΚΟΣ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ” —–> https://greek-market-research.com/article/simaia-o-nikos-nalmpantis/ .

(*) – Είναι εν προκειμένω καταλυτική η διαφθοροποιός επίδραση της ανοχής στην εγκληματικά διεφθαρμένη επιβολή μνημονίων-χρεοκρατίας.

Υστερόγραφο:

Σχετική συμπληρωματική τεκμηρίωση βλέπετε επίσης στα άρθρα του κυρίου Σπύρου Λάντσα, [Οι πέντε αρχές της ΕΕ που η ίδια παραβίασε στην ελληνική κρίση –https://slpress.gr/politiki/oi-pente-arxes-tis-ee-pou-i-idia-paraviase-stin-elliniki-krisi/ ], [Η ελληνική οικονομία σε συμπληγάδες – https://slpress.gr/oikonomia/i-elliniki-oikonomia-se-simpligades/] και ως σύνδεση των από την υποταγή στην χρεοκρατία “ατυχημάτων” λαού (Τεμπη) και Πατρίδας (εκχώρηση εθνικού εδάφους), [Η ευρωπαϊκή αυτογελοιοποίηση και η ελληνική αδράνεια στο Αιγαίο – https://slpress.gr/ethnika/i-evropaiki-aftogeloiopoiisi-kai-i-elliniki-adraneia-sto-aigaio/].

Από δε πλευράς GMR τα παραπάνω εντάσσονται καταγγελτικά και επικοινωνιακά στους συνδέσμους https://greek-market-research.com/clink/d-a-d-a-dimosias-antidebtocracy-pragmatognomosynis/ και https://greek-market-research.com/article/to-zoymi-toy-atychimatos-ton-tempon/ .

_.

Σπύρ. Λάντσας, 18 Ιουνίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Η Ostpolitik – η “Πολιτική προς Ανατολάς” – αποτελεί τον διαχρονικό γεωπολιτικό κώδικα του Βερολίνου, έναν εθνικισμό των εξαγωγών (Export-Nationalismus) που συνδέει τη γερμανική βιομηχανική υπεροχή με τον γεωστρατηγικό έλεγχο της Ευρασίας. Η γεωγραφική λογική αυτού του δόγματος παραμένει σταθερή από την εποχή του σιδηροδρόμου Βερολίνου-Βαγδάτης (1914) έως τους αγωγούς Nord Stream (2011-2021): Κυριαρχία στη χερσαία ενεργειακή ζώνη, έλεγχος των διαδρόμων μεταφοράς και συστηματική παράκαμψη των ανταγωνιστικών θαλάσσιων δυνάμεων.

Για να γίνει κατανοητή η γεωπολιτική διάσταση της ελληνικής χρεοκοπίας, μέσα από τις αναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις που επέβαλε το ΤΑΙΠΕΔ, δεν μεταβιβάστηκε απλώς δημόσια περιουσία· μεταβιβάστηκε στρατηγική γεωγραφία:

• ΟΤΕ (Deutsche Telekom): Ο ψηφιακός και τηλεπικοινωνιακός κόμβος των Βαλκανίων πέρασε υπό γερμανικό κρατικό έλεγχο.

• 14 Περιφερειακά Αεροδρόμια (Fraport): Η βασική αεροπορική υποδομή της χώρας και η διαχείριση των τουριστικών πυλών πέρασαν σε εταιρεία ελεγχόμενη από το γερμανικό κρατίδιο της Έσσης.

• Λιμάνι Πειραιά (COSCO): Αν και η ιδιωτικοποίηση αυτή επιβλήθηκε από τους δανειστές για την άντληση εσόδων, λειτούργησε ως “παράθυρο” για την κινεζική διείσδυση στη Μεσόγειο (στρατηγική “Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος”). Η Γερμανία, ως ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Κίνας στην Ευρώπη, ανέχθηκε αυτή την κίνηση, παρά το γεγονός ότι ο Πειραιάς αναβαθμίστηκε σε άμεσο ανταγωνιστή των δικών της βόρειων λιμανιών.

• ΑΔΜΗΕ (State Grid) & Απολιγνιτοποίηση: Το 24% των δικτύων μεταφοράς ενέργειας παραχωρήθηκε σε κινεζικά συμφέροντα. Παράλληλα, η μετέπειτα επιβεβλημένη, βίαιη “απολιγνιτοποίηση” αχρήστευσε το μοναδικό εγχώριο καύσιμο της Ελλάδας, καθιστώντας τη χώρα απόλυτα εξαρτημένη από το εισαγόμενο φυσικό αέριο.

Συνεχίστε την ανάγνωση, εδώ.

Πηγή: slpress.gr

_.

Σπύρος Λάντσας, 17 Ιουνίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Η ελληνική χρεοκοπία του 2010 παρουσιάστηκε επισήμως ως το μοιραίο αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης δημοσιονομικής ασυδοσίας. Η ερμηνεία αυτή, αν και μερικώς αληθής, παραμένει βαθύτατα ελλιπής. Υπάρχει μια εναλλακτική ανάγνωση των γεγονότων – μια προσέγγιση ερμηνευτική, που δεν φιλοδοξεί να αποδειχθεί με δικαστική ακρίβεια, αλλά εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική με βάση τα ίχνη που άφησαν πίσω τους τα ίδια τα γεγονότα.

Η ανάγνωση αυτή θέλει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης να υπηρέτησε συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα σε βάρος του ελληνικού λαού, με την ανοχή – αν όχι τη συνενοχή – των εγχώριων πολιτικών και θεσμικών ελίτ. Η Γερμανία, ως ένας οικονομικός κολοσσός με ετήσια φορολογικά έσοδα που ξεπερνούσαν τότε τα 500 δισ. ευρώ και ΑΕΠ 3,4 τρισ. δολαρίων το 2010, δεν αντιμετώπιζε κανέναν υπαρξιακό κίνδυνο από το ελληνικό χρέος. Η εμμονή της στη σκληρότητα των μέτρων – παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις ότι η τυφλή λιτότητα επιδείνωνε το πρόβλημα αντί να το λύνει – εγείρει εύλογα ερωτήματα για τους πραγματικούς της στόχους.

Η Ελλάδα, λόγω της μοναδικής γεωγραφικής της θέσης – με τα κομβικά λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης, τη στρατηγική βάση της Σούδας και τα υποθαλάσσια κοιτάσματά της – αποτελούσε τον φυσικό αντίποδα στη γερμανική ηπειρωτική ηγεμονία. Ήταν, με άλλα λόγια, ένας δυνητικός κόμβος αμερικανικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μια οικονομικά ισχυρή Ελλάδα, ικανή να αναπτύξει αυτόνομα τους ενεργειακούς της πόρους, θα αποτελούσε μόνιμη στρατηγική πρόκληση για τον τότε αναπτυσσόμενο γερμανο-ρωσικό ενεργειακό άξονα. Αν αυτή η ερμηνεία ευσταθεί, τότε ο πρωταρχικός στόχος των Μνημονίων δεν ήταν η δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, αλλά η γεωπολιτική της εξουδετέρωση (την οποία θα εξετάσουμε πιο διεξοδικά σε επόμενο σημείωμα).

Το πιο σκοτεινό δεδομένο αυτής της περιόδου, ωστόσο, δεν κρύβεται στα δημοσιονομικά στατιστικά, αλλά στις ανθρώπινες ζωές. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ Open, ο δείκτης αυτοκτονιών στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 35% μεταξύ 2010 και 2012, ανεβαίνοντας από τις 3,37 στις 4,56 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Σε απόλυτους αριθμούς, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε άνοδο των θανάτων από αυτοκτονία από 377 το 2010 σε 533 το 2013, για να φτάσουν τους 567 το 2018 – οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την έναρξη της υποτιθέμενης “διάσωσης”. Αυτοί οι νεκροί δεν αποτελούν μια στατιστική παρένθεση. Αιωρούνται πάνω από κάθε επιχείρημα που ακολουθεί.

Η θεσμική υποκρισία της ΕΕ στην ελληνική κρίση

Η αδράνεια των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στις λογιστικές ανωμαλίες που προηγήθηκαν της χρεοκοπίας δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί σε απλή αμέλεια. Η Eurostat δεσμευόταν από ένα σαφές κανονιστικό πλαίσιο (Κανονισμοί 322/97 και 223/2009), το οποίο προέβλεπε τακτικές και υποχρεωτικές τεχνικές επιτροπές με τις εθνικές στατιστικές αρχές. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί γνώριζαν – ή όφειλαν να γνωρίζουν – την πραγματική οικονομική κατάσταση κάθε κράτους-μέλους.

(more…)

_.

Δημοσθένης Μιχόπουλος, 3 Ιουνίου 2026

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Ζούμε σε μία εποχή όπου η Ελλάδα φαίνεται να συζητά διαρκώς για τα συμπτώματα, αλλά σχεδόν ποτέ για την αιτία. Ακούμε διαρκώς αναλύσεις για τη δημογραφική κατάρρευση, για την εθνική συρρίκνωση, για τη γεωπολιτική αδυναμία, για την πολιτισμική παρακμή, για την οικονομική εξάρτηση, για το δημοκρατικό έλλειμμα, για την κρίση αντιπροσωπεύσεως, για την αποσύνθεση της παιδείας.

Και πράγματι, πολλά από αυτά που λέγονται, είναι σωστά. Πολλοί σοβαροί άνθρωποι καταγράφουν πραγματικά προβλήματα και αναδεικνύουν πλευρές της κρίσεως, που το κυρίαρχο σύστημα προτιμά να αποσιωπά. Όμως, μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, υπάρχει μία εκκωφαντική σιωπή. Ένα ερώτημα που σχεδόν κανείς δεν τολμά ούτε καν να ψιθυρίσει. Μήπως το βαθύτερο πρόβλημα του συγχρόνου Ελληνισμού είναι ότι ασφυκτιά μέσα σε ένα δυτικό πολιτισμικό και γεωπολιτικό πλαίσιο που δεν αντιστοιχεί στην ιστορική του φυσιογνωμία;

Αυτό το ερώτημα είναι το μεγάλο απόν. Όχι μία πρόταση πολιτικής. Ούτε κάποιο σχέδιο αποχωρήσεως από συμμαχίες. Ούτε κάποια ρομαντική φαντασίωση επιστροφής σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Αλλά έστω η στοιχειώδης διανοητική τόλμη να τεθεί το ερώτημα. Να καταγραφεί ως θέση της διανοήσεως ότι ίσως το πρόβλημα δεν είναι μόνο διαχειριστικό ή πολιτικό, αλλά βαθύτερα πολιτισμικό και ιστορικό.

(more…)

_.

Κωστής Παλαμάς, 2 Μαίου 2026

Πριν από 118 χρόνια ο Κωστής Παλαμάς γράφει ένα ποίημα πιο επίκαιρο από ποτέ. Το ποίημα «Γύριζε».

Το 1908 η Ελλάδα για άλλη μια φορά είναι ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τις ήττες, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Ο λαός πεινάει. Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία και ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε».

Με ποιητική ακρίβεια, μιλά ευθέως για «την πόpvη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος». 118 χρόνια μετά ο ποιητής είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Κρίμα που δε διαβάσαμε τους στίχους του όταν έπρεπε.

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 1943. Μία μέρα αργότερα, τελέστηκε η κηδεία του, η οποία εξελίχτηκε σε κορυφαία αντιστασιακή εκδήλωση ενάντια στη γερμανική κατοχή.

Πηγή: enromiosini.gr

_.

makroskopos, 5 Φεβρουαρίου 2022

Τι κοινό μπορεί να έχουν 4 κρίσεις την τελευταία 2ετία εκτός από την αυτονόητη απάντηση ότι όλες διαχειρίστηκαν ανεπιτυχώς από την ίδια κυβέρνηση; Η κρίση της πανδημίας, η φυσική καταστροφή της «Μήδειας», οι φωτιές του καλοκαιριού του 2021 και σχετικά πρόσφατα, η σφοδρή κακοκαιρία της «Ελπίδας». Όλοι σχεδόν, από αυτούς που άσκησαν κριτική στην αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού επικεντρώθηκαν, κυρίως, στις κυβερνητικές «αρρυθμίες» και στις λάθος αποφάσεις ή ακόμη και στην μη λήψη αποφάσεων εντελώς.

               Ωστόσο, φαίνεται ότι η μνήμη του ανθρώπου είναι συχνά-πυκνά αρκετά αδύναμη ή θέλει συνειδητά να μην ανακαλεί καταστάσεις δυσάρεστες και εξαιρετικά δύσκολες που έχει βιώσει κατά το παρελθόν. Αυτές είναι τα 3 μνημόνια που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της χώρας την τελευταία 10ετία και την υποθήκευσαν για αρκετές 10ετίες, παραχωρώντας κατά πρωτάκουστο τρόπο στα ιστορικά χρονικά των κρατών, όντας σε ειρηνική περίοδο, την εθνική της κυριαρχία στον έλεγχο των δανειστών της, E.Ε, ΔΝΤ, κλπ.

               Με λίγα λόγια…Τι ακριβώς θα περιμένατε από μια χώρα όταν μετά από σχεδόν 11 χρόνια εφαρμογής του 1ου μνημονίου, το δημόσιο χρέος έχει πλέον υπερβεί τα 408 δις ευρώ, ποσόν που αντιστοιχεί στο 230% του ΑΕΠ;

Πηγή: makroskopos.wordpress.com

_.

Newsbeast/newsRoom, 23 Φεβ. 2022

Μια 70χρονη γυναίκα άφησε την τελευταία της πνοή στην Καλαμάτα όταν έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό και η τράπεζα δεν δεχόταν οποιαδήποτε παράταση. Ο γιος της μιλά στο Ionian TV για το τι συνέβη και ξεσπά για τη σκληρότητα στη γυναίκα που έπαιρνε σύνταξη 347 ευρώ.

«Ήταν ένας πραγματικός εξευτελισμός. Δεν άντεξε η μητέρα μου», είπε τονίζοντας ότι η τράπεζα απαντούσε αρνητικά στο αίτημα να μπορέσει να μείνει η ηλικιωμένη γυναίκα εκεί μέχρι τις 30 Απριλίου για να βρει κάποιο άλλο σπίτι να νοικιάσει.

«”Όχι, θα αναγκαστούμε να πάρουμε τον δρόμο της βίας“, αυτό μου είπαν. Η μητέρα μου στεναχωριόταν και έκλαιγε. Οι άνθρωποι δεν καταλάβαιναν τίποτα. Ούτε να το νοικιάσουμε δεν δέχθηκαν» ανέφερε. Συμπλήρωσε, σύμφωνα με το thesstoday.gr, πως από τη στιγμή που έφυγε από το σπίτι, αρρώστησε και πέθανε σε τρεις μέρες από την στεναχώρια της.

«Σήμερα με πήρε δικαστική επιμελήτρια και μου ζήτησε να της δώσω τα κλειδιά του σπιτιού. Της είπα κάποια… Γαλλικά. Αν θέλουν να πάνε να πάρουν τα κλειδιά από το μνήμα της», λέγοντας πως οι μόνοι που προσπάθησαν να βοηθήσουν ήταν τα μέλη του σωματείου συνταξιούχων.

Πηγή: newsbeast.gr

Γιώρ. Μαργαρίτης, 23 Φεβρουαρίου 2021

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Οι ελληνοτουρκικές “σχέσεις” έχουν, εδώ και λίγο καιρό, περιοριστεί στις πίσω σελίδες της επικαιρότητας. Άλλα ζητήματα έχουν πάρει τη θέση τους. Δεν είναι ανεξάρτητα τα μεν από τα δε. Η βαθιά διαφθορά και μνημειώδης ανικανότητα που αποπνέουν θεσμοί και μηχανισμοί του κράτους, δεν είναι καταστάσεις αδιάφορες ως προς την εθνική υπόσταση, ή έστω, την αντίληψη που έχουμε στο εσωτερικό και έχουν στο εξωτερικό για αυτή.

Τα εθνικά θέματα, όπως και τα θεμελιώδη ερωτηματικά που συνοδεύουν την κατακλυσμιαία επερχόμενη οικονομική κρίση, κρύβονται κάτω από το επικοινωνιακό πέπλο της “κανονικότητας”. Όλα όσα συμβαίνουν είναι φυσικά και ελεγχόμενα, ισχυρίζονται οι παροικούντες την κυβερνητική εξουσία, ή και την αναμένουσα την βάρδια της “αντιπολίτευση”. Σε κάθε περίπτωση αγρυπνά ο Θεός της Ελλάδας! Γιατί χωρίς αυτόν…

Ο εν λόγω Θεός, όπως και κάθε Θεός, αδυνατεί να δώσει λύσεις σε τρέχοντα προβλήματα των επί της Γης ανθρώπων. Αυτά έχουν ανατεθεί στις κοσμικές εξουσίες, στην κυβέρνηση και στις διάφορες “ελίτ”, τις κυρίαρχες τάξεις που κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Οι τελευταίες γιόρτασαν, με τον απειλητικό τρόπο που εσχάτως υιοθετούν, τα σαράντα χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στην “ευρωπαϊκή οικογένεια”. Εόρτασαν, προειδοποιώντας όσους εκφράζουν αντιρρήσεις για την πορεία των “ευρωπαϊκών” μας πραγμάτων, τους “καταραμένους” ευρωσκεπτικιστές.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.

Πηγή: slpress.gr

Γιώργος Μανωλιούδης,

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Μανωλιούδης.

Ερμηνεία: Γιώργος Μανωλιούδης.

Αφήγηση: Δημήτρης Παπαδάκης, Ασπασία Κατσαρού.

Μουσική επιμέλεια, ενορχήστρωση: Μιχάλης Σουλτάτος

Λύρα: Γιώργος Μαγγελάκης.

Λαούτο, μαντολίνο, φαμπιόλι: Μιχάλης Σουλτάτος.

Αφίσες των καλλιτεχνών: Στέλλα Κοντάκη.

Αρχική εικόνα τίτλου: Πίνακας του ζωγράφου κα χαράκτη Γιώργου Σικελιώτη (1917-1984).

Δημιουργία βίντεο: Γιώργος Φωτεινός.

Επίκαιρη διαδικτυακή εκπομπή , 13 Φεβρουαρίου 2021

https://www.youtube.com/watch?v=6JzO3bxv0tg&t=5887s

Σχόλιο GMR: “Πρόκειται για χρήματα που μας λήστεψαν μεθοδικά και βάσει σχεδιασμού οι διεθνείς δανειστές και τα κερδοσκοπικά funds τους στη μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδημάτων που συνέβηκε ποτέ στον πλανήτη.“

Ακούει ο Άρειος Πάγος;;;

Ακούν οι διανοούμενοι;;;

_.

Κωνσ. Παπαδόπουλος, 26 Φεβρουαρίου 2020

αναδημοσίευση μέσω ενεργού λινκ σύμφωνα με την υπόδειξη της πηγής

Σήμερα, που η φτωχοποίηση είναι η καθημερινή πραγματικότητα για το ένα τρίτο των Ελλήνων, νομίζουμε πως αυτή συντελέστηκε αποκλειστικά στα μνημονιακά χρόνια. Αυτά όντως κορύφωσαν και δραματοποίησαν το πρόβλημα, προηγήθηκαν όμως δυο σημαντικές φάσεις που τις έχουμε ξεχάσει. Ας τις θυμηθούμε μαζί.

Πριν τις μεγάλες μειώσεις επιτοκίων που έγιναν τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1990 αρκετοί μικρομεσαίοι Έλληνες είχαν τοποθετήσει τις οικονομίες τους στις τράπεζες. Εισέπρατταν μάλιστα σεβαστούς τόκους που σε κάποιες περιπτώσεις έφταναν και το 20%. Υπήρξε κόσμος που με αυτά τα χρήματα πάντρεψε κόρες και σπούδασε παιδιά. Όταν όμως πρακτικά μηδένισαν τα επιτόκια ο κόσμος απέσυρε τα χρήματα του από τις τράπεζες και θέλησε να τα επενδύσει κάπου.

Με την προσδοκία της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση πως η εποχή που “όλοι θα τρώμε με χρυσά κουτάλια” πλησιάζει. Το Χρηματιστήριο έγινε τότε ο ναός που όλοι έτρεξαν να εξαργυρώσουν αυτές τις ελπίδες. Το 1999 οι ενεργοί κωδικοί επενδυτών στο Χρηματιστήριο έφτασαν το 1,5 εκατομμύριο και οι ΕΛΔΕ (γραφεία αγοράς και πώλησης μετοχών) είχαν φτάσει και στα μικρά χωριά.

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ.

Πηγή: slpress.gr